Johannes Heil - Freaks R Us

Johannes Heil. Weinig is er bekend over hem, behalve dat hij al tijden goede technomuziek maakt. Want wie kent de hit ‘Paranoid Dancer’ nou niet en het fabuleuze album ’20.000 Leagues Under The Skin’? Het Duitse kanon van het Kanzleramt label, waar onder andere Alexander Kowalski en Heiko Laux veel producties op uitbrengen, gooit het op zijn 'Freaks R Us'-album over een andere boeg. Freaky dus, maar dan wel op het Klang label.

Het album begint met de titel die het ook zijn naam geeft: Freaks R Us. Zoals de titel al zegt erg freaky en experimenteel. Meer electro-achtig dan we van Heil gewend zijn. Heeft hij ze nog wel allemaal helemaal helder? Blijkbaar wel, want dit is niet zomaar-even-een-electro-achtig-nummertje. Zeven minuten lang kwaliteit. Overigens, alle tracks op dit album duren zeven minuten. Danwel één, twee of vijf seconden langer. Freaky…. Warrior of Light kan niet overtuigen. Een soort Alter Ego, maar dan zonder pit. Naja, zonder pit. Aan het einde van de track wordt even stapje voor stapje het BPM omhoog gegooid. Het lijkt bijna op Moby’s klassieker Thousand (die overigens op Thunderdome III te vinden is!). All for One is wat meer uptempo en misschien zelfs wat dieper, maar toch blijft Heil redelijk aan de oppervlakte. Waar is de Heil zoals we die kennen van zijn live-act? Artology lijkt er al meer op. Dieper, ja. Steviger, nee. Johannes is flink aan het experimenteren geslagen, getuige ook Tree of Life. Aparte vocalen en dreunende slowtempo bassen. Toch wel een geslaagd experiment te noemen!

Rescue Me is echt een plaat waar de meningen flink over zullen verschillen. Of je vindt het de topper van het album, of je vindt het echt 100% niets. Persoonlijk sluit ik me aan bij het eerste. Synths die doen denken aan een oude gabberplaat (wie helpt me welke het is..?) en een lekker uptempo beatje. De duistere ‘rescue-me’ vocal maakt het af. Het overspannen The Magican en zeer basice The Fool slaan we over. De laatste track op het album is niet Last, zoals de track misschien zou vermoeden. New-age beats in een electrojasje. Rustig, en sloom. The 1st (brengt Heil ons op het verkeerde been met Last en the First?) is een chill-out afsluiter van een gefreakte cd, een puur experiment van Heil.

Conclusie
You hate it or you love it. Geen echte dansvloervibes van Johannes Heil, wel een experiment. En experimenten kunnen ook tegenvallen. Zoals in dit geval toch wel een beetje.

P.s. Als je snel bent, kun je Johannes Heil nog horen op Planet Rose invites Traffic!

Score: 65/100