Solarstone - Pure

"Met elke nieuwe artiestenplaat wist Solarstone te verrassen en ik hoop dat hij dat snel weer zal doen. New balls please." Sprak ik als gedesillusioneerde slotwoorden bij de review van het remixalbum van Touchstone. Het moet dan ook uit pure piëteit geboren zijn, dat de recensieredactie aan mij gedacht heeft bij het daadwerkelijk verschijnen van een nieuwe Solarstone artiestenplaat. En deze sympathieke geste in dankbaarheid aanvaardend, heb ik mij in alle benieuwdheid gebogen over 's mans jongste muzikale nazaat: Pure.

Pure is alweer het vierde album van Richard Mowatt, de veelzijdige Engelse DJ, producer, singer-songwriter, remixer, labeleigenaar en showhost. Met dat laatste doel ik op zijn wekelijkse radioshow Solaris International, zijn label is genaamd Solaris Recordings en als voornaamste hitsuccessen wil ik graag 'Seven Cities', 'Solarcoaster' en '4Ever' aan de notulen toegevoegd zien. Al vanaf 1994 doet Solarstone van zich spreken, maar zijn carrière kwam pas goed op stoom na het verschijnen van zijn debuutalbum Anthology One in 2006. Twee jaar later volgde Rain Stars Eternal, in 2010 bracht hij Touchstone op de markt en nu, met de regelmaat van Engels klokwerk, is er de release van Pure. Naast dit kwartet artiestenalbums heeft Solarstone twee zeer verdienstelijke mixcompilaties op zijn naam staan: de Electronic Architecture dubbelcd's van '09 en '11. En tot slot prijken op zijn palmares de remixalbums RSEMIX en het reeds aangehaalde Touchstone Remixed. De titel van de remixversie van Pure laat zich raden, Puremix is natuurlijk een kans voor open doel die zelfs Van Persie niet verprutsen kan (hoewel...), maar zo ver is het nog lang niet. Eerst het origineel, dat volgens de maker bedoeld is om het pure trance gevoel op te roepen. Solarstone wil met dit album afstand nemen van de diversiteit in substijlen binnen het genre en terugkeren naar de pure trance. Is hem dat gelukt?

Ja en nee

Eerst de 'ja'. In diverse tracks creëert Solarstone weldegelijk een echte trancesfeer. Vooral –en hoe kan het ook anders – de nummers die hij produceerde met Aly & Fila en Giuseppe Ottaviani zijn pure trancers. De eerste is 'Fireisland', de tweede 'Falcons', allebei heerlijke instrumentale klappers met een stuwende drive, een gloedvolle sound en rijk aan emotie. Dient het album in positieve zin puur aan deze twee tracks te worden opgehangen? Dat gelukkig niet, maar het moet gezegd: de samenwerking met deze Egyptische helden en Italiaanse vedette vormen wel twee fantastische hoogtepunten van de cd.

Dat Solarstone het gewenste gevoel echter ook uitstekend zelfstandig kan oproepen, bewijst hij onder meer met 'Voyager', 'Please' en 'The Spell'. 'Please' is een voortrazende energiebom met een kort breekpunt om even lucht te happen en dan richting finish te denderen. En 'The Spell' is zeer begrijpelijk gebombardeerd tot eerste single van deze cd, want deze tune levert een onmiskenbare feeststemming en de geweldige stem van Clare Stagg draagt daar in alle vrolijkheid aan bij. Niemand minder dan Armin van Buuren ging van deze track direct overStagg, want de plaat was wekenlang niet uit ASOT weg te slaan.

De 'nee' is gelegen in de toch (te) diverse samenstelling van dit album, wat leidt tot tempo- en stemmingswisselingen. 'Lovers' en 'Presence of the past' zijn vlees noch vis, het rommelige 'Shake the demons', met zangbijdrage van Bill McGruddy, gaat halverwege over in techno en 'Jewel' en 'Requiem' (beide opnieuw met folkzangeres Clare Stagg) zijn met hun aanstekelijke couplet-refrein opbouw meer popnummers. Datzelfde geldt voor 'Where do we go from here', het duet van Rich Mowatt zelf en de via Ferry Corsten (Made of Love, Feel you) bekende Betsie Larkin. Een erg mooie song, maar pure trance, dat dan weer niet.

Maar, dus?

Alles bij elkaar kan dit album de toets der kritiek prima doorstaan. Want ondanks de diversiteit en dus mindere Pure-heid dan Solarstone voor ogen had, komen er voldoende genietmomenten voorbij. Wat overheerst, is het vrolijke gevoel en de frisse energie die deze kwaliteitsproducer aan zijn muziek meegeeft. Al bij de ouverture neemt Pure je bij de hand en knijpt daar nog even zachtjes in bij de schitterende emotionele afsluiter 'Swansong'. En dan mag de greep hier en daar wat minder stevig zijn, loslaten doet dit album je nergens.

Score: 75/100

www.solarstone.co.uk
www.solaris-recordings.com
www.blackholerecordings.com