Ook mijn favoriet was deze avond weer vertegenwoordigd: HQ. Op enkele kleine uitstapjes naar andere zalen na heb ik de hele nacht heerlijk staan dansen op upliftende hardhouse beats en fijne hardtrance melodieën.
Even na 19.00 uur zette ik, na een vlotte entree, in het enorme evenementencomplex dat bestond uit grote, hoge zalen. Het gebouw is op een prettige manier ingedeeld, want je kunt in feite alleen maar rondlopen. De zalen lagen als het ware in een ‘rondje’; Geen ingewikkelde gangen waarin je tijdens een heftig stapavondje totaal verdwaald raakt als je alleen maar even naar het toilet bent geweest dus. In alle zalen was de nodige decoratie ophangen en neergezet, er was een foodcourt ingericht en de bars en toiletten waren ook ruim voldoende aanwezig zodat er van (lange) wachtrijen eigenlijk geen sprake is geweest. Wat me ook meteen opviel is dat het geluid goed was. Het geluid stond enkele weken terug tijdens HQ XL wat aan de zachte kant, maar hier op Dance Valley was het echt prima.
De openingsset werd verzorgd door Rossi en dat deed hij leuk. Hij maakte enkele foutjes, maar dat had misschien te maken met de decks die niet stevig stonden. Tijdens zijn set werden deze wat opgeschoven en toen stopte de muziek zelfs helemaal. Na deze korte onderbreking ging hij echter weer vol tegenaan. Wat ik erg leuk vond, en een hoop anderen met mij, was dat hij een remix van Nirvana’s Smells like teen spirit draaide. Ik vind dat echt een onwijs goed nummer en kan het echt waarderen als we zo’n combinatie van rock en dance krijgen voorgeschoteld. Tussendoor ben ik nog heel even gaan kijken bij Eurogrooves. Toen ik na binnenkomst namelijk naar de HQ zaal ging was ik daar al doorheen gelopen en wat daar gedraaid werd vond ik ook erg lekker klinken. Helaas vond ik dat er te rustig en trancy gedraaid werd, nadat ik net al zo lekker had staan dansen bij Rossi, dus toen ben ik vrij snel weer teruggegaan naar HQ.
De volgende dj op het programma was Dave Randall. Ik had deze dj nog niet eerder horen draaien en was benieuwd wat ik ervan zou vinden. Nu, achteraf, kan ik wel zeggen dat ik hem best nog wel eens vaker wil horen draaien. Ik was aangenaam verrast over het stevige tempo waarmee hij al opende. Toch heb ik zijn set niet helemaal afgeluisterd en ben ik op een tweede uitstapje naar Eurogrooves gegaan. Cor Fijneman stond daar te draaien en er waren net weer een hoop bekenden gearriveerd die daar allemaal stonden. Lekker swingend, trancy muziekje tijdens het gedag zeggen aldaar. Verder ben ik tijdens dit half uurtje nog gefilmd door en voor Vodafone en er wilde nog iemand met me op de foto. (Ik ging bijna denken dat ik op een BN’er lijk ofzo
) Terug bij HQ was inmiddels Anne Savage aan haar set begonnen. Haar set sloot voor mijn gevoel eigenlijk lekker aan bij wat ik van Cor Fijneman had gehoord. Het tempo lag absoluut hoger, maar het geheel klonk nog wel lekker zweverig. De Britse snelheid gecombineerd met vrouwelijke schoonheid? Ik vond het in ieder geval fijn om naar te luisteren.
Al om 23.00 uur betraden de heren van Lab4 het podium. Hun livesets vind ik meestal heel erg leuk. Ik dans dan de benen uit mijn lijf en krijg ondertussen ook nog een leuke show te zien. Ik vind ze niet altijd even goed, maar mijn algehele oordeel is absoluut zeer positief hoor. Ik keek zaterdag erg uit naar hun optreden en hoopte echt dat ze het dak eraf zouden draaien. En dat deden ze! Ze stonden als vanouds te rammen en ik heb echt staan genieten. Ook zij verrasten ons met een plaat waarin pop-samples werden gebruikt. Dit keer was het geen rock maar hip hop dat met dance gemixt werd; de bekende stem van rapper Eminem schalde door de zaal en lokte een hoop enthousiaste reacties uit.
De volgende dj was een beetje jarig. Proteus had vorig jaar zijn Nederlandse debuut gemaakt tijdens Impulz Indoor en in een jaar tijd is hij behoorlijk populair geworden. Ook ik ben fan van deze geweldige Finse entertainer die ik dit weekend voor de elfde keer dit jaar zou zien optreden. Omdat Lab4 al flink snel had staan draaien, hoefde Proteus eigenlijk amper meer op te bouwen. Hij draaide dus vanaf het begin al bijna volgas. Ik krijg tijdens die sets dan altijd het gevoel alsof ik in een wervelwind sta. Heerlijk vind ik het klinken, dat denderende, stormachtige geluid. Combineer dat dan met hele mooie, soms klassieke, muziek en ik kan dan echt helemaal uit mijn dak gaan. ‘In het echt’ is het ook nog eens een hele aardige, toffe vent en dat zorgt er dan weer voor dat je zo’n persoon als dj nog meer waardeert.
Het lijkt mij een zware klus om te draaien na twee van die spetterende acts. Degene die dit op zich zou nemen was Tom Harding. Gelukkig is hij wel een showman die altijd erg goede interactie met het publiek heeft, dus het visuele gebied zat het wel snor. Dat hij een aantal versnellingen lager draaide dan zijn voorganger was natuurlijk te verwachten en ik vond dat ook niet erg. Zo kon ik mooi even uitblazen en lekker een biertje drinken. Dat uitrusten duurde niet lang, want Tom Harding kreeg mij met een set vol ronde bassen gewoon weer aan het dansen. Een aantal maanden terug had hij zijn fans al beloofd om op HQ geen techy-trancy nummertjes meer te gaan draaien, maar weer als vanouds te gaan knallen met UK Hardhouse. Die belofte maakte hij dus echt helemaal waar, want dit was echt goede up-tempo hardhouse.
De set van hardtrance producer Scot Project heeft niet zo veel indruk op mij gemaakt. Eigenlijk doet hij dat zelden. Iets wat ik wel vreemd vind, aangezien zijn producties wel erg goed zijn. In september presenteerde hij zijn nieuwe album op HQ en die avond vond ik hem wel lekker draaien. Ik had natuurlijk gehoopt dat dat dit keer weer zo zou zijn, maar helaas. Begrijp me niet verkeerd: ik vind hem niet slecht, maar word enkel een stuk minder enthousiast bij hem dan bij bijvoorbeeld Proteus of Fausto. Dit is een kwestie van smaak en heeft misschien ook wel met mijn stemming te maken. Hij gebruikt vrij veel breaks en midden op de avond na sets van Lab4 en Proteus valt mij dat dan wat tegen.
Gelukkig was het daarna tijd voor nog een van mijn favorieten, namelijk JP. Ik kan er lang of kort over zijn, maar hij was gewoon goed. Helemaal JP met fijne hardtrance, lekker snel en zoals altijd een handjevol van mijn favoriete plaatjes. Super! En zo onwijs leuk om te zien dat iedereen uit z’n dak gaat. Ik was net onderweg naar het toilet toen hij Blackout van Dark By Design erop gooide en ik ben blijven staan omdat dat echt een geweldig nummer is. Overal om me heen stonden onbekende mensen en ik vond het bijzonder om te merken dat zulke goede muziek dan voor een mooi sfeertje kan zorgen.
Na een aantal imponerende verschijningen van het mannelijk geslacht, was het om 04.00 uur tijd voor een heuse diva. Lisa Lashes, een charmante dj met enorme boezem, om het maar even netjes uit te drukken. Haar sets vind ik altijd wel goed, maar meestal niet meer dan dat. Ik weet eigenlijk niet zo goed waar dat nou door komt, maar ze heeft slechts een enkele keer echt een diepe indruk op me gemaakt. Ondertussen had ik ook al de nodige alcoholische versnaperingen achter de rug, zat de sfeer er heel goed in en heb ik me wat minder op de muziek gefocust. Ik bekijk het echter maar van de positieve kant en concludeer dat weinig indruk ook betekent dat het niet slecht was
Yoji Biomehanika stond als volgende gepland, maar omdat hij onderweg vertraging had opgelopen werd hij omgeruild met Fausto die normaalgesproken zou hebben afgesloten. Ik vond het een superset, die helemaal niet meer stuk kon toen the Answer van Tommy Pulse voorbij kwam. Daarvoor al had hij de remix die Steve Hill van Scot Project’s Rock heeft gemaakt gedraaid. Hierin zit de tekst van happiness, lonelyness gemixt en ik vind dat op dit moment echt een van de lekkerste platen die ik ken. Fausto zelf vind ‘m gelukkig ook helemaal gaaf en ik denk dat we die plaat zeker nog vaker voorbij zullen horen komen. Ik hoop het in ieder geval.
De afsluiter van de avond zag ik maar als een soort van bonus. Mijn feestje was sowieso al geslaagd en Yoji zou hier echt niks meer aan kunnen veranderen. Persoonlijk ben ik geen fan van hem, dus ik hoopte maar op het beste. In mijn omgeving waren de reacties heel divers, van zeer enthousiast naar echt teleurgesteld met een matig eindoordeel. Ikzelf vond het eigenlijk wel ok, het laatste uur van het feest. Ik heb in ieder geval nog druk staan dansen. Jammergenoeg vond ik zijn laatste plaat dus wel echt slecht, maar zoals ik al zei maakte dat voor mij eigenlijk niet meer uit.
Dance Valley Winteredition was in mijn ogen echt een zeer geslaagd feest. Muzikaal gezien waren er vele hoogtepunten en het was ook nog eens retegezellig. Eigenlijk heb ik geen enkel punt van kritiek en is mijn waardering voor grote indoorfeesten weer een stukje groter geworden.
Op de herinnering aan deze gezellige, mooie en warme avond kan ik voorlopig wel weer even voort in de donkere, koude decemberdagen.
