Verslag van Metropolitan, 4 juni 2011

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat de nu al legendarische organisatie PT Events wederom met een nieuw concept zou komen. Waar men ooit begon met Art of Dance, kwam de echte doorbraak bij het eerste GrotesQue feest, waarvan we inmiddels ook weer tien edities verder zijn. Voor hun allernieuwste concept heeft PT de handen ineen geslagen met de Crystal Venue in Culemborg. Samen was men opzoek naar een zeer toegankelijk trancefeest vanaf 18 jaar, voor een schappelijke entreeprijs van €20,- en met een line-up waar menig organisaties een moord voor zouden doen. Metropolitan was geboren, en die line-up mag er zeker zijn ! Toch zeker vijf van de zeven DJ’s van deze avond staan bij mij heel hoog in mijn lijst met favorieten. Want wat dacht je van Arctic Moon, Artento Divini, RAM of Sean Tyas. Die gasten staan toch bij voorbaat garant voor een knal feest !

Na een uiterst korte nacht van 3 uurtje slaap en een relatief kort ritje van zo’n 70 kilometer kwamen we dan eindelijk aan bij de Crystal Venue. Ook al bestaat deze club inmiddels iets meer dan een jaar, ik was er nog nooit eerder geweest. Gewoon al vanwege het feit dat er nooit eerder echte grote trance DJ’s draaide. Uiteraard zijn er wel de nodige trance feestjes geweest, zoals Dancevibezz, Crystal Rosso, en Club Déjà Vu. Maar echt iets van een groter kaliber was er in al die tijd pas één keer eerder. Namelijk Signum’s Album Release Party.
Dit was voor Crystal Venue en PT dus ook reden genoeg om hier eens verandering in te brengen, en deze locatie ook bij de echte Die Hard Trance liefhebbers onder de aandacht te brengen.

Bij aan- en binnenkomst was ik al meteen tevreden over wat ik zag. Een nette entree, met vriendelijke security. En de zaal, waar het uiteindelijk allemaal te doen was, was ook helemaal niet verkeerd. Niet te groot, niet te klein, goed overzichtelijk, en aardig aangekleed. Al met al de perfecte basis voor een goed feest, zolang je natuurlijk een rij met heerlijke DJ’s hebt.
En die DJ’s waren er vanavond weer in overvloed ! Adam Seller had vandaag de eer om het feest te openen. En deze, ooit vrij lastige taak, was bij hem in goede handen. Hij wist de perfecte balans en opbouw te vinden die voor de meeste mensen gewenst is op dit tijdstip. Ik zeg erbij “voor de meeste mensen”, want persoonlijk heb ik er ook geen problemen mee als het tempo, tien minuten na dat de deuren zijn geopend al op de 136 BPM ligt. In tegenstelling tot bij sex, vind ik zo nu en dan het voorspel in de muziek een beetje overbodig. Ik ga er het liefste meteen hard tegen aan. Op de dansvloer, voor de duidelijkheid !

Ik wil hierbij echt niet zeggen dat in Seller’s set slecht vond. Helemaal niet ! Want eerlijk gezegd was ik vandaag, iets meer dan anders, toe aan zo’n rustigere opbouw van de avond. Ik begin tenslotte steeds vaker te merken dat ik geen 20 meer ben, en aangezien dit alweer het derde feestje van deze week was, begint het op een gegeven moment toch zijn tol te eisen.





De goede muziek die de DJ’s brengen is overigens de perfecte remedie tegen die vermoeidheid. Na een standaard setje van Cor Fijneman, en een ietwat tegenvallend, en met House verweven set van Eddie Sender, kwam het feest pas echt opgang bij de eerste plaat van de legendarische RAM. “Remember Love” in de een of andere mash-up, was de eerste plaat van hem, wat bij mij natuurlijk weer de nodige tranen los maakte. Maar ja, ik heb dan ook de emotionele stabiliteit als dat van een puddingbroodje. Nee, even serieus. Ook al ben ik er zelf nooit geweest, als liefhebber van EDM voel je jezelf toch betrokken bij die Loveparade gebeurtenissen. En dat komt bij zo’n plaat dan toch weer even los. De rest van zijn set was even geweldig als die eerste plaat, en ik kan me ook niet meer herinneren dat ik ook maar één seconde heb stilgestaan op deze muziek.



Dat alles werd naar mijn idee erg goed ondersteund door MC UB. Uiteraard blijven MC’s, zeker in de trance scene, altijd een punt van discussie. Vaak geeft men het commentaar dat ze de platen verneuken, en dat ze gewoon beter hun mond kunnen houden, maar dat gevoel had ik vandaag helemaal niet. Ook al zei deze MC UB heel veel, het werd nooit eentonig. Hij versterkte gewoon het gevoel van de muziek. Zoals het allemaal bedoelt is.



Naast RAM was Sean Tyas de tweede held van de avond. Ik heb het inmiddels al wel vaker gezegd. Zijn set tijdens Luminosity Beach Event van afgelopen jaar staat nog steeds als absolute nummer één in mijn geheugen gegrift. Die energie die er toen ontstond heeft hij sindsdien ook nooit meer kunnen evenaren, al kwam zijn set van vanavond toch heel erg dicht in de buurt. De empathiesche Sean Tyas wist echt precies, maar dan ook echt precies waar men hier naar verlangde. Met tracks van Deadmau5, Paul Webster en Aerian was het een bijzonder emotionele en bovenal sensationele set. Dit was echt grandioos. Muziek zoals het bedoelt is, en zoals je het jammer genoeg te weinig hoort. Behalve op feesten als deze. Waarbij de bezoekers 100% voor de muziek komen, de DJ´s de verwachtingen maar al te graag waarmaken.



Ja, wat kan ik nog zeggen van Arctic Moon en Artento Divini ? Eigenlijk zeggen de namen al genoeg ! Het was de perfecte afsluiting van het weekend. Ook al was het net ietsje minder dan Sean, deze laatste twee sets waren ook wederom om van te smullen. Het is echt weer heel lang geleden dat ik zo erg genoten heb op een feest, muzikaal gezien. Ik weet niet hoe PT Events het voor elkaar heeft gekregen, en als hij slim is verklapt hij dit beroepsgeheim ook niet. Een ding is zeker ! Net als bij GrotesQue heeft PT ook hier weer een perfecte formule neergezet. Als ik eerlijk ben vond ik dit feest misschien nog wel iets beter dan de gemiddelde GrotesQue editie. Waarom zou ik zo niet kunnen zeggen. Misschien kwam het toch door de locatie. Of misschien kwam het gewoon omdat het vandaag niet zo enorm druk was, zoals bij GrotesQue de laatste tijd wel het geval is.



Want als ik één ding vervelend vind op een feest, dan is het wel een té drukke dansvloer. Muziek staat tenslotte gelijk aan emotie. Dus als ik muziek hoor dan wil ik in staat zijn om me helemaal te laten gaan. Iedereen doet dat op zijn eigen manier. De een staat misschien continue op dezelfde vierkante meter, terwijl een ander tien keer per minuut de hele zaal door stuitert. Ik hoor dan wellicht in die tweede categorie thuis, en dan word het toch lastig als je als sardientjes in een blikje in een volle zaal staat.



Terwijl het leven in een wikkekeurige richting aan ons voorbij vliegt, hebben we de keus om het te volgen, of om ons om te draaien en naar huis te gaan. Ik heb ervoor gekozen om het leven te volgen, waar het me ook brengt. Want op die manier weet ik tenslotte dat ik nergens spijt van heb gehad. Ik ben de Crystal Venue binnen gestapt en heb daar binnen gelachen, gehuild, gedanst, geleefd en genoten. En ben uren later met een lach op mijn gezicht weer naar buiten gegaan. Dus wat wil je eigenlijk nog meer ? Mijn eerste bezoek aan deze club is naar mijn idee zeker niet de laatste. Zeker niet nu inmiddels alweer een nieuwe editie van Metropolitan in de agenda gezet mag worden. Op 19 November worden de handen van Crystal Venue en PT Events weer ineen geslagen om dit geweldig feest nog eens zachtjes over te doen. Hopelijk word het weer zo mooi als deze avond. Want zoiets als dit, daar word ik gewoon gelukkig van.