Verslag van Intuition Invites, 20 maart 2008

(De foto's die in dit verslag gebruikt zijn zijn gemaakt door Snackyman. Je vindt de rest van zijn foto's, waarvoor ik hem trouwens even een dikke veer in zijn kont wil steken, good job, in de Galerij hier op Partyflock!)



"Goede Vrijdag", staat er in minuscule lettertjes in m'n agenda. Hoe zat dat toch ook alweer. Was 'ie nou geboren, gestorven, aan een kruis gehangen, uit een grot verdwenen of weer tot het volk teruggekeerd? Goede Vrijdag, dat is in ieder geval iets anders dan de blauwe maandag waarop ik ooit een 10 voor Godsdienst (pardon, Levensbeschouwing) op m'n rapport scoorde. M'n 29-jarige geheugen werkt in ieder geval niet meer zo goed als toen. Ik besluit om de meest letterlijke vertaling aan te houden. Ik ga er gewoon een goede vrijdag van maken. En om toch een beetje in de sfeer te blijven, op zich is 't ook wel een soort Messias, die Amerikaan die om middernacht opnieuw aan het Nederlandse volk zal verschijnen na een veel te lange afwezigheid. God is a DJ tenslotte. Of zoiets.



Samen met drie andere feestbeesten uit het Zuiden (da’s weer eens wat anders dan Wijzen uit het Oosten) banen we ons een weg door regen, hagel en windstoten. Bij aankomst realiseer ik me dat het alweer vijf jaar geleden is dat ik in de Melkweg ben geweest. En diezelfde avond realiseerde ik me toen overigens hetzelfde. De Melkweg is een tent waar ik vooral in het begin van m'n stapperiode vaker kwam. En waar ik het altijd naar m'n zin had. Bij binnenkomst blijkt direct dat oude liefde inderdaad niet roest. Wat een verademing om natgeregend en verwaaid binnen te komen en direct weer het gevoel van een warme deken over je heen te krijgen. Vriendelijk personeel overal, bij de garderobe, de barren, de glazenhalers die stuk voor stuk proberen het record bekertjes-stapelen te verbreken. en dan natuurlijk de dames bij de toiletten. Het ene verregende kapsel na het andere wordt onder het genot van een spekkie of lolly weer naar behoren in model gebracht. Praatje maken geen probleem. Op deze manier betaal ik met liefde 50 cent voor een toiletbezoekje. Ik stap in ieder geval weer helemaal opgekalefaterd en met een cosy gevoel de zaal in.



Eelke Kleijn staat hier te draaien en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de beste jongeman nog nooit eerder aanschouwd heb. De geluiden die hij de zaal inzendt klinken behoorlijk progressive. Zweverig. Prima voor tijdens een warme zomernacht en eigenlijk ook wel als opwarmer na een Maartse bui. Al vraag ik me af of het voor zo'n DJ wel een bevredigend effect heeft als het grootste deel van de zaal stil staat en je weet dat ze eigenlijk in afwachting zijn van Die Ene. Een rondje door de zaal makend valt me echter op dat ik zowat enkel tevreden kijkende gezichten en stralende oogjes zie. Ach, genieten kan natuurlijk ook in stilte. Een stilte voor de storm welteverstaan. Want zodra Markus Schulz plaatsneemt achter de draaitafels (na wat onduidelijke verrichtingen van een vrouwelijke krullenbol die die nacht nog vaker aan wat knoppen komt draaien in de DJ-booth. Heb ik wellicht een engel gezien of heeft een van jullie wat beter meegekregen wat haar functie in dit geheel was?) vult de Melkweg zich met gejuich, gebrul en geschreeuw op alle mogelijke toonhoogten. En de warme deken waar ik eerder over sprak verandert in een donzen dekbed van de allerhoogste kwaliteit.



Wat een heerlijke enthousiaste mensen hebben zich deze avond verzameld in Amsterdam. Alle goede verhalen die ik reeds over Intuition had gehoord kan ik na deze nacht beamen. Dit is m'n eerste, maar zeker niet m'n laatste keer.



Schulz doet waar hij goed in is: de ene mooie plaat na de andere op de tafels gooien. Het is al een tijd geleden dat ik van zijn draaikunsten heb mogen genieten en er komt dan ook een hoop voor mij nog onbekend materiaal voorbij. Ik herken wat tracks van zijn laatste album 'Amsterdam 08' en daarnaast draait hij natuurlijk een paar grote klappers (The perspective space is voor mij ook onlosmakelijk aan Markus verbonden!). Soms de diepte in en soms even een adrenalinestoot. Wat mij betreft een zeer gevarieerde set. Markus bewijst wederom mijn nummer 1 Trance DJ te zijn.



Helaas mis ik op bepaalde momenten een beetje zijn eigen enthousiasme. De sprankeling in zijn ogen die ik enkele jaren geleden nog wel zag, waaruit een soort dankbaarheid sprak voor het feit dat hij daar achter die draaitafels zijn ding mocht doen. Dat 'ie echt urenlang non-stop stond te genieten. Het lijkt wat meer 'the usual business' vandaag. Maar goed, de vraag is of je zoiets ook nog bij ieder optreden kunt en mag verwachten van een DJ die het tot nummer 13 in de DJ Mag heeft geschopt. Daarbij, Amerika is nou ook niet bepaald naast de deur. Mensen vergissen zich wel eens in het leven van een DJ. Die zien de roem, de fame, de zalen vol uitzinnige fans. Maar ze vergeten de uren op vliegvelden, de jetlags, het continu creatief moeten blijven. Het is een uitputtende business. En toch staat die man er weer en weet hij het voor elkaar te krijgen dat alle handen hoog naar de hemel gericht zijn en ik vingers tekort kom om alle glimlachen om me heen te tellen. Massive set van de heer Schulz. Terwijl zich een lange rij fans opstelt om handtekeningen, knuffels en zoenen in ontvangst te nemen steekt er plots een centimeter of 30 extra mens boven de DJ booth uit: Menno de Jong neemt het draaistokje over.



Hoe 'Intuition' voelt, dat is me inmiddels duidelijk. Met Menno's muziek ben ik wat minder bekend. Ik hoor 'Fly Away' voorbij komen (althans, volgens mij was het De Jong en niet Schulz die die draaide maar met een hoofd in de wolken kan een mens zich wel eens vergissen natuurlijk ) en verder vooral veel platen die ik nog nooit gehoord heb. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat 't niet allemaal de trance is waar ik van houd. Maar wat ik eerder die avond een beetje bij Markus miste compenseert Menno dubbel en dwars: dat enthousiasme! Wat een heerlijke vrolijke verschijning is die jongen als hij met z'n muziek bezig is. Hij staat zelf zo zichtbaar te genieten en dat slaat over op het publiek. Het is allemaal wat losser, gekker en vrolijker. Misschien dat sommigen het begrip 'Witte Donderdag' wat letterlijk hebben opgevat, misschien dat het gewoon dat hele Intuition-gevoel is. Het lijkt wel een soort grote familie deze avond. Alles kan en mag. Op een gegeven moment moet ik me zelfs even in de ogen wrijven als ik een paar palmbomen over de dansvloer zie wandelen. Ik denk dat Intuition hier in de Melkweg in ieder geval prima op haar plaats is. Relaxed en gezellig, dat zijn de steekwoorden wat mij betreft voor deze nacht. En trance natuurlijk!



Terwijl Menno zich opmaakt om de laatste tracks aan de nog dansende bezoekers voor te schotelen verzamelt ons clubje zich en wandelen we terug naar de auto. Het regent inmiddels niet meer en het lijkt alsof de weergoden het roerend met ons eens zijn: dit wordt een goede vrijdag!