Verslag van Sensation, 7 juli 2007

Mijn eerste Sensation White in de Amsterdam Arena. Had er vantevoren veel over gehoord en daarom ook veel van verwacht. Sowieso van de sfeer.

Ik moet zeggen: het viel niet tegen, maar het viel ook niet altijd mee. Had al gehoord dat de muziek vorig jaar veel te wensen over liet en was dus voorbereid. Ben niet zo'n liefhebber van Trance en de Trance-DJ's (te veel pauzes te veel zelfverheerlijking). Liever gewoon continue beats met lekkere opbouw, strakke mixen en goede platen, waarbij een enkele populaire plaat helemaal niet hoeft te misstaan. Wij (ik was met twee Sensation-White oudgedienden) kwamen binnen tijdens het laatste deel van de set van Mason. En ik moet zeggen dat me dat veelbelovend in de oren klonk. Hij draaide wel lekkere (opwarm)platen, terwijl wij bonnen haalden, de sfeer verkenden en een beetje rondliepen. Prima sfeerpakker!

Toen kwam Fedde Le Grand. Had deze man nog nooit bewust horen draaien en wist niet wat ik van hem moest verwachten. Ik nam ‘Put your hands up’ maar een beetje als uitgangspunt en verwachtte dat zijn set meer van dat soort platen zou bevatten. Een prima tweede DJ zo op het eerste oog. Technisch viel hij tegen, te veel stiltes en te veel platen die hij bijna tot het eind liet doorlopen. ‘Put your hands up’ was ok, althans paste wel bij dit feest.

Van Erick-E had ik veel verwacht. Technisch sterke DJ (hij MIXT tenminste de platen aan elkaar). Hij maakte het wel redelijk waar. Alleen jammer dat hij een redelijk vlakke set draaide met weinig echte hoogtepunten erin. Hij draaide een beetje alsof hij als eerste moest en van de organisatie te horen had gekregen dat zijn set niet te veel hoogtepunten mocht bevatten. Maar technisch zeer goed. In ieder geval prima dansbaar. Een ruime voldoende dus.

De Mega-mix was ok. Lekkere platen wel, met een prima beat. Geen vervelende/overbodige onderbreking in ieder geval.

David Guetta en Darren Emerson waren echter om te huilen zo slecht. Geen, of slechte overgangen, zeer magere plaatkeuze en als ABSOLUUT DIEPTEPUNT het draaien van Rage Against the Machine en Prodigy door Darren Emerson. Dat moet de man in het vervolg maar lekker thuis doen. Voor ons een reden om naar huis te gaan. Jammer! Want de sfeer was goed. Over David Guetta: Ongelooflijk dat ID&T die man nog op haar feesten laat draaien. Wat een jammer verhaal. Deze vent begint een soort George Baker Selection te worden die optreden na optreden en jaar na jaar dezelfde (grijsgedraaide) hits ten gehore brengt. Nooit meer doen!

En zo viel het uiteindelijk toch nog een beetje in het water. Jammer dat we die laatste twee niet hebben gehoord. Maar na Darren Emerson zouden we er toch nooit meer inkomen.

ID&T heeft met de Sensation-feesten een super-concept in handen waar ze veel meer mee zouden kunnen (en moeten!) doen. De aankleding, de live-shows, de voice-over en de pauzes tussen de artiesten lenen zich er perfect voor om het publiek mee op reis te nemen in het gekozen verhaal/thema. Jammer dat de DJ’s daar kennelijk los van staan. Kies je platen een beetje uit op het thema en bouw iets op. Als je 7 DJ’s laat draaien en je hebt er steeds een pauze tussen van 5-10 minuten, dan kun je 7 keer het publiek opnieuw meenemen naar een climax. Jammer dat dit niet gebeurt…

Ook zou ik wat zorgvuldiger zijn met de line-up volgend jaar. Aan het geld kan het niet liggen. Daar komt genoeg van binnen. Vul die line-up (nog) eens met bijvoorbeeld Michel de Hey en Carl Cox. En als ze willen bezuinigen is die Trevor Rockcliffe helemaal niet zo duur.

Kortom:
Aankleding: Super.
Locatie: Super
Organisatie: Goed.
Prijzen: Redelijk.
Sfeer: Goed.
Muziek: Redelijk
Line-up: mager (Maar dat komt helemaal door David Guetta en Darren Emerson)