Verslag van X-Qlusive, 28 januari 2006

Stel je voor: Je hebt twee favoriete platen. Eentje omdat 'ie je tot in het diepste van je ziel raakt, eentje omdat het gewoon de allergeilste plaat ever is. Twee platen die voor altijd in je hart zullen zitten. Datzelfde hart bevindt zich vervolgens in de Heineken Music Hall. Er is vanavond een feestje, X-Qlusive. Precies als je de zaal binnen komt wordt de tweede DJ van die avond aangekondigt. Je loopt naar voren en je hoort al vlak nadat de eerste plaat is opgezet een bekend pingeltje. Op het moment dat je voor Petrov’s neus staat wordt je vermoeden bevestigt: The Age of Love schalt door de zaal. De kilo’s kippenvel schieten bij het horen van deze favoriet over je hele lichaam. Wat een begin van de nacht, beter kan gewoon niet. Petrov draait door en gooit de ene na de andere klassieker op de draaitafels. Veel jonkies staan nog wat onwennig om zich heen te kijken. Die komen vast om lekker te gaan beuken straks. Rond middernacht wordt de muziek stilgelegd. In het midden van de Heineken Music Hall hangt een soort zilverkleurig ruimteschip. Rond middernacht wordt de muziek stilgelegd en gaat het schip langzaam open. Een felle witte lichtstraal schiet naar beneden.



In jouw gedachten vliegt ineens die andere favoriet door je kop: "I'm here. And I'm going to baptize everybody. With fire! Come with me. " Terwijl er een man in een blauw spacepak onder luid gejuich naar beneden wordt gehesen krijgt die tekst spontaan een andere lading. Toeval bestaat niet, toch? Je weet dat het goedzit. Deze avond kan niet meer stuk. De naam van die andere favoriet? CJ Bolland – The Prophet.

Dov Elkabas, beter bekend als The Prophet: het is haast heiligschennis als je als partyganger niet weet wie deze man is. Geboren in 1968, begonnen met het draaien van disco in 1983. Hij werkte samen met de mannen van Osdorp Posse en zijn echte doorbraak volgde in 1991 met The Dreamteam. Elke week stonden ze wel in een of andere sporthal of loods. Daarnaast produceerde Dov zelf ook nog de ene na de andere knaller. Natuurlijk was er meer dan hardcore. Nederland werd gevangen door een nieuw virus, hardstyle genaamd. Zo werd in 2001 Scantraxx Records opgericht dat inmiddels is uitgegroeid tot een van de meest toonaangevende hardstylelabels ter wereld. De oprichter? Dov Elkabas. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is houdt de beste man zich ook nog bezig met stijlen als Club en Progressive. Fuck de hokjes dus. Een DJ van absolute wereldklasse die bovenal gewoon heerlijk zichzelf is gebleven. Altijd in voor een praatje en altijd met een grote lach op zijn gezicht. Geen wonder dat Q-dance hem op 28 januari de Heineken Music Hall ter beschikking stelde en zei "Leef je uit Dov, dit is jouw feestje!"

Terug naar Amsterdam. The Prophet has landed.



Terwijl Dov als een ware profeet door de Heineken Music Hall vervoerd wordt (en daarbij nog even bijna onderuit gaat, maar goed, ook een profeet maakt wel eens een misstap ) juichen en klappen alle aanwezigen. Mooi om te zien hoe Dov in zijn rol probeert te blijven maar de blik in zijn ogen verraadt dat 'ie eigenlijk ontzettend staat te genieten. Hij heeft er zin in. Ik ook. Het eerste uur is een parade van heerlijke oude plaatjes. Leuk om platen als "Acid Nightmare" nog eens terug te horen, in die tijd vond ik hardstyle ook nog echt vet.

Helaas lijkt het in de HMH of de mensen nog niet helemaal wakker zijn. Ikzelf sta al vanaf Petrov zwaar te genieten van de muziek maar heb het idee dat vooral de wat jongere partygangers toch echt op de nieuwere platen staan te wachten. Het komt niet los. Tijd om eens even op de tribune te gaan hangen. Lang leve de gastenlijst want de VIP-tribune in de HMH is echt zwaar relaxed. Een ideale plaats om de vermoeide beentjes even te laten rusten en heerlijk de zaal rond te kijken. Het valt me op hoe ontzettend divers het publiek vanavond is. Er zijn mensen die duidelijk voor de laatste paar uurtjes komen en nu wat verveeld staan te wachten tot de BPM's worden opgeschroefd. Er zijn ook mensen die juist helemaal voor de hardstyle gaan. Als Zany op het podium verschijnt wordt daar in ieder geval heftig op gereageerd. Te gek om te zien hoe Raoul zo ontzettend populair is geworden. Toen ik begon met feesten kocht ik altijd mijn kaartjes bij hem in de platenzaak en Raoul maakte dan altijd even een babbeltje. Samen met Dov behoort hij momenteel tot de populairste DJ's van ons land. Dat is aan de fans ook wel te merken, er wordt langzaam aan steeds meer gedanst.



Het podium ziet er wel gelikt uit met die enorme ventilator, duizenden lichtjes die aandoen als sterretjes en natuurlijk de lasers die als vanouds door de hele zaal schieten. Wat me echter vooral opvalt zijn de visuals. Zelden zag ik beelden die zo goed op de gedraaide muziek waren afgestemd. Zo zit er even een klassiek aandoend stukje in een plaat en direct zijn er violen op het scherm te zien. Ook de steeds voorbijvliegende cartoons van The Prophet zijn meesterlijk. Hele dikke pluim daarvoor, echt top gedaan.

Headhunterz staat zwaar te raggen in de Blue Box en de sfeer zit er daar helemaal in. Meer dan beneden lijkt wel. Al is het daar ook prima toeven hoor, maar bij tijd en wijle staan er veel mensen stil en ik zie toch liever een zaal die van begin tot einde staat te dansen, zweten en knallen. Dat is boven zeker aan de orde.



Iets na vieren wordt de muziek wederom stilgelegd en er wordt aangekondigt "If you don’t know these guys you better take a piss for the next fifteen minutes". Geweldig! De Osdorp Posse loopt het podium op en Def P vraagt ons "of er nog fans zijn in de Heineken Bier Hal". Ik zit wederom op de tribune en kan een lach niet onderdrukken als ik al die verbaasde gezichten in de zaal zie. Vooraan staat gelukkig een groepje kenners. Die gaan dan ook lekker uit hun dak als Def begint over z'n stijve lul in tram vijf. De rest lijkt er een rimpelkut van te krijgen. Ik kan alleen maar lachen. Respect voor Dov dat 'ie 't gewoon doet. Het is zijn avond en het zijn zijn maatjes. Daarbij is er meer in het leven dan House. Ik vind het in ieder geval een zeer welkome en gedurfde afwisseling in het kader van "Kijk eens wat verder dan je neus lang is". Jammer dat ze na één nummer alweer vertrekken, maar het publiek leek het toch niet helemaal te begrijpen. Terwijl dit voor mij nou juist bevestigt waarom ik deze XQlusive als eerste heb uitgekozen. Vanwege de instelling van Dov om verder te kijken dan de geijkte hokjes.

Even later is het tijd voor Dov en Duro. Wederom een jonge gozer die in een paar jaar tijd ontzettend hot geworden is. Niet alleen met zijn broer met de live formatie Showtek, maar ook als DJ en producer. En ook Sjoerd is gewoon lekker zichzelf gebleven. Ben toch wel een beetje trots op m’n stadsgenootje als ik zie hoe dan ein-de-lijk het publiek lijkt los te komen. Het begint te knallen en ook ik verhuis naar de dansvloer. Heb lang genoeg op die luie reet van me gezeten, tijd om te dansen.



Rond 05.00u slaat de muziek definitief om naar hardcore. Weirdo en The Prophet staan lekker los te gaan samen en ook als Dov, inmiddels gekleed in een soort ijzeren t-shirt (Als Tiësto het kan, kan Dov het natuurlijk ook ) met The Masochist de ene na de andere knaller de zaal in smijt is het hakken wat de klok slaat. Wat nog niet zo gemakkelijk gaat want de vloer in de HMH is als vanouds spekglad. Typisch want het begint altijd met een plakvloer en eindigt in een ijsbaan. MC Ruffian staat al de hele avond op het podium. Ook hij heeft het zichtbaar naar z’n zin. Net als Dov heeft Carlos z'n roots in de HipHop liggen en ik kan 'm wel waarderen. Al komt 'ie me toch even op m'n donder geven. Ik schijn ooit eens op Partyflock ontzettend te hebben afgegeven op MC's en dan met name op hem. Carlos, als je dit leest, je hebt het al lang weer goed gemaakt hoor



De sfeer zit er helemaal in, zowel op de dansvloer als op het podium. En zodra Mark Vos en Ferry Salee achter de DJ Booth verschijnen is het feest helemaal compleet. Helaas geen Dano. Speculaties daarover op de diverse Internetfora waren er natuurlijk genoeg. Ruzies, intriges. wij Nederlanders roddelen natuurlijk heel erg graag en weten allemaal precies hoe het zit. Ik hou daar niet zo van. Vind het jammer dat hij er niet bij is maar het zal z'n redenen wel hebben. Voor mij blijven alle heren van het Dreamteam even grote helden voor wie ik evenredig veel respect heb.



Vanaf dat moment is het echt feest. De bass dreunt werkelijk waar uit de speakers, heb het geluid zelden zo hard gehoord in de HMH. Mijn zojuist genuttigde patatje drilt bijna m’n strot weer uit. Hard, maar zuiver. Ik vind het wel even lekker. Die bas moet je niet horen maar voelen tenslotte De eerste plaat die Gizmo opzet vind ik echt helemaal te wreed, ben helaas nooit zo thuis in al die namen maar ik kan in ieder geval niet meer stilstaan. De heren genieten zichtbaar van alle aandacht. Mark gooit er nog een stukje headbangen tussendoor. Carlos heeft een hoed gebouwd van een tray met bekertjes en Dov staat met een lach van oor tot oor. Die zal me een partij kaakkramp hebben morgen (en dan is ‘ie vast niet de enige als ik zo eens om me heen kijk, maar dat terzijde ). Zo tegen zevenen deelt Ruffian ons mede dat het bijna is afgelopen. Er volgt een speech door Buzz Fuzz (die nog wel even laat weten dat Dov de volgende keer best zijn plaat mag laten uitlopen ) en Dov wordt als een ware profeet de hemel ingeprezen. Verdiend ook. En wat doet deze profeet met de wetenschap dat het feestje bijna ten einde is? Stampuhhhh. Halleluja! Alle mietjes van de dansvloer! Het laatste kwartiertje is even flink hakken. Veel hitjes ja, dat wel, maar dat is af en toe gewoon best lekker.

Na een welverdiend applaus zegt Ruffian dat er nog een laatste plaat zal volgen. Iets wat voor Dov heel belangrijk is en wat 'ie absoluut wilde doen. "Drop It" is voor zijn makker Peter Paul Pigmans, die op 31 januari jarig geweest zou zijn. Het schijnt dat Outblast ook wel vaker afsluit met deze plaat. Mir ist ganz egal, ik vind het een prachtig gebaar en een heerlijke plaat. This is your wake-up call pall. go to work!



Dan is het toch echt afgelopen. Het applaus davert door en Mark trekt Dov weer terug het podium op om hem toch nog aan te sporen een laatste plaatje op te leggen. De Q-dancers zijn echter onverbiddelijk. De techniek ligt stil, het enige geluid dat nog rest is dat van de overgebleven fans die The Prophet toebrullen dat hij een held is. Met een grote smile op mijn gezicht geniet ik nog eventjes na. Het was totaal mijn ding niet, die hardstyle. Maar desondanks heb ik me ontzettend goed vermaakt. De heerlijke houseclassics van Petrov, de supergezellige sfeer, de DJ’s die er allemaal zin in hadden, de laatste paar uurtjes lekker knallen en bovenal the master himself. Wat stond ‘ie te genieten zeg. Weer schiet die ene favoriete plaat me door mijn hoofd. "Come with me. In the name of the prophet, In the name of the most holy. I call you here!"

Dankjewel Dov voor een geweldige nacht! van Jacqueline!

P.S. Met dank aan Sebastiaan a.k.a. Snackyman voor de foto’s, die zijn nu ook in de Flock Gallery te bewonderen!