Verslag van Dance Valley, 7 augustus 2004

Hoe begin je een verslag over een feest waar je zoveel hebt meegemaakt, gevoeld en beleefd, dat je eigenlijk wel 10 blaadjes kan voltikken en dan nog het gevoel hebt dat je de helft bent vergeten?

Ik ga gewoon een poging wagen. Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik een partyreport heb geschreven. De feestmoeheid leek bij mij na acht jaar housen ook te zijn toegeslagen en zodoende ging er telkens veel teveel aan me voorbij. Het verraste me allemaal niet echt meer. Dan kun je ook niet echt een flitsend of objectief verhaaltje neerpennen. Na het feest dat UDC gisteren neerzette in Spaarnwoude kan ik niet anders dan het voor mezelf (en voor de overige geïnteresseerden) nog eens allemaal zwart-op-wit zetten, zodat ik niet over een week denk dat ik alles gedroomd heb. Ik heb gepoogd er een niet al te lange lap tekst van te maken maar als je een feest wilt beschrijven met 15 area’s, waar 50.000 mensen op afkomen en waar in elk hoekje en gaatje wel iets te zien en beleven valt, ontkom je daar niet aan. Mag ik jullie uitnodigen op mijn flashback naar Dance Valley Festival 2004…

Eindhoven, vrijdagochtend 10.00. Weekend has landed. Met twee volgepakte auto’s reed onze minicolonne richting recreatiegebied Spaarnwoude. Aangezien er grote drukte voorspeld was op de Nederlandse wegen i.v.m. een aantal evenementen in Amsterdam en omgeving besloten wij alvast een dagje eerder te beginnen op een campinkje. Het werd al snel duidelijk dat we niet de enige waren die op dit geniale idee waren gekomen. De complete camping stond vol met feestgangers en dat was ’s avonds wel te merken. We zijn even een hapje gaat eten om een goede bodem te leggen en daarna doorgereden naar een uitkijkpunt waar je uitzicht had over het complete terrein. Een enorme smiley lachte ons tegemoet en de euforie was compleet. Natuurlijk even wat fotootjes geschoten en vervolgens gewacht tot het donker werd, in de hoop wat licht- en lasertesten op te vangen. Helaas. Ontzettend raar trouwens om daar te staan, midden in een natuurgebied, uit te kijken over zo’n enorm festivalterrein en je te bedenken dat de serene rust die dan heerst, morgen zal worden ingeruild voor complete gekte. Honderden mensen die de nacht van te voren nog hard aan het werk zijn en tegen het ochtendgloren hun bedje induiken, terwijl jij rond die tijd spontaan omhoog schiet in je tentje, wekker overbodig, simpelweg door de zenuwen en zin. Just a thought…Tijd voor nachtrust. Die helaas niet kwam. Waren het al niet de laag overkomende vliegtuigen, dan was het wel de muziek of de dronkemanspraat die je uit je slaap hield. Ach ja, na een fles rosé en flinke oordoppen in toch nog een paar uurtjes uitgerust.



Zaterdagochtend, 07.30. Enorme rij voor de sanitairblokken op de camping, het was duidelijk: hier zaten de die-hards! Make-up, knalgele pruiken, felgekleurde bikini’tjes, liters haarlak, onmogelijke schoenen, nepwimpers en een overschot aan slechte aftershave…alles was aanwezig en het ochtendhumeur was al snel weer voorbij. Om 09.45 werd de fietstocht richting het terrein ingezet en precies toen we rond 10.00 aanschoven in de rij werd de muziek ingezet. Toen na een kwartier de hekken opengingen was het dan eindelijk zover. A Decade of Dance. De fouillering verliep soepel en er waren naar mijn idee wel genoeg ingangen. Lockerbox was ook aanwezig en dat werd door menig bezoeker op prijs gesteld. Een grote rugzak vol warme kleren, regenponcho’s, maar ook zonnebrandcrème en waterpistooltjes (je weet het maar nooit met het Nederlandse weer) kon je voor 5 euro (excl. borg) de hele dag achterlaten. Je zag direct dat dit een goed georganiseerd festival was. Genoeg plaatsen om bonnen te halen, genoeg barren en genoeg toiletten (jammer alleen dat mensen nooit verder kijken dan hun neus lang is en juist op die plekken naar de wc gaan waar de meeste mensen staan). Timetables waren er nog in overvloed en omdat we ook de avond van te voren al een impressie hadden opgedaan was vrij snel duidelijk waar welke tent zat. De indeling van het veld leek erg op die van vorig jaar, al was de Concept Area dit keer verhuisd naar een enorme tent en was er een outdoor Eurogrooves stage. Les Hemstock (ook wel bekend van het duo Hemstock&Jennings) kreeg de eer om op deze stage te openen en dat wilde ik niet missen. Het eerste kwartier was er echter geen DJ te zien en pas om 10.30 werd dan toch duidelijk dat er geen cd’tje werd afgespeeld maar dat het toch Les himself was. Weinig publiek nog natuurlijk, maar dat mocht de pret niet drukken. Heerlijke tranceplaatjes kwamen voorbij, waaronder een van m’n favo’s van dit moment, Sarah Mclachlan’s “World On Fire” (Junkie XL Remix). Terwijl het in Eindhoven noodweer bleek te zijn, brak het zonnetje in Spaarnwoude door de wolken en ik wist toen al, dat deze dag niet meer stuk kon.

Na de prima set van Hemstock was het de beurt aan Randy Katana, maar dat liep iets anders als verwacht. Er kwam een meisje het podium op, die de microfoon in d’r handen kreeg van MC UB en al snel werd duidelijk, dat het middelpunt van de belangstelling niet Katana was, maar een jongen in het publiek, die zelf nog verbaasder was dan de rest van de bezoekers. Tja, wie de geschiedenis van Dance Valley kent, weet wat er gebeurde tijdens de eerste editie en toen zij hem vertelde hoeveel ze van hem hield, was die liefde voelbaar. Alsof er een siddering door het publiek heenging. Kippenvel, zelfs nu nog als ik er aan terugdenk, en toen ze hem vroeg met haar te trouwen, voelde ik ook de tranen in m’n ogen branden. Het was zo gemeend en zo echt, het zette ZO goed neer waar Dance Valley om draait. Terwijl het aankomend bruidspaartje elkaar in de armen viel, zette Katana in met een enorme knalplaat en met het zonnetje erbij merkte ik eindelijk weer eens, waar de housescene nou eigenlijk om draait. Love. Respect. Harmony. Zoals het de eerste keren voelde. Zoals het was, zoals het eigenlijk ook hoort te zijn. Een decennium lang weet Dance Valley dat al te realiseren. De geest was gevoed, nu de knorrende maag nog!

Tijd voor een klein rondje festival. Midden op het terrein stond een enorme toren, die een soort totempaal leek voor te stellen, en die was in 4 area’s opgedeeld. Vanuit de entree gezien liep je zo tegen het GOA-gedeelte aan waar de psytrance je om de oren knalde en je ook echt niets hoorde van de stage ernaast. Terwijl je, als je een meter opzij stapte, zo in een compleet andere wereld terecht kwam. Bij de Ambient/World Music Area probeerde Pearce de toestromende bezoekers te vermaken, maar de microfoons van de zangers werkten nog niet zo mee. Ach, het maakte allemaal niets uit, lachende gezichten zouden de dag gaan beheersen en de mensen die op de matrasjes lagen vonden het allemaal prima. Er stond een aantal wigwammetjes waar je o.a. sushi kon eten, wat spulletjes kon kopen en als ik het goed gezien heb, ook een aroma-jockey. De wierooklucht leek je te hypnotiseren want rondom die toren is het heel de dag een minifeestje op zich geweest. Prachtig uitgedoste meisjes inclusief toverstafjes en vleugeltjes namen je mee in een droom en het leek eerder uitzondering als regel om hier je schoenen aan te houden. Vrolijk op je blote voetjes genieten, zweven en dansen. Geweldige sfeer, vooral bij de GOA-area. Bij de Breakbeats was het wat minder druk terwijl je bij de Drum&Bass effe helemaal los kon gaan. Prima toeven daar en heb heerlijk zitten kletsen met allerlei vrolijke mensjes. Was een prima uitvalsbasis als de massa je even teveel werd.

De Food-Area was prima geregeld. Er waren heel de dag voldoende tafels en bankjes beschikbaar en er was meer dan genoeg keuze. Falafel, patatje, gewoon een broodje, vers fruit, pannekoeken en mijn favoriet, het Thaise standje waar je rijst met saté, tjaptjoi of hete kip kon bestellen. De pannekoek werd snel naar binnen geschoven toen ik in de naastgelegen Concept tent MC Stretch een van mijn favoriete techno DJ’s hoorde aankondigen. Billy Nasty verscheen op het podium. “Too fast to live, too young to die” stond er op z’n t-shirt, en dat beloofde heel wat. Alter Ego met “Rocker” zou nog vaak gedraaid gaan worden die dag, toch wel het technohitje van deze zomer, maar het publiek vond het prima. Ik vond deze set een van de beste van de dag en ondanks de hitte werd er flink gedanst. Toen “Murder was the Bass” door de speakers schalde, was het feest compleet. Soms zijn hitjes gewoon zo lekker! Verder vond ik Billy’s set erg origineel en met momenten best stevig voor zijn doen. Er werd al flink met strobo’s gesmeten en het geluid klonk prima. Technominnend Nederland had niets te klagen op DanceValley, want had je het in de Concept even gezien, dan kon je zo doorwandelen naar de buren, waar de hele dag gruwelijk lekkere Tech House werd gedraaid. Het publiek ging los toen meneer Beyer het podium betrad maar ik had een andere DJ op m’n planning staan: James Holden.

De Yoshitoshi tent was net zo groot als de Concept Area, mooi om te zien dat ook wat minder voor de hand liggende stijlen als Progressive zoveel liefhebbers hebben. Prachtig gedecoreerd en niet te druk (het was overigens nergens te druk, heel de dag alle ruimte gehad, je had totaal niet door dat er met jou nog 60.000 andere mensen los stonden te gaan). Na het knallen in de Concept kon ik echter niet helemaal in de rustige opbouw van Holden komen en heb er na en kwartiertje de brui aangegeven. Later hoorde ik dat zijn set magistraal was, maar het is gewoon onmogelijk om alles te zien en horen op DanceValley. Je moet keuzes maken. Ik ben eens even gaan kijken in de Vodafone tent, waar net als op Impulz Outdoor ook muziek werd gedraaid. Wat overigens best verdienstelijk klonk. Het was duidelijk te merken dat Vodafone de hoofdsponsor van DanceValley is. Je kon als abonnee gebruik maken van een DJ-alert service, zodat je je favoriete DJ niet kon vergeten. Verder hadden Vodafone bellers heel de dag bereik, terwijl T-Mobile me voor de zoveelste keer in de steek liet. Het was ook mogelijk hier je telefoon op te laden, altijd handig want de mijne was ook dood en leeg s’avonds. Prima geregeld allemaal.



Het zonnetje leek er inmiddels niet zoveel zin meer in te hebben, vroeg me ernstig af of Spaarnwoude het droog zou gaan houden. Even in de Electronation gespiekt, daar was een live act gaande, en ook hier wederom een prima sfeer. Iets kleinere tent en een geheel eigen feestje met allemaal liefhebbers. Leuk voor de afwisseling, ben hier verder weinig geweest. Even een vriendinnetje opgepikt bij de ingang, waar nu toch wel een flinke rij stond. Heerlijk genietend van de beats die van de Eurogrooves afkwamen met wat mensen staan kletsen. Je maakt de mooiste dingen mee op Dance Valley. Ik vind het een van de minst individuele feestjes die er bestaan. Mensen lachen naar elkaar, spreken elkaar aan, je voelt gewoon de eenheid. Sta je te wachten, biedt iemand je aan op z’n handdoekje te komen zitten. Mensen leven helemaal op als je hun bezwete gezichtjes komt bewaaieren en als er iemand tegen je aanloopt, hoor je een welgemeend “sorry”. Je merkte heel goed, dat het publiek wat ouder was als op de meeste feesten. Zeker deze editie, waar veel mensen op afkwamen die er 10 jaar geleden al bij waren. Vanuit de Eurogrooves klonk een luid gejuich en dat kwam door het confettikanon, die overal blauwgekleurde snippers rondschoot. Alsof er allemaal vlindertjes om je heen vlogen. Prachtig!

14.30 alweer. Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat als je zoveel indrukken opdoet. Tijd om even te zweven en genieten en waar kan dat beter dan bij Sasha&Digweed dacht ik. Sowieso, na dik 4 uur Dance Valley vond ik het wel eens tijd om de Main Stage te gaan bewonderen. Het blijft een cool gevoel, om richting dat smalle paadje te lopen en daar de enorme vallei te zien opdoemen. En achter al die stenen en keien zag je, ver weg, de enorme HQ-Stage liggen. Terwijl je alleen al op het voorste veld het idee had op een enorm feest te staan. Ongelofelijk, wat een overdaad. Alsof je in een restaurant binnenkomt waar 300 verschillende gerechten op de kaart staan die je allemaal lekker vindt. Even helemaal naar voren gelopen, pal voor het podium, waar Hybrid de laatste plaat inzette. Klonk wel lekker chill, al had ik niet het idee dat het publiek er echt op losging. Dat maakte verder niet zoveel uit, want zodra MC Marxman de Engelse progressiveheld John Digweed aankondigde, brak de zon weer door de wolken en daar reageerde het publiek echt massaal op. Helaas vond ik het eerste half uurtje van deze set erg tegenvallen. Ik heb Digweed echt een onevennaarbare set horen draaien op Massive in de Jaarbeurs, daar zat echt energie in. Op 4-Elements vond ik hem al tegenvallen en nu kreeg ik het wederom niet warm of koud. Nou ja, warm had ik het al natuurlijk! Misschien dat het later nog beter geworden is, ik heb Sasha ook maar gelaten voor wat het was. Had behoefte aan wat meer power. Onderweg naar de Decade of Dance tent liep ik langs de Ultimate Breaks, waar ik toch echt even in m’n ogen moest wrijven. Zag ik daar nou mensen hakken? Op Dance Valley? En ja hoor, er knalde vet harde oldstyle uit de boxen. Echt een paar platen achter elkaar, ik waande me weer helemaal terug in de tijd. En ik was niet de enige, al bleek de leeftijd toch wel parten te hebben gespeeld. En de hitte eiste ook haar tol. Het hakken ging niet bij iedereen meer even soepel, maar het gave was, dat iedereen er wel breed lachend bijstond. Je zag ze denken “verdomme, vroeger was ECHT alles beter!”. Voor die scène geldt dat wat mij betreft zeker wel, toch wel grappig om daar nog eens bij stil te staan op een feest wat totaal op andere stijlen gericht is. Fuck het hokjesdenken, dat had UDC vandaag wel begrepen! Na “ I like t loud” zette de DJ weer een rustiger nummertje op en kon ik doorwandelen naar wat mijn favoriete act van de dag is geworden: Quazar (live).

Toen ik binnenkwam, was het duo rustig aan het opbouwen en het was cool om te zien, dat deze dame en heer na al die jaren nog altijd hun trouwe schare fans hebben. Ik ben jaren geleden al bekend geraakt met hun muziek en had er echt weer eens zin in. De sfeer was geweldig in die tent, nergens anders kon je zo goed ervaren wat Dance Valley nu tien jaar lang gedaan heeft. Jong en oud, groot en klein, ouwe hitjes en nieuwe knallers, alles ging er vreedzaam samen. Naarmate het uur vorderde, begonnen Gert en Dorine de 303 op te voeren en de acid knalde om je oren. Geweldig, wat ben ik losgegaan. Zeker toen er een drummer op het podium verscheen en volkomen in de maat begon mee te drummen. MC Nigel Coughlan pakte vervolgens z’n mondharmonica en het feestje was compleet. Niets dan lof voor deze mensen, de toegift was dan ook echt de climax van de dag. Wat een geweld komt er uit zo’n apparaat en wat een sfeer hing daar. Na luid gejuich en geklap betrad de volgende grootheid het podium. UDC had zeer terecht Miss Monica uitgenodigd om te laten zien dat zij er altijd al bij was, en dat ze godzijdank ook weer terug is van weggeweest. Fantastisch om te zien hoe het publiek reageerde toen zij achter de draaitafels verscheen, begeleid door een zangeres. Respect to the DJ. En meer dan verdiend. Even een stukje meegepikt maar de hitte velde me en m’n benen begonnen na al het gedans, geloop (en wellicht ook alle Smirnoffs) een beetje dienst te weigeren.



De zon brandde fel en vanaf toen ben ik eigenlijk uren aan het rondwandelen geweest. Ik zat mezelf een beetje in de weg geloof ik! Alsof ik alle indrukken even niet meer kon verwerken maar er tegelijkertijd nog veel meer wilde opdoen. Waar ik ook binnenkwam, overal werd gedanst, gelachen, gefeest. Overal voelde je de eenheid en de vreugde. Overal was een feestje aan de gang. Armin van Buuren stond echt compleet de Armada tent op z’n kop te zetten en precies toen ik daar later weer binnenwandelde, draaide hij “Silence” van Delerium. Er stonden twee grote bellenblaaskanonnen en de bellen zweefden door heel de zaal. Het publiek genoot en Armin zelf genoot ook. Niets dan respect voor deze jongen die al die jaren keihard gewerkt heeft en zich nu tot de groten van de wereld mag rekenen. 6 uur draaien in die hitte, ik geef het je te doen. Maar hij heeft van begin tot eind alles gegeven. Super. In de Tech House area was Christian Varela bezig met een heerlijke set, en ook hier ging iedereen uit z’n dak. Het leek in de tenten overigens nog wel koeler als buiten. De zon brandde echt fel en aan het einde van de dag zag je dan ook heel wat roodverbrande neusjes.

Maar ook als je even niet stond te dansen, was er genoeg vermaak. Heb nog steeds m’n stem niet helemaal terug dus dat zegt wel genoeg. Ik ben op heel wat feesten geweest in m’n leven, maar wat je op Dance Valley allemaal meemaakt, dat gebeurt nergens anders. Mensen gaan helemaal uit hun dak als je aanbiedt hun neus even in te smeren met je Zwitsal zonnebrand, volwassen kerels worden weer kleuters als je langsloopt en ze natspuit met je waterpistool. Er liepen zo veel mooie mensen rond, heb echt mijn ogen uitgekeken. Ik heb werkelijk waar in geen enkele tent of bij de Main Stage ook maar iets van een onenigheidje of opstootje gezien. Ben geen enkele keer lastig gevallen en als iemand zei dat ik er mooi uitzag, had ik ook echt het gevoel dat het gemeend was, in plaats van een verkapte “ik-wil-je-neuken” versiertruc.

Na wat gegeten te hebben was ik er om 19.00 helemaal klaar voor. Paul Oakenfold nam het roer over van Jean (die op zich wel lekker draaide maar het deed me niet zoveel). De nog altijd schijnende zon boven de enorme smiley en dan de onwijs grappige kop van Oaky maakten dat ik gedurende zijn hele set onophoudelijk met een lach van oor tot oor heb rondgelopen. Toen hij Southern Sun opzette, had ik mijn zoveelste “het kan niet meer stuk”-moment. Geweldig hoe hij ook zelf stond los te gaan toen. Genieten met je ogen dicht. En dan, als je ze weer opendoet en omhoog kijkt, de helikopters zien die ik eigenlijk helemaal vergeten was. Dat was echt mijn Dance Valley moment van vorig jaar en nu stond ik daar, met een van mijn favoriete DJ’s achter de draaitafels, omhoog te kijken in de helblauwe lucht, terwijl er duizenden bloemen naar beneden werden gestrooid. Prachtig hoe alle handen omhoog reikten en daarna zowat iedereen met een bloemetje achter z’n oor liep!



Na Oakenfold was het de beurt aan Don Diablo. Tja, op Impulz Outdoor vond ik het nog gaaf dat hij “Firestarter” en “Smells like teen spirit” draaide, maar als je op Extrema Festival hetzelfde geintje uithaalt en nu met precies dezelfde platen komt aanzetten, dan houd ik het voor gezien. Niet dat Diablo geen goeie DJ is hoor, integendeel, maar het verrasste me op dat moment niet echt meer. Ach ja, de schemering zette al in en ik wist, dat het mooiste moment van de dag nog in aantocht was. Tijd om de vallei in te trekken. We waren niet de enigen die dat hadden bedacht. Eeven nog gauw een stukje meegepikt van Remy. Ook in de Lovelands was het feest nog aan de gang. De altijd goedlachse Hagenaar mocht natuurlijk ook niet ontbreken en hij kan niet anders dan gevoeld hebben dat Dance Valley van hem houdt. Heel grappig was de act die hier plaatsvond. Een circusmeester kondigde die act aan en er kwamen zes in het wit gehesen mannen en vrouwen het podium op. Dat bleken turners te zijn en het begon met een koprol, maar eindige in het volkomen synchroon maken van salto’s. Echt heel erg gaaf om te zien. Toch waren de kriebels niet meer te houden en werd de wandeltocht naar de Main Stage vervolgd. Zowel in de vallei, als op de rotsen op de berg, overal zaten mensen. Te genieten van de laatste platen van Secret Cinema. En te wachten op die grote dikke technoneger, die geheel volgens de traditie daar stond waar niemand anders had moeten staan. Helemaal bovenop de heuvel stond nog een Chill tent, en van daar uit had je echt een geweldig uitzicht. Niet alleen op de Main Stage, maar ook over de twee andere hoofdpodia.

Geweldig hoe de enorme smiley bij de Eurogrooves Stage ineens van geel veranderde in blauw en roze, en de lasers uit z’n ogen schoten. Alsof hij heel de dag had gelachen omdat ‘ie wist wat het publiek nog te wachten stond. Het kon niet anders of Flutlicht en S.H.O.K.K. hebben daar de sterren van de hemel gedraaid. Tja, de zoveelste keuze die gemaakt moest worden, ik wilde Carl Cox wel weer eens horen draaien. Hij draaide op mijn beste feestje ever, de eerste Innercity Indoor (februari 1999) en daarna heb ik hem nooit meer zo’n fantastische set horen neerzetten. De reactie van het publiek op de aankondiging door MC Marxman echter maakte al duidelijk, dat ik dat gevoel van toen opnieuw zou gaan beleven. Al was het alleen maar vanwege de sfeer en de tienduizenden mensen die daar stonden te genieten van alles wat er die dag gebeurd was. Achter me op de HQ stage was een heel ander feestje aan de gang. Het zag er heel onheilsspellend en gaaf uit, alsof er een soort rookgordijn over het terrein heen hing. Slechts één keer ben ik die Stage opgelopen om wat te drinken te halen en ik had het gevoel op een compleet ander feest te zijn beland. Proteus was zo onwijs hard aan het beuken en gelijk werd me duidelijk wat dat rookgordijn was: de damp die van alle compleet uit hun dak gaande partypeople afkwam. Mijn God, wat ging het daar tekeer, vond het voor heel even wel ERG lekker. Wat een energie. Wat een sound. Maar WAT jammer, dat daar ook idioten op afkwamen die de boel probeerden te verzieken. Achteraf bleek het wederom om zogenamde "supporters" te zijn gegaan. Echt jammer, omdat 99,9% van de mensen daar wel een feestje aan het bouwen was en die overige anabolenprocentjes vervolgens probeerden dat te verzieken. Een jongen van de security vertelde me ook, dat het verder hartstikke rustig was geweest maardat het op een gegeven moment begon te broeien. Jammer om te horen want de muziek klonk echt super. Op deze manier krijgen niet alleen echte suporters een slecte naam, maar barsten ook de discussies weer los of dit alles nu te maken heeft met het feitdat er hardere muziek wordt gedraaid en of dat verkeerd volk aantrekt. Ach ja. Ik heb verder weinig zin hier over na te denken, je moet zulke lui een practhig feest als dit niet laten verpesten. Heb m’n laatste muntjes op heb gemaakt en ben teruggelopen naar de vallei. Wel jammer dat er gelijk weer van die indianenverhalen opduiken. Over drugsdoden en enorme rellen. Voor zover ik het vernomen en beleefd heb was er slechts één vechtpartijtje en verder geen noemenswaardige problemen. Op 50.000 mensen ofzo stelt dat echt niet veel voor en mij heeft het verder weinig geboeid.



En eindelijk, EINDELIJk, was het zover. Ineens schoten de lasers je om de oren en het leek nog veel spectaculairder en heftiger dan vorig jaar. De energie schoot door het publiek, alle handen gingen de lucht in. De een genoot stilletjes op een rotsblokje terwijl de ander de laatste restjes energie uit z’n tenen probeerde te halen. Cox draaide meesterlijk en toen “Recreate” van Hertz door die vallei schalde, ging ik echt compleet uit m’n dak. En alsof het nog niet knallend genoeg was, schoot de eerste pijl de lucht in. Vuurwerk. Wel tien minuten lang prachtig vuurwerk, indrukwekkender nog als wat ik op Nature One 2002 zag. En dat wil wat zeggen. Proteus was inmiddels al klaar op de HQstage, dus dat betekende nog meer mensen op de Main, nog meer handen de lucht in, en nog meer blijdschap. Mijn hersenen leken wel uitgeschakeld, het was alsof ik puur leefde op m’n gevoel en de energie van al die mensen. Maar ooit, ooit houdt het op. Dan is zelfs die dag, die toch 13 uur geduurd heeft, ineens voorbij. Dan weet je, dat dit de laatste plaat was, en dat je slechts een prachtige herinnering hebt. MC Marxman leek dat ook te beseffen.

“A Decade of Dance…Dance Valley people, at the count of three, you all let me know what a good time you’ve had today….One…Two…Three! ” En daar gingen ze. Tienduizend paar handen. De lucht in. Sommigen alleen, sommigen innig vastgepakt. Een enorm gejuich, geklap, gefluit en geschreeuw schalde door de vallei en dat moment, dat vergeet in van m’n leven niet meer. Tranen in m’n ogen, ik kon niet anders dan mee de longen uit m’n lijf brullen om UDC te bedanken voor deze dag. Het liefst had ik nog uren willen nagenieten bovenop die berg, maar zoals begrijpelijk sommeerde de securtity ons toch maar eens te vertrekken. Was erg blij dat wij met de fiets naar ons tentje konden rijden, want er stonden toch wel flinke files. Al leek dat de bezoekers niet zoveel uit te maken. Het feest ging gewoon door op de parkeerplaats!

“Het is toch maar een feestje?”, zullen sommige mensen zeggen…voor mij betekende deze dag heel wat meer dan dat. Ik draag de housescene al jaren een warm hart toe en heb er onwijs veel mooie dingen meegemaakt. Huilen, lachen, irritaties en liefde, de emoties zijn altijd intens en gemeend geweest. De hokjesgeest, het individualisme en de commercialiteit echter hebben al zo vaak de kop opgestoken en daardoor leek ik een beetje vergeten te zijn waar het ook alweer om draaide. “Dance Valley: A Decade Of Dance”, heeft het echter gepresteerd om me al die oude normen en waarden waarop heel de scène gefundeerd is, weer eens aan den lijve te laten ondervinden. Dit feest was veruit mijn allerbeste Outdoor Festival ooit. Zelfs nu nog denk ik voortdurend terug aan alles wat ik in Spaarnwoude heb meegemaakt. De kater zal wel hard toeslaan als deze week het gewone leven weer verder gaat. Tja, het blijft een vlucht uit de realiteit. De wereld is niet zo mooi als op zo’n feest. Het enige wat je kan doen, is er zelf wat van maken en zo af en toe eens even wegduiken op feestjes als deze. Om te weten wat het betekent als mensen zeggen “House is a feeling”…

Dikke kus van een oppergelukkige Jackie!