Verslag van Houseqlassics, 6 september 2003

Feest: Houseqlassics
Datum: 6 september 2003
Tijd: 22.00 - 07.00
Locatie: Heineken Music Hall, Amsterdam
Prijs: €35 ,-

Dit jaar was er op 22 februari al een editie van Houseqlassics geweest. Dit zou dan ook de enige van dit jaar zijn, immers Houseqlassics zou nog maar één keer per jaar gegeven worden. Echter, enkele maanden geleden bereikte ons het nieuws dat toch een tweede editie dit jaar in aantocht was. Een editie die harder zou zijn dan de vorige en meer in het teken zou staan van early hardcore. Dat was ook wel te zien aan de line-up, vrijwel alleen maar grote namen uit de hardcore wereld. De complete line-up en bijbehorende draaitijden waren als volgt:

Black Box

22.00 - 23.30 Beasty Boy & Da Vinci
23.30 - 01.00 Gizmo
01.00 - 01.30 Digital Boy (live)
01.30 - 02.30 Marc Acardipane feat. MC Dick Rules
02.30 - 04.00 Pavo
04.00 - 05.00 The extra unexpected appearance
05.00 - 06.00 Rob Gee
06.00 - 07.00 Darkraver vs Buzz Fuzz

Blue Box

23:00 - 00:30 Chosen Few
00:30 - 02:00 Voodoo Child
02:00 - 04:00 Waxweazle
04:00 - 06:00 Flamman & Abraxas

Rond 11 uur was ik binnen en na alle bekenden te hebben opgetrommeld, zijn we met z’n allen naar Gizmo gegaan. Beasty Boy & Da Vinci hadden we dus gemist, maar dat is niet zo’n drama en Gizmo was één van de namen die ik erg graag wilde horen, dus dit was een goed begin van de avond. Gizmo draaide echt een topset, echte oldskool. De sfeer zat er goed in, iedereen was aan het swingen. Erg lekkere platen kwamen er voorbij. Maar ook aan al het goede komt een eind, dus ook aan deze set. Na Gizmo was het namelijk tijd voor Digital Boy. Die schroefde het tempo even flink op en de eerste (early) hardcore klanken waren te horen. Het was duidelijk dat dit inderdaad een hardere versie van Houseqlassics zou worden. Ik moet zeggen dat ik dit zeker niet betreurde. Ik had me van te voren ingesteld op hardcore en toen die dan ook daadwerkelijk kwam, deed mij dat goed. Ok, het is niet helemaal in de lijn van het concept van het feest en dat is in principe wel zonde. Ik kon me er deze keer echter niet druk om maken. Overigens kan Q-dance het ook nooit goed doen. De vorige keer vond men het te soft en deze keer zou er te hard gedraaid zijn, het is nooit goed. Maar terug naar Digital Boy, vond het jammer dat hij maar een half uur zijn kunsten mocht vertonen, want hij was goed op dreef. Natuurlijk draaide hij onder andere zijn eigen nummers ‘Ok, allright’ en ‘This is MF’, leuk om te horen.



Na D-Boy was het tijd voor één van de grootste namen (zoniet dé grootste) in de hardcorewereld: Marc Acardipane. Een man die een hoop klassiekers op zijn naam heeft staan en dan ook niet mocht ontbreken op dit feest. Natuurlijk had hij ook zijn vaste MC meegenomen: MC Dick Rules. Ik ben al geen liefhebber van MC’s, maar deze man spreekt mij al helemaal niet aan, hij kan echt amper zijn mond houden. Al moet ik wel zeggen dat ik hem wel eens slechter heb meegemaakt. Ander minpuntje is dat Acardipane niet goed kan mixen, maargoed dat was wel al bekend. Gelukkig draaide hij wel lekkere platen, dus dat vergoedt al een hoop. Deze man zou je een heel feest lang kunnen programmeren en dat zou hij kunnen vullen met alleen maar platen door hemzelf geproduceerd, dat vind ik gewoon stoer. Verder vind ik dat men deze man wel eens wat positiever mag benaderen, ook nu kreeg hij weer de nodige middelvingers. Vergeet niet dat deze man zeker zijn steentje heeft bijgedragen aan de totstandkoming van hardcore, dat verdient wel wat meer respect vind ik. De beste man was al bezig met hardcore toen de meeste van jullie nog door mama in bed gestopt moesten worden. Van zijn commerciële producties, samen met Scooter bijvoorbeeld, ben ik ook niet kapot (zacht uitgedrukt), maar laat hem toch lekker. Ook hij moet geld in het laatje zien te krijgen en dat lukt zo vele malen beter dan met een duister underground plaatje. Dus ik zou zeggen laat hem lekker zijn ding doen, zolang hij zich nog maar wel bezig blijft houden met kwalitatief wél goede dingen (iets wat tot nu toe altijd nog steeds het geval is).



Anyway, genoeg over Acardipane, Pavo staat namelijk al wachten. Pavo houdt zich voornamelijk alleen nog maar bezig met hardstyle, maar als hij dan eens een oldskool/hardcore setje neer moet zetten, doet hij dat altijd naar tevredenheid vind ik. Ook deze keer klonk het weer lekker. Toch nog veel oldskool gehoord en genoeg, voor mij, onbekende platen. Ben tijdens zijn set wel even gaan chillen op het balkon, altijd een mooi gezicht om van daar af de hele zaal te kunnen overzien. Die keer dat ik naar het balkon ging, was eigenlijk ook de enige keer dat ik even boven was. Wat ik daar toen hoorde had al helemaal niks meer te maken met Houseqlassics. Daar werd echt zo hard gedraaid, iets teveel van het goede als je het mij vraagt. Wie er op dat moment aan het draaien was weet ik niet, want ook daar was de time-table weer wat door elkaar gehaald. Vind het wel jammer dat ik Chosen Few niet gezien heb, maar beneden draaiden ook allemaal goede namen, dus ja dan moet je keuzes maken. Toen ik weer beneden aangekomen was begonnen Bass-D & King Matthew net aan hun set. Bass-D & King Matthew, The extra unexpected appearance. Van te voren had ik eigenlijk wel al verwacht dat zij de ‘verrassing’ zouden zijn, maar toch bleef ik tegen beter weten in hopen op een specialere naam. Tuurlijk hebben zij hun naam en faam allang gevestigd, maar ik kom ze zo’n beetje op elk oldskool/hardcore feest wat ik bezoek tegen, speciaal kan ik ze dan ook niet noemen. Hun set klonk wel goed hoor, maar echt schokkend was het allemaal niet.

Het einde van het feest naderde, en om 5 uur was het tijd voor Rob Gee. Nou die had van mij in Amerika mogen blijven, want wat hij ten gehore bracht kon mij echt niet bekoren. Ok hij zette een leuk showtje neer, maar hij draaide veel te hard en dan ook nog eens met niet boeiende platen. Mixtechnisch was het al helemaal crap en ik denk dat deze feiten voor de organisatie dan ook reden waren om hem dan ook maar eerder te laten stoppen, want om 10 voor 6 was het al over met de ‘pret’. Rob Gee was voor mij dan ook de slechtste DJ die ik deze avond gehoord heb. Afsluiter van de avond was de Bacardi vs Wodka battle, oftewel Darkraver vs Buzz Fuzz. Moet zeggen dat ik ze wel eens beter heb gehoord, zij het dat ze toen apart draaiden, want in deze samenstelling heb ik ze nog nooit gehoord. Voor mijn gevoel waren ze een beetje teveel aan het kloten en waren er wat veel breaks, vind ik wel jammer want op het einde wil ik lekker aan één stuk doorgaan. Als ik tegen het einde stil ga staan dan zak ik in, zeker als ik zelf ook de nodige alcohol naar binnen heb gewerkt. Moet zeggen dat ze het wel naar hun zin hadden achter de decks en dat is altijd leuk om te zien. De broeken gingen zelfs nog naar beneden, thanks Steve Had niet gehoeven. Ook hebben ze een aantal erg lekkere platen gedraaid. Het was dan ook zeker wel een leuke set, maar wat ik al zei, ik heb ze wel eens beter gehoord.



En zo kwam er helaas een einde aan een erg geslaagd feestje. Ik heb me echt van begin tot eind vermaakt. Heb me echt amper ergens aan gestoord en aan één stuk door gefeest. Vind sowieso feestjes in de HMM altijd wel erg geslaagd. Was alweer de tiende keer dat ik er was en het verveelt echt nog niet. Moet wel zeggen dat ik de aankleding en de lasers niet al te bijzonder vond. Lijkt wel alsof ze bij feesten als X-qlusive en Qontact daar veel meer aandacht aan besteden. Vond de sfeer vrij goed, al was deze niet al te uitbundig. Daar waar je bij de vorige editie alleen op het einde hardcore te horen kreeg, was het bij deze editie precies andersom. Alleen in het begin oldskool en daarna vrijwel alleen nog maar (early) hardcore. Nummers als ‘Nine is a classic’, ’88 to paino’ en ‘Start this record’ heb ik dan ook niet al te vaak gehoord. Aan de ene kant best jammer dat het concept op deze manier een beetje om zeep geholpen wordt, aan de andere kant moet ik zeggen dat de hardcore mij erg goed deed. Ik heb me dan deze keer ook meer vermaakt dan bij de editie in februari. Het blijft gewoon lekker om nummers als ‘Atmos-fear’, ‘Flesh is the fever’, ‘Der toten’ en noem ze allemaal maar op, voorbij te horen komen. Ben wel benieuwd in welke stijl we de volgende Houseqlassics kunnen verwachten.