Boeff! Daar stond ik…
temidden van een ijzige koelte en bekeken vanuit een inktzwarte sterrenhemel, voor de gasteningang van de Heineken Music Hall. Met mijn perskaart zou ik ook deze reis weer gratis naar binnen mogen. Tenminste… Het ‘stijlvolle’ proletariaat had de twijfelachtige eer om minimaal driekwartier te wachten om. Om uiteindelijk door een opgehitste puber te worden betast en vervolgens door een doolhof aan kooien te geraken tot het doel wat hen allen bond: House Qlassics! De attractie der attracties! Het feest der feesten! Daar waar oude kanker herrie wordt omgezet tot een mooi omlijste geschiedenislangspeelplaat.
Nadat ik in eerste instantie geweigerd werd door meneer de uitsmijter; mocht ik uiteindelijk toch naar binnen. Maar goed, eind goed al goed! (Ik zal toch maar eens gaan solliciteren bij een blaadje.)
Eenmaal binnengekomen bleek het muzikale gedeelte evenals het showgedeelte Q-dance onwaardig. Vergeleken met de laatste Qlimax dan. Ik ben nog maar een beginneling
. Omdat mijn ‘assistants in combat’ gesneuveld waren bij de publieksingang moest ik eerst op hen wachten alvorens door te gaan tot de ‘normale’ gang van zaken. Temidden van blonde blondines en gabberende gabbers stroomden we langzaam doch vastberaden naar het centrum van de hedendaagse hak-scene. Velen pappa’s zouden trots zijn geweest. Het was 1 uur.
Het feesie begon pas te lopen toen ene Bounty Hunter de zaal enterde. Met stevige muziek deed hij de zaal ontvlammen. Ogen begonnen te stralen en monden begonnen te kauwen want veel is lekker, maar meer is beter. Wat een blijdschap! Toppie toch? Groen rode lazers doorspleten de zaal. Even droomde ik weg…
Battlestar Galactica! De enterprise tegen The Death Star. Luke Starkiller tegen die ene met die rare oren. Met muziek tekenender dan die van John Williams. Boom, boom, baF, baF! Wat een strijd! ‘It was battle, but not as we know it.’ Lichtflitsen en ontploffingen deden de zaal zo nu en dan oplichten. En weer zag je die gezichten. Geheel in een andere dimensie. Op naar de klote! Laserzwaardgevechten speelden zich links van me af; geile Prinses Leia’s stonden rechts van me te springen. ‘I’m out for a little while, everybody gets delusions (of grandeur).’ The Death Star verloor het uiteindelijk net zoals in al die andere episodes. Wat verwacht je ook van zo’n mislukte, oversizede tennisbal. De rest van het publiek leek het niet eens te deren. Ze zagen het niet of wilden het niet zien. Even dacht ik nog een klein ventje met een gemuteerde marmot door de lucht te zien fietsen. Het was slechts verbeelding…
Na Bounty Hunter volgde The Prophet. Hierna mocht groupieverzamelaar Dark Raver nog even opdagen. Persoonlijk houd ik wel van dat gekloot met de apparatuur. Realistisch bekeken zou een toekomst als entertainer hem waarschijnlijk beter liggen. Ik zou hem wel graag zien als ‘gids’ door de nacht. Als een Mc die de verschillende Dj’s aankondigt. Maar wie ben ik? Ik ben slechts een beginneling
! Omdat de benen pijn begonnen te doen en ik zeer waarschijnlijk nog veel ‘nachtrust’ nodig had, besloten we al om 6.15 h te vertrekken. Als muggen dwaalden we als door een tunnel af naar het heilige licht. Bij de poort aangekomen kreeg ik een cd en een aantal flyers in me handen gedrukt. Buiten gekomen zag ik het prachtige Grace-theater schuin achter me liggen. Ook Grace ging door een tunnel en… Alleen die flyers? Maar zoals Bertus Maas weet: All dreams must end. Dus ook dit avontuur. Tot ooit!
The Jumping Queen says: “Stay down with the Forze, Luke!”
