Verslag van Electronic Family, 30 juli 2011

Electronic in the park

Electronic Family festival is de plek in Nederland waar alle grote trancenamen samen komen. Na aankomst van de pendelbus gaat het dan ook los in het amsterdamse bos.
In de grote tent is het Setrise die de platen draait. Voor mij te veel herkenbare platen dus doorlopen over de vlonders en het zand naar het grote podium. Daar is deejay Wippenberg die als opener meteen de verrassing van het festival vormt, want luisteren naar Wippenberg is luisteren naar The age of love van The age of love in de Wippenberg remix,Jack it up van David Tort en Music van Madonna in the mix. Dat levert meteen mijn eerste festivalmoment op. Luisterend naar Wippenberg zie ik dat er drie bezoekers naast mij komen staan en een biertje drinken. Daarna verdwijnen ze weer. Iets dat vaker gebeurt op een festival, maar wat ik dan nog niet weet is dat deze bezoekers later een rol van betekenis zullen spelen.

Als ik verder het terrein verken zie ik dat er een cocktailbar is en dat de koffie en wafels samen met de pizza, de beenham en het ijs weer terug zijn. Eerst maar even een raket eten. Die ijsco is al jaren een onverwoestbare klassieker. De ijscoman is aardig en zo kan het gebeuren dat ik Ali en Fyla vrijwel helemaal misloop. In de grote tent draait echter Renvo zodat er muzikaal nog genoeg te beleven is. Na nog een klein stukje Ali en Fyla dat mij niet echt kan boeien is het tijd voor Gabriel en Dresden. De grote namen achter Motocycle en dus vooral bekend door zweeftrance. Dat is echter niet alles wat ons wordt voorgeschoteld. De set begint met Losing my religion van REM in de Gabriel en Dresden remix. Uiteraard is er Motocycle, maar er zijn ook uitstapjes naar de techno en dat had wel wat minder dik gemogen. Toch is het met deze set wel anderhalf uur uit te houden. Hoe anders is dat bij Gareth Emery. Even nog is er de hoop dat deze deejay beter geworden is sinds ik hem twee jaar geleden zag draaien. Niets is minder waar. De set begint mij zodanig te vervelen dat ik snel weg ben als voorbereiding op de back to back setjes. Helaas zijn die setjes te horen in een veel te volle en veel te hete tent met een podium wat niet hoger kan, maar wel te laag is. De back to back setjes maken dit festival speciaal, maar samen draaien met Armin van Buuren is behalve voor Ferry Corsten voor iedereen te hoog gegrepen. Misschien is het een idee bij een volgende editie alleen Ferry Corsten en Armin van Buuren samen een uur te laten draaien.

Inmiddels is de maag gaan rammelen en wordt het tijd voor pizza. Daarna wil ik een wafel gaan scoren, maar daar staat een rij tot dwars over de vlonders. Had ik toch beter een frozen yoghurt kunnen halen.

Terug naar de muziek met Markus Schulz. Niet iemand waar ik fan van ben omdat deze trance-deejay in mijn beleving altijd enigszins geforceerd techno-invloeden aan zijn trance toevoegt. Aardig voor liefhebbers, maar voor mij niet boeiend. Dan is het tijd voor Ferry Corsten een deejay met een grote staat van dienst die eerder dit jaar al verraste met een energy-set waar de tijd bij stil leek te staan. En het moet gezegd. Hij doet het weer. Alles wat een deejay-set in zich moet hebben heeft deze set in zich. Het is een set met een logische gelaagde opbouw in een spannende mix vol van toegevoegde klankkleuren, met variatie in platenkeuze, maar ook met voldoende gepaste rustmomenten. Tot mijn verbijstering lijkt echter niemand te snappen wat hier gebeurt. Er ontstaat vrijwel geen onderlinge interactie in het publiek, terwijl Ferry Corsten echt beter verdient. Never fade away en dat is het, want vanaf het moment van die plaat is er interactie in het publiek en is het de beste deejay van het festival die met een onnavolgbare kwaliteitsset waar hij over nagedacht heeft, zijn inspanningen beloond ziet met de energie van een enthousiast publiek. Vanaf dat moment is er ook de jongen met zijn handen in de lucht die compleet uit zijn dak gaat, mij meetrekt naar zijn vrienden en de zwaar te verteren set van Armin van Buuren behapbaar maakt. Ik vraag me af wat er met Armin aan de hand is. Hij is toch bekend van een stijl met zweefmomenten en vocalen, maar die elementen zijn hier volkomen zoek. Met meer variatie had deze set meer festivalmomenten gekend dan alleen de beuk er in met recht door de voordeur trance. Dat had gekund, maar het is er niet van gekomen.

Ik sta nog steeds naast de eerder genoemde jongen met zijn vrienden en wat er ook gebeurt, waij gaan uit ons dak. Als de laatste munten in drinks zijn omgezet zie ik ineens schoenen die mij bekend voorkomen, maar Armin draait en ik besteed er verder geen aandacht aan. Ondanks de knagende vermoeidheid ga ik voortdurend uit mijn dak met drie mensen die mijn avond dieper kleuren dan de gekleurde en verlichte ballonnen die plotseling overal opduiken.

Het moment van afsluiten nadert. We krijgen wit op zwart de vraag do you want more.Vervolgens knalt de muziek uit de speakers en het vuurwerk de lucht in. Allerlei mensen verschijnen op het podium en bezorgen alle bezoekers van Electronic Family een spetterend slotakkoord. Helaas is dat ook het moment dat ik afscheid moet nemen van de jongen die mij met zijn vrienden een geweldige avond gegeven heeft. Terug in de pendelbus wordt nagepraat over het festival. Aangekomen bij mijn bed in Amersfoort realiseer ik me waarom de eerder genoemde schoenen mij zo bekend voor kwamen. De drie bezoekers met een biertje in de ochtend waren mijn fantastische gozers in de avond. Daaruit blijkt dat je met deze mensen ook bij een volgend festival altijd de dag door komt.