Waar ik vorig jaar het feest gigantisch heb afgekraakt, zal ik dit jaar een iets reëler beeld kunnen geven van de niewjaarswisseling. Ik ben bang dat ik het feest zelfs een beetje de hemel in zal gaan prijzen, maar zoals een wijs man ooit zei: ‘Spreek ik mezelf tegen, dan heet dat verandering’ (Sticks). Mede doordat ik soms zelf met de muziek mag spelen krijg ik steeds meer plezier in het luisteren naar Hardstyle, en is er, net als op hardcore-feesten, ook op hardstyle-feesten steeds meer herkenning. Nou maar eens beginnen met dat verslag lijkt mij
:Met eigen auto, nee ik heb niet gedronken met oud op nieuw, rond half tien richting de HMH gereden. Eenmaal daar een half uur! een plek gezocht. Waar we eerst de poging deden om een parkeergarage in te rijden, bleek deze dicht te zijn en mocht ik een soort helling/keer-opdracht uitvoeren, eenmaal boven werd duidelijk waar ik dan wel moest staan. Niet veel later stapte we de HMH dan ook echt binnen. Nadat we ons hadden samengevoegd bij de mensen van de bus, ging ik niet veel later naar boven toe om Slim Shore te horen.
Waar ik van te voren al verbaasd was dat ie niet beneden mocht schitteren, maakte ie de verbazing alleen nog maar groter! Met goed tempo, en heerlijke platen ging het goed los in de BlackBox. Vooral met de platen van The Pitcher’s album Smack was ik erg blij, want hoewel ik ‘This is who we are’ wel had verwacht, kwam ‘Little Bitch’ als grote verrassing. Nogmaals, deze man hoorde beneden te staan, maar dat regelen ze volgend jaar dan maar.
Kwart voor twaalf van boven naar beneden verhuisd om de twaalf-uur show te bekijken. Met Noisecontrollers als eerste dj’s van het nieuwe jaar had ik eerlijk gezegd gehoopt op een zeer lange twaalf-uur show. Maarja, gezien die om twaalf uur dan toch echt stopte moest ik er maar aan geloven. Noisecontrollers bleken helemaal niet zo erg te zijn als ik dacht, er zat een goed tempo in, en mss nog wel belangrijker ze zweepte het publiek goed op. Waar ik anderhalf uur wel wat lang voor de heren vond, verdienen ze cker de credits voor een waardig begin van 2011.
De twee dj’s die daarop volgde waren voor mij iets waar ik sinds het bekend maken timetable zeer naar uit keek. Stephanie, de spannende dame uit Italia en Ivan Carsten ook zon held uit het land van de spaghetti. Gezien ik niet veel op hardstyle feesten kom, zag ik een verschijnsel wat ik op met hardcore ook veel zie, laten we het voor het gemak het DaY-már verschijnsel noemen
. Zodra zij achter de draaitafels gaat staan stroomt de helft van de zaal leeg, een kwart staat te staren wat er is gebeurt met hun vertrouwde muziek, en de rest gaan gigantisch los. Ik hoorde gister, tijdens Stephanie en Ivan Carsten, bij die laatste groep. Eindelijk wat echt verfrissend gezien Noisecontrollers toch wel erg monotoom draaide. Een goed tempo, en waar eerst ‘Catfight’ van Technoboy langs kwam, gevolgd door ‘The Vision’ en ‘Angel Sing’ van Ivan Carsten himself, zorgde voor mij dat ik dit toch wel de beste set van de avond vond. Lastig voor Wildstylez dus om dit te evenaren, en waar hij dit in het eerste kwartier niet echt overtuigende probeerde, ging ik maar ff zitten. Eenmaal zittend, in het hoogste hoogte van de HMH, begon het drama… Wat leek op een klein mankementje, bleef maar door gaan. Via de MC begrepen dat het iets met het mengpaneel te maken had, maar echt zonde voor Wildstylez dat de apparatuur het af liet weten. Zorg gewoon dat dat het goed doet, geef hem iig een eerlijke kans wat knaps neer te zetten
. Na zowat een half uur van gekloot, jammer genoeg wat herhaling in nummers tegen gekomen, en daardoor vergeet ik de set van Wildstylez maar gewoon zo snel mogelijk.Op naar de volgende, Crypsis! Ook zon naam waar ik naar uit keek, goede eigen producties, en van horen zeggen levert ie tenminste geen standaard werk (ja, die woorden kies ik expres). Jammer genoeg viel ie in het begin een beetje tegen, het tempo kon wat omhoog, en de hele zaal leek dat te merken. Iedereen stond een beetje om zich heen te staren, op een select groepie voorin natuurlijk. Echter, nadat de beste man ‘In for the kill’ van Ran-D & Adaro in mixte, draaide dat allemaal om! Het tempo ging omhoog, de zaal kwam los, en daardoor heb ik toch wel een positief gevoel overgehouden aan de set.
Toen eindelijk, na 6,5 half uur wachten, de man waarvan ik toch wel het meest verwachtte; The Pitcher! Geweldig nieuw album, Smack, en ook zijn vinyl ‘Here for the future’ mag er zijn. Tijdens ze set veel van Smack mogen horen, waaronder de track waaraan het album zijn naam verkregen heeft (of is het juist andersom?). Daarnaast het geweldige ‘Noctus Noa’ en waar ook ‘Enjoy the Music’ langs kwam, maakt hij mijn verwachtingen meer dan waar. Gelukkig kreeg hij die waardering ook terug van het publiek, dat ondanks wss enige vermoeidheid, goed los ging op zijn muziek.
Voor de afsluiter van de avond, Zatox, was ik voor het mooie iets te kapot. Doordat ik finaal onderuit was gewoon, deed van knie tot teen pijn, en de werkdag van 7 tot 4 begon ik steeds meer te merken. Dat doet natuurlijk niks onder voor de set, snoeihard en gevuld met geweldige platen! Waar ik Chris One al een held vindt, is die liefde bij een maat van me nog iets groter, en toen ‘Psycho’ gedraait werd moest het dak er natuurlijk af. Daarnaast veel eigen nummers van Zatox gehoord, en dankzij het ontbreken van de hardcore, een waardige afsluiter van Qountdown 2010/2011.
Helemaal stuk, nog een klein stukkie moeten rijden, om weer heerlijk me bed in te kunnen duiken. Op naar een geweldig 2011 lijkt me!
P.S.: bij deze wil ik ff me excuses maken voor eerder gemaakte uitspraken over Hardstyle, sorry. Had er ff beter over na moeten denken, dus Terry/Rik/wie dan nog wel niet meer, het spijt me
