Snel door naar de garderobe: gratis, wel zo leuk. In de bijzaal een groot scherm, waarin een goed zicht op de booth, maar nog geen publiek.
Hoe zou het in de grote zaal zijn?
Er was maar één manier om daar achter te komen: snel naar binnen gaan! De goed geisoleerde deuren hielden nog even verborgen wat ons te wachten zou staan: een geweldige sound! Wat een geluid daar, en zo goed afgestemd!
Eenmaal in de zaal overviel ons de pracht en praal: de aankleding was zonder meer sfeervol, het publiek gekleed voor de gelegenheid: veel overhemden bij de mannen en mooie dames in de meest uiteenlopende outfits.
Tot onze verbazing was de zaal al goed gevuld. Meestal beginnen feesten pas gezellig te worden na half twaalf, maar vandaag niet: het knalde al aan alle kanten en de dansvloer vol!
Aan de draaitafel op dat moment Marcus Schulz. Van horen zeggen wist ik dat er veel dark trance gedraaid zou worden, het klonk erg goed.
Na een uurtje of wat kwam Armin op voor zijn solo act. Voor zover iedereen nog niet al volop los was, kwam het vuur er helemaal in toen Armin de klanken van zijn muziek over ons heen stortte. De suggestie dat we met zijn allen op zoek gingen door het heelal en eindelijk Dé Beste Muziek hadden gevonden, was leuk gevonden. Door de drie schermen leek het inderdaad net of we in een spaceship zaten. Mooi gedaan door de technici.
De laser en licht show, het vuurwerk en alle elemenenten die nog meer werden gebruikt ondersteunden op een fantastische manier de muziek, waardoor een toch al bijzondere avond perfect werd.
Nadat Armin een tijdlang wat meer klassiekere trance draaide, kwamen dan eindelijk beide heren tegelijk op, en kon The Real Battle beginnen.
En wat waren ze goed! Aan elkaar gewaagd, het publiek opzwepend tot een ware climax.
Daarna was het weer de beurt aan Marcus solo. Hij draaide in een flink tempo door, vooral platen die ik zelf goed kende (sorry voor de kenners, geen idee hoe de nummers heetten, dat laat ik maar aan de experts onder jullie over)maar goed was het. Even was ik bang dat - na de double act- het niveau wat in zou zakken, maar daarvan was geen sprake, omdat Marcus lekkere hard Trance draaide.
De Heiniken Music Hall heeft een fenomeen dat wij pas (te)laat ontdekten: namelijk een balcon. Tegen de tijd dat mijn voeten aan alle kanten schreeuwden om een beetje rust, namen we plaats op de tribune, om vanaf daar de swingende massa en de lichtshow te bewonderen. Heel relaxt, met hier en daar wat induttende mensen, die schijnbaar ook net iets te veel van zichzelf hadden gevraagd.
Zo sloten wij de avond af. Rond vijven naar huis, terugkijkend op een fantastisch goede avond vol met klasse muziek, gepresenteerd door twee sympathieke mannen: Amrin en Marcus: thanks boys!
please, please: do it again next year, same place, en als het mogelijk is: met ons er weer bij! (maar dan voor mij geen high heels meer
. )
