ouders

mijn ouders zijn net 2,5 jaar uit elkaar,
pa heeft een ander,

maar elke keer maken ze ruzie aan de tel over de scheiding wat er geregeld moet worden
het is gewoon elke keer weer hetzelfde liedje,
vind het gewoon vervelend dat wij me broertje en ik erbij betrokken raken,


wie heeft hier ook last van of hebben er last van gehad?!

Je kan toch tegen de 1 zeggen dat je nix over de ander wilt horen... en als ze dat dan toch gewoon weglopen!

Sterkte



(je schrijft trouwens 'compromis' )

Maak je ouders kenbaar dat je er mee zit! Als ze van je houden, zullen ze wel schrikken dat je jullie hiermee zo'n verdriet doen en gaan wel nadenken....hoop ik....

Zo werkte dat wel bij mijn ouders..

En aan jou de keuze zeker, om te bepalen wie nou de waarheid spreekt en wie niet?

Als je ze nou voorstelt toch weer een advocaat in de armen te nemen? Met de uitleg dat; Jij en je broertje er gek van worden en gelieve dit soort dingen niet meer door te telefoon te bespreken?

Tis een optie

Ik heb dat gelukkig niet zo meegemaakt. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 2 jaar was. Ben na de scheiding een paar keer bij mijn vader langsgeweest maar dat was geen succes dus we hebben geen contact meer. Heb hem al ± 15 jaar niet meer gezien en heb daar ook absoluut geen behoefte aan. Wat mij betreft is mijn moeder mijn paps en mams gelijktijdig. Op haar kunnen we tenminste aan.

ik ken t...

Dr is niks vervelender dan dat de een dít zegt en de ander dát.. daar komt nog bij dat er steeds dingen aan jou gevraagd worden van: "heb je vader nog iets gezegd?" of "heb je moeder nog iets gezegd?"

Jij moet tegen je vader zeggen dat jij en je broertje het niet fijn vinden om er keer op keer mee geconfronteerd te worden..Als ie een beetje nadenkt weet hij ook wel dat jij gelijk heb..

Ook dat ken ik.. ik heb voor niemand meer bewondering als voor mijn eigen mamsie..

Mam Laf joe!

Hetzelfde hier. Mijn moeder heeft het toch maar weer mooi voor elkaar gekregen om na de scheiding 2 kinderen op te voeden met een bijstandsuitkering. Ze heeft in onze jeugd alles opzij gezet om voldoende tijd aan ons te besteden.

Ik zit er na 4 jaar nog steeds bijna dagelijks tussen terwijl ze geen eens contact meer met elkaar hebben maar toch elke keer weer bepaalde berichten krijgt waar je een brok van in je keel krijgt..



Grootste fout wat ouders kunnen doen is hun kinderen betrekken bij de shit die ze met elkaar hebben.

Ik kan er zelf echt af en toe niet over uit hoe ze het in hun hoofd halen om hun kinderen te vertellen hoeveel ze elkaar wel niet haten.

Vraag me soms echt af wie de volwassenen dan zijn, de ouders? of de kinderen?

Daarom vind ik het ook zo tof voor mijn mams dat ze nu wél iemand heeft gevonden maar ze gelukkig mee is..ze verdient het na al die jaren "hard werken"

een en ander zal zeker wel gevoelig liggen, dingen die opgekropt zijn komen dr nu uit, laat ze even lekker

zolang je ze allebei gewoon nog hebt, heb je niks te klagen lijkt me

Schoppen die handel

Nou helaas liep het voor mijn moeder iets minder goed af. Ze had op een gegeven moment een vriend en is gaan werken maar heeft een burnout gekregen. Daardoor zijn allerlei dingen van vroeger naar boven gekomen en is ze afgekeurd om te werken. Ook is de relatie stukgelopen. Op zich red ze zich wel maar had liever gezien dat ze een leuke man aan de haak had geslagen. Ze had het zo verdiend.

Ben dit niet met je eens.. je hoort je kinderen er niet bij te betrekken hoe dan ook.

ja idd, kinderen zijn met dat soort dingen denk volwassener, ik bedoel je ouders hebben al die tijd bij elkaar gewoont getrouwd kinderen enzo en toch maken ze ruzie over alles en nog wat, komt steeds meer bij enzo

maar idd ik hoor ook vaak ben bij ene geweest, en waar hebben jullie het over gehad?!, was het gezellig enzo daar word je ook moe van, ik zeg altijd was gezellig en ga er verder niet meer op in wat ze vragen,

maar ik vind als ouders zijnde kunnen ze wel ff nadenken dat het voor ons ook niet leuk is om dat aan te horen, waarom bellen ze elkaar niet als we allebij weg zijn, ze kunnen toch wel nadenken oh, dat zou ik ook niet leuk gevonden hebben, als me ouders nog steeds ruzie maken, maarja zo slim zijn ze niet


dank je wel tinkerbell dat was het woord wat ik zocht

maar het blijft moeilijk, merk het al na die 2,5 jaar, soms is het moeilijker en soms gaat het weer beter

Was ook bij mijn moeder het geval, allemaal nog naweën van de scheiding.. Al was die al ruim 3.5 jaar achter de rug..

Zoiets gaat altijd moeizaam over

Ik heb het zelf ook meegemaakt, maar op zich verliep het allemaal redelijk schappelijk en public.
Alleen als je bij de één of de ander was werd je inderdaad weer helemaal uitgehoord en werden er dingen verteld om de andere partij zwart te maken...
Als alles eenmaal geregeld is verdwijnt het gelukkig wel. Mijn ouders hebben op dit moment ook gewoon goed contact.

ik ben dit ook niet met je eens, hier wil jij niet in zitten hoor, hoe sterk ik me ook probeer te houden,
maar het is echt niet leuk om je ouders nog steeds ruzie horen te maken!!!

Het zal idd met de scheiding te maken hebben gehad ondanks dat ie ± 20 jaar geleden was. Op een of andere manier ging het gewoon steeds slechter. We zijn nu ruim 5 jaar verder en mijn moeder is nog met allerlei onderzoeken bezig omdat het niet goed met haar gaat. Echt balen voor der.

Om eerlijk te zijn had ik er vrede mee dat me ouders gingen scheiden, want zoals het ging ging het niet goed.

En dan blijkt het alleen maar erger te gaan als ze uit elkaar zijn

Ruzie's die ouders met elkaar hebben slaan over op de kinderen waardoor er 9 van de 10 keer gestookt wordt en je als kind weer ruzie krijgt met 1 van je ouders omdat ze vinden dat je je ermee bemoeid terwijl ZIJ juist degene zijn die al die shit in je schoenen schuiven.

En dan heb je ruzie met ze en dan is het ineens "Oh moppie, meisje, lieverd.. ik hou zoveel van je.. ik vind het zo vervelend voor je dat je ertussen zit"...
En ondertussen maar vissen naar de ander..achterbaks.

Beste wat ik heb meegemaakt is af en toe een tijd géén enkele vorm van contact hebben met 1 van de 2..

been there, done that

heb dit ook allemaal meegemaakt, maar denk dat je dit wat ik net zeg pas merkt als het juist eenmaal weer wat rustiger is, en ja je ouders zouden jou het liefst ook niet in hun sores betrekken, soms hebben ze om bepaalde dingen te behouden geen keus

onthoud goed: een kat in het nauw maakt rare sprongen

ja daar denk ik af en toe ook aan. om op mezelf te gaan wonen of ergens anders te gaan zitten ja

maar dan ook niet bij familie leden want die gaan zich er alsnog mee bemoeien en daar heb ik dus ook geen zin in

Bij familie zitten is (N).. die zitten er op een of andere manier ook tussen en zullen hoogstwaarschijnlijk partij kiezen.

Been there.. (N)

ja dat is idd minder prettig..
En dan is het makkelijk om te zeggen kop op zoals sommige mensen doen maar dan wíl het gewoon niet meer...

Dat is het jammere van familie.. ze gaan zich er altijd mee bemoeien,zelfs soms op momenten waar ze helemaal niks van af weten..

Maarja je kan ook niet zonder ze..

Ach ja, elke scheiding is anders en heeft z'n eigen verhaal..en toch hebben de meeste scheidingen 1 ding met elkaar gemeen en dat is dat de kinderen erbij betrokken worden.

En dan vind ik de grootste fout van alles.



Jawel

ok jij dan wel..

Geen last van gehad maar kan me je frustratie goed begrijpen...

ik wens het ook niemand

maarja de een heeft het de ander niet
en idd zijn allemaal verschillende verhalen enzo

drama's allemaal

tsjah me ouders hebben ook wellus ruzie maar ik zie ze haast nooit / nouja heb geen echte band met ze...
want ze zijn echt veel werken...


IS ook niej eg fijn maja..

ik zie me vader ook weinig, omdat ik geen zin in gezeik heb en ze willen er altijd over praten enzo ik heb daar geen zin in

Het zijn vaak opgekropte emoties en frustraties die moeilijk zijn om te uiten aan degene aan wie je het eigenlijk kwijt wilt, daarom zoek je vaak iemand die er dichtbij staat zodat het op een of andere manier terecht komt bij degene voor wie het bedoeld was.

Zo zie ik het

ja idd, daar heb je wel gelijk in

maar wrom bij je eigen kinderen!!
ik wil er gewoon niks mee te maken hebben, ik ga ermee zitten!

dan zegt iedereen je moet praten maar daar schiet ik nog niks mee op want daarna gaan te toch weer gewoon door

Daarom zeg ik 'iemand die er dichtbij staat'

Ik snap wel wat je voelt en hoe frustrerend het is, ik ken het maar al te goed. Het is kut, vervelend, fucked up.. maar je kan er weinig aan doen.

Wat ik eerder zei, het enige wat bij mij helpt is geen contact hebben met bv. me vader als ik bij me ma in huis zit. Zo heb ik geen last van gezeik.

Dan maar geen contact, heb iig geen last meer van dat gehaat de hele tijd.



Praten met iemand zodat je het kwijt bent? Of bedoel je praten met je ouders?

Misschien kan je er voor jouw gevoel nu niks mee maar als je er over praat met iemand waar jij wél mee kan praten is dat voor je eigen gemoedsrust beter..Tis ook een stukje van je leven wat je bij je blijft dragen.. en als je er over praat is het alleen maar een stuk meer dragelijker voor jezelf..

But hey.. je kan iemand niet dwingen om te praten

Praten helpt altijd, je moet het niet opkroppen.. leeg die rugtas vol met troep die je aan je schouders hebt hangen af en toe.. lucht lekker op.. (lekker psychologisch ook )

oh ik praat wel veel met collega;s erover, want als je met familie praat heb je dat de een voor je pa is en de andere voor je ma

maar ik probeer er wel over te praten maar dan echt met collega's of vrienden

Lauwz is goed bezig..

*edit*

ik zou het er met me vrienden over hebben en niet met je collega`s.. bij mij werkte dat iig averechts..mja dat is ook weer bij iedereen anders...Vrienden weet je tenminste van dat ze voor je klaar staan als er iets is..van je collega`s kun je niet altijd op aan..

Partij trekkers.. hou je toch

Praten

Víñó..®

heb je speciale opleiding gedaan 'lauwz'?


oh ik heb goeie collega's maar ik weet ook wel met wie ik wel en met wie ik niet kan praten,

en vrienden heb je ook niet altijd wat aan hoor,

Heb er gelukkig geen last van maar het lijkt me ontzettend klote

misschien hebben wij andere ideeen over vrienden..

Ik weet van mijn vrienden dat ze voor me klaar staan en andersom is dat ook zo...

Ik heb een thuiscursus gehad door 2 goeie docenten genaamd Pa en Ma.

Ik gelukkig niet!!!
Mijn papa en mama zijn gelukkig getrouwd!!
Echt lief hoe ze met elkaar omgaan

Klote zeg..
En heb je het er al met je ouders over gehad??

Me vader en moeder zijn wel gescheiden, maar dat was misschien maar beter ook, en niet om ruzie, andere redenen maar die houd ik liever voor mij.
Gelukkig zijn ze nog goede vrienden en zien ze elkaar geregeld!!
En ik ben ook gelukkig met mijn lieve mama broer en zus en vriendje
En paps zie ik nog geregeld!!!

zeker last van gehad, we werden overal bij betrokken...vooral ik..ze zijn hatelijk uit elkaar gegaan, het bleek gewoon dat me moeder een ander had..tot op de dag van vandaag moet ik het nog steeds aanhoren

ja dat had iik met me pa, me pa had/heeft een ander, en dat neem ik em ook echt kwalijk,

mijn ouders zijn nu denk ik 10 jaar uit elkaar maar ze kennen elkaar nu nog niet luchten of zien
in het begin kon ik me er kwaad om maken maar nu niet meer.
het word vast vanzelf minder en inderdaad veel over praten met je ouders