Uit een ander topic:
In de 20ste eeuw hebben we te maken gehad met drie immigratiegolven. De eerste was de post-kolonisatie migratie. Dit waren de Indonesiërs, Molukkers, Surinamers en Indiërs. Policy was toen totale assimilatie. Op een klein groepje Molukkers na (treinkapingen) is dat gelukt. Deze groep wordt ook niet eens meer als buitenlander gezien, spreken de taal en zijn geïntegreerd. Dat ze hun eigen cultuur en identiteit behouden is niet erg.
De tweede groep waren de gastarbeiders. Eerst uit Spanje, Portugal en het oostblok, daarna Marokko, Turkije.
Als laatste hebben we de vluchtelingen (economische redenen) en de asielzoekers (politieke en humanitaire reden).
Het beleid is in drie fases te zien. Het al eerder genoemde assimilatie, vanaf +- 1980 het minderhedenbeleid, met behoud van eigen cultuur en in 1990 het nieuwe realisme, met enigzins verholen ressentiment.
Wat ging er goed en wat ging er mis? Assimilatie ging goed. Men paste zich aan een deed binnenshuis wat men altijd al deed. Men werd al snel geïntegreerd.
Het ging fout met het minderhedenbeleid. Men vond dat je die mensen "toch niet zomaar jouw cultuur kon opdwingen". Het werd een decennia van lief zijn voor ze en eventuele problemen wegwuiven als racisme. De politieke groeperingen die er wat van zeiden werden bestempeld als neo-nazi's. In het geval van de CP-86 is daar wat voor te zeggen, in het geval van de CD niet altijd en in het geval van de VVD zeker niet. Bovendien worden standpunten van Janmaat nu door veel partijen gebruikt, maar dat terzijde.
Deze tien jaar zijn echter wél de kweekvijver geweest van allerlei lieden die zich niet aangepast hebben, dat niet wilde en dat ook niet hoefde te doen.
Ja maar, zo roept de salonsocialist, "het is maar een klein groepje!". Fout, het is een heel groot groepje. Kijk maar eens om je heen en tel de hoofddoekjes, de moskeeën, de nederlandsche taal die niet/nauwelijks wordt gesproken, de groepjes marokkaanse hangjongeren op stations en in portieken.
Rond 1990 onstond het "nieuwe realisme". Men ging strenger optreden, de grenzen gingen dicht en je werd niet meer met de nek aangekeken als je zei "dat het toch wel vaak die buitenlanders zijn". Vol is vol kon je zeggen zonder gelyncht te worden.
Zoals te verwachten is zijn de meeste immigranten hier gekomen voor een betere toekomst. Vooral het eerste deel van de tweede golf kwam hier alleen maar om te werken en ging na een jaar of tien weer terug naar het moederland. Echter, later liet men hele families overkomen, voor zover dat kon. Tegenwoordig zijn daar gelukkig maatregelen tegen getroffen.
Waar we nu mee zitten is vooral een enorme explosie van verislamisering. Het wordt een steeds populairdere religie (tijdje terug was er een programma op tv van nederlandse(!) jongeren die zich bekeerd hadden. Dus ook in brqua etc...) en immigranten neigen snel naar fundamentalisme, vooral als ze hun zin niet krijgen. Een erfenis uit de jaren 80 waar we nog lang last van zullen hebben.
Pim Fortuyn ( ) zei al wat veel mensen al wisten: De islam is een achterlijke religie. En daarin heeft hij gelijk. Er zijn namelijk drie fases aan te wijzen waarop een samenleving is gebaseerd:
Ten eerste heb je de theologische fase. In deze fase gaat men uit dat er een opperwezen is, een almachtige en dat die boodschap (in de vorm van bijbel, koran, kaballa, zengeschriften of wat dan ook) de enige juiste is.
De middeleeuwen.
Daarna komt de metafysische fase. Hierbij neemt men niet alles voor zoete koek, ook ontstaat er ontkerkelijking. Beging van de secularisatie.
De Verlichting.
Als laatste is er de positieve fase. Hierbij neemt religie slechts een marginaal deel van het leven in en is het meer iets wat je thuis of voor jezelf doet. Secularisatie is zeer ver doorgevoerd.
Na de Verlichting tot nu.
Het behoeft weinig uitleg dat vrijwel alle westerse of economisch sterke natiestaten (en hun oorspronkelijke inwoners) in in de positieve fase zitten.
Bij islamitische en niet-westerse landen is dat echter veel minder het geval. Sommigen komen daar mee weg (boeddhisme) anderen maken het mensen lastig die niet dezelfde mening hebben (islam)
De islam, en dan vooral de populaire, fundamentalistische tak ervan, zit nog steeds in de theologische fase. Het is dus, simpelgezegd, een achterlijke religie.
Vroeger deed men achterlijke mensen wegstoppen in tehuizen, nu laten we ze toe in onze straten. Met alle gevolgen van dien.
