Het doel heiligt dus de middelen?
In dit geval wel.
Japan heeft zelf een agrarische sector, dus die 5 miljoen doden ter gevolge aan hongersnood is zwaar overdreven.
"Japan heeft zelf een agrarische sector", dat zeg je zelf. Als je goed had gelezen:
...en de Japanse legertop zich niet wou overgeven, bleef er maar een mogelijkheid over.op slot zetten om te voorkomen dat ze kunnen doorvechten. Dat zou inhouden dat alle infrastructuur zou worden vernietigd, en ook alle rijstvelden. Dat zou nodig zijn geweest omdat Japan zijn bevolking trainde in oorlogsvoering. Uiteindelijk zou er hongersnood optreden die zo'n 5 miljoen(!) Japanners het leven zou kosten.
Dus die agrarische sector zou vernietigd worden, en als het land op slot zit, hoe zouden die mensen dan aan eten moeten komen?
Als ik beweer dat Truman Japan heeft gebombardeerd met kernwapens om zo een boodschap naar alle vijanden van de VS te sturen is dit voor mij een mooi voorbeeld van oorzaak en gevolg.
Het op slot gooien van een land met als gevolg de hongersdood is dat niet?
Maar evengoed vind jij dus dat onschuldige burgers beter kunnen sterven aan radioactieve straling dan aan een eventuele hongersdood?
Is er een ethisch verschil tussen moord?
Het principe van een atoombom en een “gewone” bom is hetzelfde?????????
Bommen zijn gemaakt om te vernietigen of wist je dat niet? Bepaald ethiek dat sterven door de gevolgen van de atoombom anders is dan sterven in een vuurstorm veroorzaakt door de bombardementen?
Is er geen sprake van een dubbel moraal?
Als jij een beter voorbeeld weet van de grove fouten en verkeerde inschattingen die tijdens een oorlog worden gemaakt, laat het me dan weten.
Dresden is geen uitzondering, maar is alleen het bekendste voorbeeld. Niet alleen Dresden was een misdaad tegen de menselijkheid, alle bombardementen op de Duitse steden waren dat. Dresden is symbool geworden van
Operation Gomorrha, maar dat maakt de andere bombardementen niet minder erg.
Of is er volgens jou een verschil tussen het ene bombardement en het andere?
Vanaf 1942 vernietigden de geallieerden systematisch Duitse steden met brandbommen. Doel: met meer dan duizend bombardementen de moraal van de Duitse bevolking breken, in de hoop dat het in opstand komt tegen het nazi-regime. Steden als Hamburg en Dresden werden nagenoeg van de kaart geveegd. 600.000 burgers, 50.000 Duitse soldaten en 160.000 geallieerde piloten en bemanningsleden kwamen hierbij om het leven.
http://www.absofacts.com/geschiedenis/actueel/actueel010.shtml
20/2/2003
Laatste oorlogstaboe wordt doorbroken: er werden ook misdaden tegen Duitse bevolking begaan
Filed under: Geschiedenis— @ 6:20 am
Op een ogenblik dat de relaties tussen Duitsland en de Verenigde Staten zich op een absoluut dieptepunt bevinden, wordt
in het grootste land van de EU een opgemerkt publiek debat gevoerd. Een pak Duitsers zegt dat tijdens en na WO II ook tegen hun land oorlogsmisdaden zijn begaan. Ze denken dan in hoofdzaak aan het bombarderen van Duitse steden waar zich vaak alleen nog ouderen, vrouwen en kinderen verstopten. Een van de stellingen is dat in de hedendaagse constellatie de heren Churchill, Roosevelt en Stalin en vele andere geallieerden voor het internationale oorlogstribunaal in Den Haag hadden moeten verschijnen.
De Duitse historicus Jörg Friedrich heeft onlangs met zijn boek Der Brand een bestseller geschreven, die in tienduizenden exemplaren in enkele weken tijd de boekhandel uit vloog. Maar hij heeft vooral een trend aangewakkerd die steeds openlijker een maatschappelijk debat wordt in Duitsland. De Anglo-Amerikaanse bombardementen tijdens de laatste periode van de al verloren Tweede Wereldoorlog hebben meer dan 600.000 slachtoffers onder de burgerbevolking gemaakt, onder wie bijna 100.000 kinderen. Deze cijfers zijn een schatting die eerder aan de lage kant is. Dat gegeven is
decennialang door de Duitsers onderdrukt en verdrongen omdat het “onjuist was over het leed van de eigen burgerbevolking te spreken als je als land de geschiedenis ingaat als misdadig". Als je naar de zogenaamde “onvoorstelbare omvang van de misdaden van het nazi-regime” keek, kon je het politiek-correct gezien niet maken om te jammeren over Duits oorlogsleed zonder in verdenking te komen de aangewreven misdaden te relativeren. Zo vond men in Duitsland lange tijd, maar dat taboe wordt heel langzaam doorbroken.
De naoorlogse Duitse generaties hebben bij manier van spreken aan hun ouders verboden zichzelf als oorlogsslachtoffers voor te stellen. De ouders van de generatie van de Duitse mei 68'ers durfden het niet aan om met hun zonen en
dochters thuis te praten over iets wat uit de hele maatschappij gebannen was. Deze toenmalige linkse generatie klaagde het leed over de hele wereld aan, maar vergat het eigen leed in eigen land. De bloedbaden, bombardementen, verdrijvingen, massale verkrachtingen en terechtstellingen die Duitsers ondergingen waren volgens hen maar het gepaste antwoord op de zogenaamde “misdaden van het Hitler-regime, dat verantwoordelijk was voor een paar miljard doden". Argumenteren dat Duitse burgers ook onder het oorlogsgeweld hebben geleden, was eenvoudig ondenkbaar. Toch is dat een van de slechtst gekende aspecten van WO II.
Het is nog maar een jaar of drie dat Duitse schrijvers en historici tegen dat stilzwijgen en massale verdringing durven ingaan. Het laatste oorlogstaboe dat in het collectieve geheugen zat wordt nu een publiek debat. De aanleiding is mede dat het straks 60 jaar geleden is dat de operatie bommentapijten tegen talrijke Duitse steden begon. Het zal op veel plaatsen in sereniteit worden herdacht en het zal de gemoederen weer beroeren.
De schrijver en Nobelprijswinnaar Günter Grass was de eerste die - vorig jaar pas! - een van de grootste oorlogstragedies van Duitsland durfde te beschrijven. Hij heeft er, net omdat het in Duitsland niet pilitiek correct was iets over eigen leed te zeggen of schrijven, decennialang over gedaan om in zijn roman “Im Krebsgang” het torpederen van een Duits passagiersschip door de Sovjetmarine te beschrijven. Het schip, de Wilhelm Gustloff, werd enkele maanden voor het oorlogseinde tot zinken gebracht in de Baltische Zee, hoewel het geen wapens en soldaten transporteerde maar enkel vrouwen, kinderen en ouderen op de vlucht voor het oorlogsgeweld. Het was volgepakt met meer dan 9.000 mensen, die bijna allemaal omkwamen. Dat is de grootste ramp uit de maritieme geschiedenis, die de ondergang van de Titanic in de
schaduw stelt omdat er zesmaal meer slachtoffers vielen.
Günter Grass geeft in debatten toe dat hij er lang over heeft gedaan om voorzichtig te beschrijven dat ook Duitse burgers in de oorlog onder geweldplegingen hebben geleden. Grass heeft ondertussen navolging gekregen. Er is het al genoemde Der Brand van professor Friedrich, maar er is ook het briljante essay van W.G. Seebald Luftkrieg und Literatur, waarin beschreven wordt hoe op een systematische manier een vernietingsoperatie zonder voorgaande op Duitsland werd toegepast via vaak totaal zinloze bombardementen.
De Duitse media en het publiek lijken eindelijk het trauma te hebben afgelegd en zwijgen niet langer over het delicate thema. De tv-zenders durven in series over de Tweede Wereldoorlog te evoceren dat Duitsland ook een slachtoffer werd van de oorlog die door de Engelsen en Fransen verklaard werd. Het bekende Duitse weekblad Der Spiegel heeft wekenlang een groot vervolgverhaal gebracht over ‘Der Bombenkrieg gegen die Deutschen’ met als een van de tussentitels ‘Zo moet de hel er hebben uitgezien’.
Vooral jonge mensen, die de oorlogsellende alleen uit de les en geschiedenisboeken kennen, hebben belangstelling voor het thema, dat zij zonder schroom aanpakken. Ze waren ervan overtuigd dat vele zogenaamde misdaden ook door de reguliere soldaten van de Wehrmacht zijn begaan en niet alleen door de “beulen van de SS” en Waffen-SS. Dat was een stelling die in Duitsland lang werd gehandhaafd, maar die nu wel als helemaal doorgeprikt mag worden beschouwd.
Maar diezelfde jongeren weten ook, opnieuw alleen maar uit de geschiedenisboeken, dat twaalf miljoen Duitsers na de oorlog uit hun woonplaatsen zijn verdreven en tienduizenden daarbij zijn omgekomen of vermoord. De verdrijvingen die in de voormalige Duitse gebieden in Polen, de Sovjet-Unie, Tsjechië en elders zijn gebeurd zou men vandaag met de term etnische zuivering omschrijven en een groot deel van de Duitsers heeft de angst opzijgeschoven om daarover te praten. Voor hen mag de wereld nu stilaan weten dat tientallen en tientallen Duitse steden met grootschalige
bommentapijten werden belegd en ten onder gingen in een hagel van fosforbommen, zonder dat dat de geallieerde opmars ook maar een kilometer heeft vooruitgeholpen. Dat systematische bestoken gebeurde in talrijke gevallen ook op steden die van weinig of geen nut waren voor de oorlogsvoering van het regime.
Het is voor veel Duitsers te begrijpen dat Hamburg (wereldhaven), Ludwigsburg (chemische industrie), Düren (belangrijk spoorwegknooppunt) of Kassel (vliegtuigbouw) werden platgelegd. Maar waarom die eindeloos lange lijst van kleinere steden die niets betekenden in de Duitse oorlogsvoering?
Waarom moesten naast een lijst van 160 steden met meer dan 50.000 inwoners ook nog eens 850 dorpen van de aardbodem verdwijnen? Vooral de Britten hadden een strategie uitgewerkt van het systematisch in brand bombarderen van woonwijken en ze verdedigen die tot vandaag. De bedoeling zou geweest zijn om de Duitse bevolking te demoraliseren en tot opstand te dwingen tegen Hitler.
“Als dat al zo is, is die strategie in elk geval volledig mislukt", zegt professor Jörg Friedrich. Hij stelt vragen bij het feit dat op het einde van de oorlog 1,3 miljoen ton bommen zijn geworpen op 160 Duitse steden, waarvan meer dan een derde tussen januari en april 1945. Toen kon Duitsland, dat in mei 1945 onvoorwaardelijk capituleerde, al niet veel meer uitrichten. Die bombardementen hebben de nodeloze dood van minstens 600.000 Duitsers veroorzaakt en de opmars van de Anglo-Amerikaanse legers geen meter vooruitgeholpen aan het front. Friedrich beschrijft hoe tijdens de laatste twee jaar van de oorlog gigantische vuurstormen de Duitse steden vernietigden. Hij heeft het tot in de details over de gevolgen van ‘Operation Gomorrah’, die in de zomer van 1943 Hamburg voor de helft vernielde tot op de kelderverdiepingen. Er vielen minstens 40.000 doden onder de bevolking en Friedrich beschrijft dat “talrijke lichamen zo door de hitte waren verschrompeld dat de stoffelijke resten van een hele familie in één emmer konden worden weggedragen".
De zesjarige jongen Wolf Biermann, die later in Duitsland faam maakte als zanger, kon aan de apocalyptische vlammenzee alleen ontkomen omdat zijn moeder met hem op haar rug een van de kanalen van de Elbe is overgezwommen. Hij heeft er een van zijn mooiste gedichten over geschreven.
Uit Britse militaire archieven blijkt duidelijk dat het de bedoeling was “om zoveel mogelijk schade aan te richten en de stad tot as te herleiden” en dat het om met wetenschappelijke precisie ontketende vuurstormen ging. En het blijkt ook dat de hoogste baas van de Britse bommenwerper-eskadrons, generaal Arthur Harris, die Bomber Harris werd genoemd, al vernietigde steden nog eens liet bestoken om eventuele “heropgestane industrie” opnieuw te vernielen. Toen Harris nog niet zo lang geleden in Londen een standbeeld kreeg en Duitse media de vraag stelden of dat wel nodig was voor zo iemand, sloegen Britse kranten prompt terug met een titel als: “Harris zou in elke Duitse stad een standbeeld moeten hebben.” Harris is niets anders dan een massamoordenaar. Wie zo’n man een standbeeld geeft, is zelf zeer misdadig ingesteld.
Het beroemdste van de bloedbaden op Duitse bodem is Dresden, de oostelijke stad aan de Elbe, die op 13 februari 1945 nog, amper enkele maanden voor het einde van WO II, in één nacht in een vlammenzee verdween. Ook daar vielen minstens 300.000 doden (volgens sommige bronnen veel meer, omdat men niet juist weet hoeveel mensen zich in de stad schuilhielden), grotendeels vrouwen en kinderen. In Dresden waren geen soldaten en ook geen militaire industrie.
Wel waren er één miljoen vluchtelingen die op de loop waren voor het oprukkende Rode Leger vanuit het oosten. “De krachten van de overlevenden in Dresden waren niet voldoende om alle doden te begraven, ze werden op grote
brandstapels verbrand", schrijft Der Spiegel. Het drama van Dresden heeft eerder wel al zijn plaats gevonden in de
literatuur. Harry Mulisch heeft er zijn roman Het stenen bruidsbed aan gewijd en ook Slaughterhouse Five van de Amerikaan Kurt Vonnegut gaat over de stad waar zelfs de dieren van de dierentuin als brandende toortsen door de straten renden. “Dresden after it was fire-bombed looked like the surface of the moon.
De Amerikaanse minister Morgentau stelde een plan op waarin het Duitse volk van de aardbodem moest verdwijnen. Na de oorlog zouden bijvoorbeeld alle Duitse vrouwen verplicht moeten gesteriliseerd worden. Alleen het te vroeg bekend worden van Stalins plannen - de verovering van het hele Westen - maakte een vroegtijdig einde aan de uiroeiïngsplannen van de Atlantische geallieerden. Op dat ogenblik waren echter al vele honderdduizenden Duitsers vermoord, onder andere in geallieerde concentratiekampen.
http://vl.altermedia.info/index.php?p=348
Gelukkig sta ik niet alleen in mijn mening.
Gelukkig ik ook niet:
http://www.go2war2.nl/nld_act_forum.asp?id=822
Het getal van 5 miljoen had ik uit de Kijk, ik zou eens opzoeken welke uitgave dat was.
Je had wel gelijk over de 'dreiging' van het communisme.
Uit die discussie:
geplaatst door: Erik_C geplaatst op: 09-08-2004 17:51
Dat van die 70.000 burgers met speren bewapend moeten we maar niet al te letterlijk opvatten, maar feit is wel dat de Japanse bevolking bereid was een hoge prijs te betalen voor de verdediging van het vaderland. Toen de bevolking op 15 augustus via de radio voor het eerst de keizer zou horen spreken verwachtte men dat hij hun zou oproepen meer steun, meer offers voor Japan te brengen. Ze waren dan ook geschokt toen bleek dat de capitulatie werdt bekendgemaakt.
Het Japanse leger werdt geleid door extremisten die Japan als het moest tot de laatste cm. zouden verdedigen. Zij geloofden dat zij een Amerikaanse invasiemacht al op zee deels konden vernietigen en vijandelijke landingen konden voorkomen. Dat moest voornamelijk door kamikaze-aanvallen(vliegtuigen, menselijke torpedo's etc.) bereikt worden. In augustus had Japan in eigen land nog een leger van 2.350.000 manschappen, verdeeld over 53 inf. div. en 25 brigades en 2 pantserdivisies en 7 brigades. Achter de gevechtstroepen stonden zo een 3.500.000 leger- en marinearbeiders 250.000 man speciale strijdkrachten en een reservemilitie van ca. 28.000.000 man. De legertop geloofde de strijd nog zeker 3 a 4 jaar vol te kunnen houden, zelfs als de verhouding qua sterkte 1 tegen 100 was.
Een invasie had ongetwijfeld honderduizenden geallieerde levens gekost. Niet alleen in de strijd maar ook in de kampen in door Japan bezette gebieden zouden ongetwijfeld tienduizenden of misschien zelfs honderdduizenden gevangenen zijn bezweken.
Er waren vredesinitiatieven waarbij Rusland werdt benaderd om te bemiddelen. Dit kwam echter maar moeilijk van de grond. Vooral de onvoorwaardelijke overgave die de geallieerden eisten stuitte de Japanners tegen de borst, heikel punt was de rol van de keizer na de capitulatie. De japanners wilden het keizerschap behouden, maar verwachtten hierin niet hun zin te krijgen. Uiteindelijk werdt het gekonkel omtrent de vredesonderhandelingen de bevolking van Hiroshima en Nagasaki fataal. Na het bombardement op Tokio, met 95.000 doden als gevolg(meer dan als gevolg van een van de atoombommen), dacht men in Japan nog niet aan capituleren; nu wel......
geplaatst door: Jesper geplaatst op: 09-08-2004 17:56
En vergeet niet het grote aantal doden dat zich buiten Japan zou zijn gevallen, als de oorlog doorgegaan was. Ik heb het dan over de mensen in de kampen en de door de Japanners bezette gebieden. Stel dat Amerika tot een invasie zou zijn overgegaan dan zouden er misschien nog wel meer dan 70000 doden gevallen zijn onder de kampbewoners en de gewone bevolking de bezette gebieden.
geplaatst door: Gerd geplaatst op: 09-08-2004 19:53
Ik denk dat je gelijk hebt als je zegt (en zoals ook de anderen beweren)dat het atoomwapen de invasie overbodig maakte en aldus vele geallieerde levens heeft gespaard. Als de cijfers van Erik_C kloppen, had Japan inderdaad nog een heel sterk leger achter de hand.
Ik stel mij alleen vragen bij de echte militaire noodzaak van een mogelijke invasie. Ik heb gelezen ( ben volop aan het opzoeken waar) dat een echte blokkade gecombineerd met gerichte bombardementen Japan ook op de knieën had gekregen. Uiteraard zou de oorlog dan langer geduurd hebben. Bovendien - en dat is misschien het belangrijkste punt- vraag ik mij af waarom een gewone stad als Hiroshima die geen strategisch belang had werd gekozen. Zoiets vind ik pure terreur. Waren er echt geen "beter geschikte" doelen of was het echt nodig zo'n wapen in de strijd te gooien? Ik heb daar mijn twijfels bij.
Gerd
geplaatst door: Erik_C geplaatst op: 09-08-2004 20:15
Gerd, wat jij al schreef, het afgeven van een signaal naar de Sovjet-unie, Stalin laten zien wat de Amerikanen in huis hadden, zal ook goed meegespeeld kunnen hebben bij de beslissing de atoombom te begruiken. Samen met de situatie op dat moment en de moeilijkheid van een invasie zal dit misschien de doorslag hebben gegeven bij de beslissing, wat ik me goed kan voorstellen.
geplaatst door: Erik_C geplaatst op: 09-08-2004 20:23
Hiroshima(toendertijd 7e stad) stond trouwens bovenaan een lijstje van mogelijke doelen voor de eerste atoombom. Dit was omdat werdt gekeken naar welke grote ,economisch belangrijke, steden nog niet zo ernstig waren getroffen bij conventionele bombardementen en omdat Hiroshima in vergelijking met andere mogelijke doelwitten een weinig historische stad was.
geplaatst door: NIGHTWALKER geplaatst op: 09-08-2004 22:45
Een hernieuwde blokkade van Japanse eilanden had zeker zoveel effect gehad als het afwerpen van de twee atoombommen.Maar zouden de Sovjets dan onder de indruk zijn geweest ?
Ik betwijfel dat de Amerikaanse troepen (marines ) die toen toch geharde soldaten waren,hun wapens zouden gebruiken tegen met speren gewapende vrouwen en hun kinderen.
Je moet begrijpen dat Japan op dat ogenblik niet meer kon beschikken over grondstoffen of hulp van buitenuit.
Als men toen passief afgewacht had,had het probleem zich wel zelf opgelost.......Goddelijke keizer of niet.
Dit is mijn persoonlijke mening,maar ik blijf er bij dat de oorsprong van de huidige terreur daar moet gezocht worden.
geplaatst door: Erik_C geplaatst op: 10-08-2004 09:49
Een blokkade had jaren kunnen duren. Dan waren er vast al vele tienduizenden Japanners van de honger omgekomen. Ook waren er nog tienduizenden bezweken in de Jappenkampen. De kamikaze-aanvallen waren doorgegaan en hadden zo ook nog hun slachtoffers geeist.
geplaatst door: David geplaatst op: 10-08-2004 19:53
Ik ga mee met de visie van Erik-C.
Een blokkade zou de oorlog alleen maar nodeloos langer en langer hebben laten duren. Vele duizenden Jappanners zouden sterven of ernstig ziek worden. Het begint met de kinderen die het zwakst zijn, daarna de ouderen en vrouwen, en dan pas de sterkere mannen.
De Keizer zou het beste voedsel en medicijnen aan zijn "trots" geven, en daarna pas de bevolking bevoorraden. Zodoende tref je dus ook het eerst de onschuldige vrouwen, kinderen en zwakkeren en daarna pas het leger en de industrietak, waar alle sterkere mannen dus het meest aanwezig waren.
Er zijn meerdere redenen te bedenken waarom een blokkade nooit heeft plaatsgevonden.
1. De vele tienduizenden krijgsgevangenen zouden het eerst verstoken zijn van voedsel en medische hulp. Of nog erger; ze zouden gebruikt worden om de blokkade te kunnen doorbreken door ze massaal af te slachten. Er waren indertijd zoveel soldaten èn burgers gevangen dat Japan dit wapen makkelijk zou kunnen gebruiken. En ze waren er tot toe in staat...
2. Japan zat ook niet stil wat betreft wapenontwikkeling. een blokkade, en dus meer tijd, zou ze de kans geven meer, èn nog dodelijkere, wapens te ontwikkelen. Ook de verdediging van Japan zou zo de tijd krijgen om nog meer forten, bunkers, gangen etc te bouwen. Moet je nagaan; op bijvoorbeeld Iwo Jima werden de US Marines dagen opgehouden door enkele ondergrondse bunkers. Hoe zou dat dan op Japan moeten gaan?! Waar er zich dan duizenden zouden hebben bevonden.
3. Zoals boven al werd aangegeven door Erik-C; De kamikazewapens. De Jappen zetten er toen steeds meer in en er werden steeds weer nieuwere varianten uitgevonden. Als er een blokkade zou komen zou Japan er duizenden op de US schepen afsturen. Hier had Amerika natuurlijk ook geen trek in.
En per slot van rekening.
Amerika moest een oorlog beeindigen die het nooit had gewild. Japan was de grote agressor geweest een paar jaar eerder.
In al die jaren van oorlog heeft het Japanse leger ernstige misdaden tegen de mensheid begaan, neutraliteit geschonden, verkracht, gemoord, geplunderd, Geneve-confentie geschonden etc etc etc. Er moest gewoon een snel einde komen aan de heerschappij van dit volk.
(...)Toen ze steeds dichter bij het maken van de bom kwamen begonnen mensen zich af te vragen of ze de bom echt zouden gebruiken. Roosevelt was van plan om de bom zonder verdere overweging te gebruiken als de eisen van de VS voor overgave niet zouden worden geaccepteerd. Het leger had al een grootschaalse invasie gepland in Japan in de hoop Japan daarmee tot overgave te dwingen. Deze invasie zou naar verwachting een miljoen slachtoffers met zich mee brengen.(...)
http://mediatheek.thinkquest.nl/~ll120/weapons.php?show=2
De oorlog in Europa was over, terwijl de oorlog in Azië voortduurde. Dankzij landingen op kleinere schaal lukte het veel gebieden te bevrijden van de Japanners. Japan gaf zich echter nog steeds niet over (zelfs niet toen het moederland in het bereik van de Amerikaanse bommenwerpers kwam) en maakte zich op voor de verdediging van Japan zelf. Omdat dit teveel slachtoffers onder de geallieerden zou eisen werd besloten Japan te bombarderen met een van de ergste wapens ooit ontwikkelt, de atoombom.
Op 6 augustus 1945 was het een feit en werd Hirosjima getroffen door een atoombom, waarna op 9 augustus nog een atoombom werd gegooid op Nagasaki.
Hierna capituleerde ook Japan, waarna op 2 september de onvoorwaardelijke overgave werd getekend in de Baai van Tokio aan boord van het Amerikaanse slagschip USS Missouri. Het einde van de tweede wereldoorlog was een feit.
http://www.angelfire.com/or2/dday/beginvanheteinde.html]
De Amerikanen begonnen in 1944 langzaam steeds meer terrein op de japanners te winnen, maar het Japanse leger bleek te sterk om een invasie op het land uit te voeren. De Japanners wilden onder geen beding hun nederlaag onder ogen te zien en zouden tot de laatste man blijven vechten, wat bij een invasie tot een enorm bloedbad voor beide partijen zou veroorzaken. De geallieerden waren het over eens dat lucht aanvallen de minste slachtoffers zouden kosten en het succesvolste was maar dat was niet genoeg om Japan te laten capituleren. Dus daarvoor hadden ze een atoombom op Japan gegooid want dat was wel genoeg om Japan te laten capituleren.
http://spreekbeurt.freddoweb.nl/atoombom/atoombom.htm
Andere links die ook bevestigen dat de atoombommen nodig waren:
Atoombom voorkwam massa-executie Japan
A-bom betekende de redding voor miljoenen mensen in Azië.
Het is belangrijk om de Japanse cultuur te begrijpen om te snappen dat de bevolking zich niet zomaar zou overgeven. Zoals al in die discussie is aangeven, en zoals ik al zei dat de Japanse legertop zich, na twee bommen, nog weigerde zich over te geven zegt genoeg. Een mooi voorbeeld is de vrijwillige deelname aan kamikaze acties. Van de 100 mensen van een afdeling die werden gevraagd tekenden 98 voor een kamikaze actie. Het kwam niet in ze op zoiets te weigeren, dat ging tegen al hun principes in. Die twee piloten die weigerden werden gedwongen elke dag een missie te vliegen totdat ze zouden sneuvelen. Er was door zowel van bovenaf opgelegd als door hun cultuur geen ontkomen aan: ze zouden doorvechten, hoe dan ook.
Dat wisten de Amerikanen ook en om zo slachtoffers te sparen waren de atoombommen nodig. Dat scheelde niet alleen aan Amerikaanse zijde veel doden, maar ook paradoxaal genoeg aan de Japanse kant.
Eén zo'n eilandje, het berucht geworden Iwo Jima (van de foto waar 5 mariniers de Amerikaanse vlag plantten) is in vier weken op de Japanse bezetting veroverd, waarbij de gehele Japanse bezetting van 22.000 man zich heeft doodgevochten en de Amerikanen bijna 7.000 doden en 19.000 gewonden te betreuren hadden. Deze onvoorstelbare grote verliezen, die zich ook hadden voorgedaan bij de verovering van Nieuw Guinea en de Phippijnen hebben het Amerikaanse opperbevel doen beseffen dat een invasie van Japan zelf een massaslachting van ongekende omvang zou opleveren. Toen op dat moment de eerste atoombommen operationeel beschikbaar kwamen, is besloten dat wapen in te zetten. Zo werden op 6 en 9 augustus 1945 de steden Hiroshima en Nagasaki met de grond gelijk gemaakt. Het aantal doden dat toen (en ook later als gevolg van straling) is gevallen is vele malen minder dan het aantal dat bij een invasie de dood zou hebben gevonden.
Het schok-effect was zodanig dat de Japanse keizer, tegen de zin van het leger, besloot om op 15 augustus 1945 te capituleren.
http://www.sh15aug1945.nl/war.htm
Als jij een beter voorbeeld weet van de grove fouten en verkeerde inschattingen die tijdens een oorlog worden gemaakt, laat het me dan weten.
Vanuit het oogpunt van aantal (mogelijke) slachtoffers, de overweging om de atoombom niet in te zetten, zoals uit hierboven blijkt.
![[img width=300 cacheid=0007704f00142ebdb74d37d01a00707ec9]http://protest.bmgbiz.net/PinkElephant.jpg[/img]](/images/cache/0007704f00142ebdb74d37d01a00707ec9 "Bron: http://protest.bmgbiz.net/PinkElephant.jpg")
![[img cacheid=0007749400143c404bb124ca1a0071344f]http://images.dailykos.com/images/user/3/milwaukee.gif[/img]](/images/cache/0007749400143c404bb124ca1a0071344f "Bron: http://images.dailykos.com/images/user/3/milwaukee.gif")
