Hardrockfans...?

maar dat komt omdat we allebei herder zijn over dezelfde kudde

Heb eeb afscheids-feestje van de jongen op mijn forum picture hij gaat voor een half jaar naar duitsland dus daar moet even op gedronken worden

Saxon - Lionheart

Jaar van release: 2004
Label: SPV / Steamhammer Records

Saxon had met hun vorige cd Killing Ground een regelrechte klapper gemaakt. Ze wisten de magie van klassieke platen zoals Wheels Of Steel weer te pakken te krijgen en zo kwam het dat ze weer eens een ouderwets goede plaat gemaakt had. De cd kreeg ook nog eens overal lovende recenties. Dan heb je als band zijnde er een zware kluif aan een waardig opvolger te maken. Daarom duurde het dan ook drie jaar tot er die opvolger er kwam. De band had trouwens niet stilgezetn, want er kwam nog een verzamel-cd uit en de langverwachte DVD The Saxon Chronicles. En natuurlijk werd er nog elk jaar flink getourd. De laatste maanden werden echter gespendeerd om Lionheart te maken. Het resultaat ligt nu in de winkels.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Lionheart is een geweldige cd geworden! Was Killing Ground nog een hardrockplaat met een metalen randje, Lionheart klinkt voor de volle 100% metal! Dit komt voornamelijk door de productie van Charlie Bauerfiend (Helloween, Blind Guardian), waardoor Saxon eens een modern geluid heeft gekregen. Daarmee kunnen ze nu makkelijk de competitie aan met de nieuwe generatie heavy metal bands zoals Primal Fear, Dream Evil ea. Het mooie is dat de nummers voor de rest wel weer typisch Saxon zijn, maar soms zitten ze wat doordachter in elkaar dan normaal. Opener Witchfinder General bijvoorbeeld, met veel gitaarriffs en een duister sfeertje. Dit uptempo nummer is dan ook één van de beste van de cd. De titeltrack verdient ook aandacht, want het is een mooi episch nummer geworden over de koning Leeuwenhart. Tijdens de coupletten hoor je veel cleane gitaarlijnen door elkaar, nog zo'n leuk experiment. Biff Byford zingt het nummer in met een passie die ik nog nooit gehoord heb van hem!

Nummers zoals Man And Machine, To Live By The Sword en English Man 'O' War klinken dan wel weer vertrouwd aan. Searching For Atlantis is nog zo'n hoogtepunt. Dit nummer brengt je in hogere sferen door onder andere het trage tempo en de acoustische gitaren die slim verwerkt zijn. De afsluiter Flying On the Edge verdient ook nog een extra vermelding. De meeste nummer van de cd gaan namelijk over historische feiten, maar dit nummer gaat echter over een band die bijna te laat komt voor een concert. Echt weer zo'n typische tekst die alleen Saxon kan bedenken. Flying On The Edge doet qua tempo denken aan het nummer Denim & Leather, maar op het laatste moment wordt het gaspedaal nog even ingedrukt voor een spontane jamsessie!

Met Lionheart heeft Saxon een moderne plaat gemaakt, die toch weer vertrouwd klinkt. Ook klinkt de band hongeriger dan ooit. Petje af daarvoor, dit is immers toch alweer de 16e studioplaat. Misschien dat nieuwe drummer Jorg Michael (ex-(?)Stratovarius) daar iets mee te maken heeft? In ieder geval, de band kan zo nog jaren doorgaan. Saxon zal wel weer flink gaan touren na de release, dus zorg dat je ze live ziet. Kansen zat, ze komen immers vaak genoeg naar Nederland.

Tracklist:
1. Witchfinder General
2. Man And Machine
3. The Return
4. Lionheart
5. Beyond the Grave
6. Justice
7. To live by the Sword
8. Jack Tars
9. English Man´o`war
10. Searching for Atlantis
11. Flying on the Edge

Laten we eens zo’n kwart eeuw teruggaan in de tijd. Metal heerste in die dagen en ondergetekende was één van haar volgelingen. Lange haren. Jeans en leer. Headbangen op Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead, Tygers Of Pan Tang,... Je weet wel, de Grootheden. Die dagen zijn natuurlijk al lang vervlogen (het meeste van die haren is trouwens ook al verdwenen), maar ik heb er nog steeds goede herinneringen aan. Sommige van de albums uit die tijd horen nog steeds bij mijn favorieten.

Saxon hoorde ook bij die Grootheden, natuurlijk. “747(Strangers in the Night)” en “Dallas 1 PM” behoorden tot mijn favoriete songs. “Strong Arm Of The Law” en “Denim and Leather” zouden spoedig tot de klassieke heavy metal-albums worden gerekend en “The Eagle Has Landed” wordt zelfs nu nog vaak vermeld in lijstjes met beste live albums aller tijden. Ik volgde de band tot en met “The Power And The Glory”, waarna de band radicaal van sound veranderde en mijn smaak ook wijzigde. Ik verloor Saxon uit het oog.

Tot vorig jaar, toen ik in een opwelling hun recentste “Killing Ground” kocht, vooral omdat ik erg nieuwsgierig was naar hun versie van “In The Court Of The Crimson King”, een van mijn favoriete nummers, maar een vreemde keuze voor een band als Saxon. Ik was verstomd. Niet alleen waren ze erin geslaagd een schitterende versie van de King Crimson-klassieker op te nemen, de volledige plaat stond als een huis! Dit was duidelijk een terugkeer naar hun roots, en de plaat haalde zowaar bijna het niveau van hun bovengenoemde klassiekers.

En nu is er dan hun nieuwe album, “Lionheart” (met alweer een fantastische cover van Saxons huisartiest, Paul Raymond Gregory). Het album heeft een vliegende start met “Witchfinder General”, het hardste en snelste nummer van de plaat, waarop het waanzinnige drumwerk van nieuwkomer Jörg Michael (Stratovarius, Axel Rudy Pell) onmiddellijk opvalt. Dit zet de toon voor een groot deel van het album; luister maar eens naar “Justice” en “To Live By The Sword”. Maar ik hoor de band toch liever in nummers als “Searching For Atlantis”, “Beyond The Grave”, “Flying On The Edge” en het schitterende titelnummer. Het tempo is hier minder verscheurend, en dat schept ruimte voor de dingen waar Saxon het best in is: heavy riffs, gecombineerd met melodieuze chorussen en fantastische gitaarsolo’s. De drums klinken hier ook wat klassieker, wat de band beter af gaat. OK, ook deze nieuwe Saxon staat bol van de clichés, zowel in de muziek als in de teksten. Maar wie kan het de groep kwalijk nemen; ze hebben ze uitgevonden!

Het nieuwe album is niet zo overweldigend goed als “Killing Ground”. Terwijl die laatste iets van een terugkeer betekende naar hun klassieke sound, ligt “Lionheart” meer in de lijn van de recentere “Unleash The Beast” (1997) en “Metalhead” (1999). Harder en sneller, maar met wat minder variatie. Geen nood, er is ruim voldoende van het karakteristieke Saxon aanwezig en fans zullen zeker niet ontgoocheld zijn. Ik ben er trouwens zeker van dat velen deze ‘heavier’ versie zullen verkiezen. Saxon staat er nog altijd, en ze hebben de jongere generatie nog steeds iets te leren.

Cradle Of Filth - Nymphetamine

Wat iedereen eigenlijk al verwachtte geschiedde ook; Cradle Of Filth hield het niet lang vol bij Sony. De band, die met 'Damnation And A Day' bij Sony hun major debuut maakte, stapte op bij dat label wegens gebrek aan ondersteuning. De band vond zijn nieuwe onderkomen bij Roadrunner Records, ook een major, maar wel een label dat zich uitzonderlijk met Metal bezighoudt. Het eerste resultaat van deze nieuwe samenwerking is 'Nymphetamine', Cradles zevende langspeler.

De samenwerking met Sony was niet echt mislukt te noemen, het majestueuze 'Damnation And A Day' was zeer vermakelijk en door de steun van Sony kon de band de hele wereld overreizen, met meer dan 100 shows in 2003 als eindresultaat. Toen Sony echter het succes van 'Damnation And A Day' verder uit wilde melken besloot de band er echter een punt achter te zetten; Cradle wilde de ervaring die ze hadden opgedaan tijdens het vele touren liever vandaag dan morgen gebruiken voor nieuw materiaal.

Of het door het nieuwe label komt of dat de band zelf genoeg had van hun bombastische muziek is mij onduidelijk, maar feit is wel dat 'Nymphetamine' behoorlijk gestript is van orkesten, koorgezang en overbodige keyboardpartijen. De line-up, werd aangevuld met een extra gitarist, James McKillboy. Hierdoor is 'Nymphetamine' een veel gitaargeoriënteerder album geworden. De keyboardpartijen zijn nu meer ondersteunend geworden, waar deze voorheen een groot gedeelte van de melodie bepaalden.

Door deze verandering van de sound kun je 'Nymphetamine' bestempelen als het album dat het meest Metal is dat de band tot nu heeft geproduceerd. De eerdere albums werden toch veelal in de Black Metalhoek gestopt, iets waar veel mensen mee ophielden vanaf 'Midian'. De band werd ervan beschuldigd commercieel te zijn geworden, maar met zo'n krijser als Dani Filth kom je sowieso nooit in de mainstream terecht.

Ook 'Nymphetamine' is niet commercieel te noemen, ondanks dat het niet meer zo demonisch klinkt als 'V Empire' en 'Dusk... And Her Embrace'. Door de brute gitaarpartijen, die doordrenkt zijn met dubbellaagse riffs en solo's, en de steeds beter wordende drumstukken van Adrian Erlandsson is 'Nymphetamine' toch nog steeds een loeizwaar album geworden. Een goed voorbeeld hiervan is 'Coffin Fodder', dat losbarst met een blastbeat die je doet terugdenken aan de tijd dat Nick Barker nog achter de drums zat.



Maar Cradle is niet meer een band die het louter moet hebben van de harde stukken. Om eerlijk te zijn vind ik juist de nummers die niet des Cradles klinken te huzarenstukjes op dit album. 'Filthy Little Secret', 'Gilded Cunt' en 'Nemesis' laten de band van een meer standaard Metalkant horen, een kant die ze met verve tonen. 'Filthy Little Secret' bevat een solo volgens het boekje en zit songtechnisch ijzersterk in elkaar. Ook 'Nemesis', vooral aan het einde, met een strakke riff en zeer tevreden stemmend drumwerk, is eigenlijk meer extreme Metal dan Cradle Metal.

Ik ben echter niet louter vol lof over dit album. De obligate keyboardintro's en dito intermezzo's komen na de tweede luisterbeurt al mijn strot uit en het tweeluik 'Nymphetamine Overdose' en 'Nymphetamine Fix' zijn te traag om mij langer dan een minuut te boeien. Die twee nummers komen dan ook meer als een verplicht nummer over, alsof de band per se een langzamer nummer met vrouwelijke vocalen op het album wilde zetten. Maar dat deze nummers mij niet kunnen bekoren heeft deels te maken dat ik vrouwelijke zang bij Metalbands totaal niet uit kan staan. Desondanks durf ik 'Nymphetamine' te bestempelen als het beste werk van Cradle sinds 'Dusk… And Her Embrace'.

Als je krampachtig blijft vasthouden aan het Cradle Of Filth van 'V Empire' zul je met 'Nymphetamine' weer niet een album tegenkomen dat van je gading is. Sta je daarentegen open voor een band die maar blijft evolueren en er niet voor schroomt zijn sound aan te passen, heb je met 'Nymphetamine' één van de betere Metalplaten van dit jaar in handen. Dat dit album een stuk beter is geworden dan 'Damnation And A Day' komt grotendeels door het pure geluid van 'Nymphetamine', maar ook omdat de balans veel beter is. Die balans zit ook in de kwaliteit van de nummers; de wansmaak van de mindere nummers als 'Nymphetamine Overdose' wordt snel weggespeeld met juweeltjes als 'Filthy Little Secret' en het vervolg van 'Her Ghost In The Fog', 'Swansong For A Raven'.


1. Satyriasis (1:41)
2. Gilded Cunt (4:24)
3. Nemesis (7:17)
4. Gabrielle (5:28 )
5. Absinthe With Faust (5:14)
6. Nymphetamine Overdose (9:14)
7. Painting Flower White Never Suited My Palatte (1:56)
8. Medusa And Hemlock (4:45)
9. Coffin Fodder (5:17)
10. English Fire (4:47)
11. Filthy Little Secret (6:15)
12. Swansong For A Raven (7:08 )
13. Mother Of Abominations (7:22)
14. Nymphetamine Fix (5:01)

zal hem wel is ff gaan downloaden

wel is ff gaan downloaden

foei!

En de 2de cd van Biohazard ( Urban discipline) vond ik ook altijd erg vet

ik vind hardrock echt belachelijk.

ik vind hardrock echt belachelijk.

geniet nog ff van jullie metal... vandaag gaan we waarschijnlijk allemaal de pijp uit...

Backfire, Discipline

In honour of the latest double-disc compilation and the tour-reunion of the greatest rock band in human history (yeahyeah, I know, its with Hagar and not Roth…doesn’t bother me too much, you see), the classic section calls for none other then one of the greatest hard rock records of the genres golden age, the 80s – and of all time if I am questioned on the matter. Coincidentally, this year also marks the 20th anniversary of this slighty-over-half-an-hour of pure rock divinity.
After five records ranging from immortally time-changing to very good, the VH boys saw a time for a bigger change in the bands sound. The hard rocking rhythms, blistering guitars and party-hardy vocal acrobatics of Roth were fused with the synthesizers and pop elements of AOR bands like Journey. Synths were already audible earlier even on Women And Children First, but on 1984, they took a commanding role on many songs – a huge risk when you think about the puristic nature that your average rock fan can have. But this was a gamble not taken in vain, that could be seen by the end result that this album has since become. Sales in excess of 15 million worldwide, classic tunes that still hold on as radio staples today and even critical acclaim – not a feat usually reserved for the party-rock bands of any given era.

After the title-track-synthisizer-intro comes the most excellent four minutes (and four seconds) ever put on tape by man or beast. This is as much for personal reasons as it is for the excellence of the track. Jump, my personal pick for the greatest song ever, was one of the first songs in my childhood that stuck to me on a steady basis and one of my first favourites in times when my biggest accomplishment to date was the ability to say "mommy". Since then, the song has not lost any flair or brilliance, only gained more so. The catchier-than-anything-else synth riff (I would even go as far as to claim that this riff beats Paranoid and SmokeOTWater – its that BIG to me), the chorus, the upbeat feeling, the mind-blowingly melodic and awesome guitar and synth solos by Eddie – it all comes up to sheer perfection. Every time Im in a bad mood and need some cheering up, I put this track on and instantly start leaping off couches with raised spirits. This song has healing powers, dammit! Im not the least bit surprised if more hard core-metalheads shun the song for the “soft” feeling in it. Granted, the synth-domination in the song is very poppy, but here the pop is crafted to a perfect balance with the rock. Even Roths vocal-howls sound better then ever. It is just so perfect that words crumble in front of it. A review of this one song would take the space of an entire review from me if I wanted to, so I will refrain. Just simply put: Rock-divinity!

And for every hard-eared amoeba who dares to resist the catchy popish hooks on the beginning, there is always the second lead single Panama to knock you down for the count. One of the finest riff-storms in a hard rock-format, the blistering lead, gang choruses, mellow bridges that build the driving choruses – THIS is how rock music should be made 101. A song about a sensual car never sounded this good. Yup, a car. You see, DLR and the boys got fed up with the flower-hat-grannies complaining about the not-so-chaste lyrics of the band, so they decided to stuff it in their faces. They made a sexist song about a car. Brilliance, this is how fun should be expressed in music.

Top Jimmy keeps the speedy rocking up and Drop Dead Legs proceeds with some mid-paced, even dancable grooves before Hot For Teacher brings out the motorcycle-esque double-bass drums as Alex gives the beat for one the most frenetic and fast hard rock tunes ever to grace a stereo system. Again the catchy lyrics, the magnificent musicianship and cooky attitude all sum up like never before. The beats on this song alone prove that Alex Van Halen was no slouch behind the skins either. Squeeze the essence of “party” into four and a half minutes of music, and you’ve got Hot For Teacher. Ill Wait is straight-out pop song with mainly synths and drums (and stupendous guitar solo), but can still provide a very enjoyable song if one doesn’t mind more of the softer side of VH. Girl Gone Bad and House Of Pain round up the album with the best that Halen can offer – powerhouse rockers with the killing riffs and sizzling solos that only the king and maestro, Eddie Van Halen can provide, along with the always clever and UN-shameful poetism of David Lee Roth. Everything wrapped up in a top-notch 80s production and you’ve got yourselves a rock classic. For a good time and the best party-music around, this is one of the essential records.


Whew, now how´s THAT for hyping up and worshipping a band? Minor apologies for all the folks who get easily tired of overtly praising a band. For me, Van Halen is just more then a band, its an entity of its own in the universe. From this album on, the band faced a big change after DLR hit the solo circuit and former Montrose pipeman Sammy Hagar stepped up to the plate. For many, the Van Halen they know and adore ended with this classic, but for me, this was merely a crossroads to new grounds. I shall return with Van Hagar era discs in the coming months, but for now, I recommend you all to either keep enjoying or find out about one of (THE for me the greatest hard rock bands to grace this planet. And also…….I might as well jump *JUUUMP*……

Gold: 3/12/84

Platinum: 3/12/84

Multi-Platinum:
10/22/84(4x)
1/23/85 (5x)
7/1/87 (6x)
7/11/94 (7x)
8/08/96 (9x)
2/08/99 (10x)

Diamond: 3/16/99