Dat softe gedoe, die sentimentaliteit : DE JOSTIBAND...nog zoiets.
Luister mensen ik hou van muziek, daar gaat het niet om, laat daar geen misverstand over bestaan, maar ik hou van mooie muziek, met gevoel gespeeld door musici die hun instrument meester zijn en bereid zijn daar moeite voor te doen... daar hou ik van.
Muziek troost mij, als ik het moeilijk heb en ik had het moeilijk die dag, ik weet t nog heel goed, ik loop door de stad, ik zie een poster hangen JOSTIBAND...
Ik wist niet wat het was, maar ik dacht BAND, MUZIEK... was ik aan tóe, ik was toe om getroost te worden door mooie muziek!
Ik ga daarheen, ik betaal verdomme nog GELD VOOR EEN KAARTJE..
Ik zit daar in die záál, dat TUIG begint te spelen.....KUTMUZIEK...ONGEÏNSPIREERDE BAGGER.
Dat had NIETS met muziek te maken!
Muziek maken doe je met je HART!
En dat is niet met je tong uit je BEK, kwijlend op een xylofoon staan te hengsten!!!!
*bvwhoè bvwhoè bvwhoè bvwhoè bvwhoè*
Je zal een componist zijn weet je wel..
Gezwoegd hebben op een mooie melodie, en dan gaan die MAFKETELS(!!!!!), WANT DAT ZIJN HET!!!!!
Die maken het KAPOT!
En waarom?! WAAROM?! Omdat ze LUI zijn!!!!
Te LUI om te repeteren, wat elke muzikant moet, maar nee hoor! *Ik BEN EEN MONGOOL....alles wat ik doe is toch wel leuk*
JA, met zo'n instelling blijf je zwakzinnig, vind je het gek?!
En zo gek zijn ze niet hoor hohohoho nee!
Nee de hele dag is t van bvwho bvwho bvwho...
En dan is die laatste verzorger weg... en dan tegen mekaar: "Zeg, ik heb die gozer helemaal onder gekwijld."
En dát is wat er gebeurt....
