nja, ik zit sowieso intussen echt te janken en wil het van me afschrijven, zodoende zit het dus zo:
zomer 2003, start propedeusejaar studie.
een mannelijke klasgenoot die gewoon een relatie had werd al gauw mijn beste maatje. het hele jaar deden we alles samen. niet alleen opdrachten en projecten op school (we kunnen fantastisch samenwerken en vullen elkaar geweldig aan), elke pauze zaten we aan de koffie of lunch in een plaatselijke tent, we gingen zo nu en dan saampjes, of met meer klasgenootjes, stappen, ik ging af en toe bij hem thuis koken (kon het ook niet aanzien hoe die jongens iedere avond diepvriespizza aten), hij is een paar keer met mij meegegaan toen ik omhoog zat en een 'date' ergens voor nodig had, en toen hij het jaar niet bleek te hebben gehaald heb ik twee dagen samen met hem zitten blokken en typen zodat hij niet van de studie af geschopt zou worden... en altijd weer even gezellig en leuk. geen spanningen, niks. gewoon relaxed en leuk.
deze vakantie zouden we nog afspreken, dus zo gezegd, zo gedaan. maar toen de afgesproken datum steeds dichterbij kwam belde hij ineens met het verhaal dat zijn vriendin het uit had gemaakt. hij was er kapot van.
dus ik met spoed er naartoe, voor wat troost en gezelschap en niet meer. hup, meteen uit eten geweest en de stad in, was retegezellig. ik blijven logeren, nog steeds niks aan de hand. ik bleef wel vaker logeren en hij was gewoon blij met het leuke gezelschap en kon de afleiding goed gebruiken. en ik vond het ook ouderwets gezellig, we hadden elkaar tenslotte ook weinig gezien vanwege de vakantie (tja, als je gewend bent om elkaar iedere dag te zien op school...).
het weekend daarop zat ik wéér bij hem, gezellig as always. we zouden wederom samen gaan stappen, gewoon omdat dat altijd gezellig en leuk is, en ik zou wederom blijven logeren, maar ineens lagen we die nacht, samen in hetzelfde bed... en alles klopte, alles liep gesmeerd en/of van 't spreekwoordelijke lijen dakje, het voelde gewoon megavertrouwd en alles behalve nieuw of vreemd of ongemakkelijk.
vorige week zat ik veel bij hem thuis, wat leuk was en waaruit leek te blijken dat er misschien wel meer tussen ons kon groeien zonder enige problemen. maar vandaag was dan weer voor 't eerst de welbekende schoolsituatie. en goddamn, wat voelde dit ineens kut.
we hadden besloten om het allemaal wat op de achtergrond te houden, aangezien we zelf ook nog niet helemaal zeker waren wat we er nou mee aanmoesten, ondanks het feit dat we allebei toch wel verliefd leken te zijn, en ondanks het feit dat het allemaal zo goed voelde. en ja, het was natuurlijk wel net uit tussen hij en z'n vriendin, dus dat moest eigenlijk ook nog een plekje krijgen.
maar goed, aan stiekem gedoe en kryptisch tegen elkaar praten heb ik zo'n gruwelijke hekel, en dat was precies waar vandaag op uitdraaide.
het is voor mij 'helemaal' of 'niet', maar niet 'half'. niet dat ik enige commitment whatsoever verwacht, of beloftes, of besluiten, maar het is meer zo dat ik geen zin heb om me anders te moeten voordoen in de ene situatie, terwijl ik meer mezelf kan zijn in de andere situatie. wat overigens ook zo voor hem gold.
anyway, we hebben het er dus zojuist over gehad. eindconclusie: dit is gewoonweg niet het juiste moment, dus we kijken wel of het ooit iets wordt. als het 'meant to be' is, komt dat moment echt nog wel.
een verstandige beslissing wellicht? maar ook een pijnlijke... ik ben verdomme verliefd. sterker nog, ik denk dat hier een diepere 'houden van' aan de orde is, vanwege de hechte vriendschap (waar tot nu toe trouwens nog weinig aan veranderd is, thank god).
en oja, moord is geen optie plons
