Ik had dit topic al geopent,maar had mijn verhaal niet helemaal goed neer gezet,nu nog eens mijn verhaal maar dan duidelijk..(Hoop ik)
Zo'n 8 jaar geleden werd mijn vader heel erg ziek,hij kreeg 8 beroertes en kon niets meer,hij is heel eigewijs en wou absoluut geen hulp van iemand!!
Hij heeft zelf weer leren lopen,schrijven,lezen..ga zo maar door..
Daardoor werdt ie afgekeurd,nog jong,hij was 50.
En dat was natuurlijk heel wat want hij werkte sl vanaf dat ie 11 was..
Goed,mijn vader werd heel aanhankelijk,deed net alsof ie gek was,mijn moeder moest alles voor hem doen,koffiezetten,drinken pakken,medicijnen geven,zelfs 's morgens schonen kleren klaar leggen..Je kan het je zo gek niet bedenken of mijn moeder deed het.
Ze was niet anders gewent,ze was 18 toen ze iets met me vader kreeg,23 toen ze trouwde en ook 23 toen ik geboren werd.
Mijn vader wist niet hoe hij met ze gevoelens om moest gaan,als ie boos was kon hij daar niet over praten,hij toonde ze gevoelens door te gaan slaan..
Niet alleen mij,maar later blijkt dus ook mijn moeder daar het slachtoffer van.
Als ik van me werk kwam,at ik en vluchte meteen zo snel mogelijk me kamer in,of ergens anders heen!!
Mijn moeder liep elke dag met lood in dr schoenen naar huis vanaf d'r werk in wat voor een stemming me pa nu weer zal zijn..
Alles behalve leuk dus.
Het werd van kwaad tot erger,een half jaar geleden (05-02-2004) kreeg ik een vriend,Michael.
Mijn pa mocht hem wel,tot ik opeen gegeven moment te horen kreeg dat mijn vriend en er niet meer in kwam,toen ging ik net een maandje met hem.
Dus ik naar me vriend,de bewuste zondag avond moest ik om half 11 thuis zijn,kwam 10 minuten te laat,en mijn vader flipte hem helemaal,hij greep me naar me strot..ik liep helemaal blauw aan.
Ik heb al me spullen gepakt en ben de volgende dag(maandag) weggegaan..toen me moeder die dinsdag bij me langs kwam om te vragen hoe het met me ging en wanneer ik weer thuis kwam,kwam ze h3t huis niet in toen ze weer thuis kwam..
Waarom niet? Zij had haar sleutels binnen liggen en ik had sleutels bij me,keek ze door het raam naar binnen zag ze me pa om de grond liggen,zij naar mij om de sleutels te halen,naar binnen gegaan..toen had ie zelf moord geprobeerd te plegen..20 slaappillen en een fles jenefer.
Toen naar het ziekenhuis,en toen draaide bij me moeder de knop om,we hebben alles gepakt en zijn weggegaan..6 weken bij een collega van me moeder in huis,en nu zitten we 3 maandjes bij me oom en tante in huis,in almere..
Mijn moeder heeft nu 4 maanden geleden de scheiding aangevraagt,maar mijn vader werkt tegen,duurd dus nog een hele tijd..
Een huisje krijgen we pas als de scheiding rond is,kan ook nog duren dus.
Alles zit ons tegen,het houdt niet op,9 van de 10 vrienden hebben me laten vallen,niet bellen,niet langs komen helemaal niks.Ik moet hunnie bellen om te vertellen hoe het met me gaat,ben daar klaar mee..
Daarom dit topic,ben er nu aan toe om te praten met mensen van wie hun ouders ook gescheiden zijn,en gewoon shit hebben meegemaakt,of nog steeds mee maken.
Dit is egt niet verzonnen,mensen verwachten dit niet,omdat wij altijd het perfcte gezinnetje leken met ze 3e!!
Ik was altijd spontaan,zocht (bijna) nooit ruzie en ga zo maar door..
Ik weet ook dat mensen me zullen uitlachen omdat uitgrekend ik dit meemaak,maar daar heb ik scheidt aan,ik heb het lef om het neer te zetten al heb ik een paar vijanden op partyflock..
Hoop dat ik met sommige van jullie "goed" kan praten.
Zo'n 8 jaar geleden werd mijn vader heel erg ziek,hij kreeg 8 beroertes en kon niets meer,hij is heel eigewijs en wou absoluut geen hulp van iemand!!
Hij heeft zelf weer leren lopen,schrijven,lezen..ga zo maar door..
Daardoor werdt ie afgekeurd,nog jong,hij was 50.
En dat was natuurlijk heel wat want hij werkte sl vanaf dat ie 11 was..
Goed,mijn vader werd heel aanhankelijk,deed net alsof ie gek was,mijn moeder moest alles voor hem doen,koffiezetten,drinken pakken,medicijnen geven,zelfs 's morgens schonen kleren klaar leggen..Je kan het je zo gek niet bedenken of mijn moeder deed het.
Ze was niet anders gewent,ze was 18 toen ze iets met me vader kreeg,23 toen ze trouwde en ook 23 toen ik geboren werd.
Mijn vader wist niet hoe hij met ze gevoelens om moest gaan,als ie boos was kon hij daar niet over praten,hij toonde ze gevoelens door te gaan slaan..
Niet alleen mij,maar later blijkt dus ook mijn moeder daar het slachtoffer van.
Als ik van me werk kwam,at ik en vluchte meteen zo snel mogelijk me kamer in,of ergens anders heen!!
Mijn moeder liep elke dag met lood in dr schoenen naar huis vanaf d'r werk in wat voor een stemming me pa nu weer zal zijn..
Alles behalve leuk dus.
Het werd van kwaad tot erger,een half jaar geleden (05-02-2004) kreeg ik een vriend,Michael.
Mijn pa mocht hem wel,tot ik opeen gegeven moment te horen kreeg dat mijn vriend en er niet meer in kwam,toen ging ik net een maandje met hem.
Dus ik naar me vriend,de bewuste zondag avond moest ik om half 11 thuis zijn,kwam 10 minuten te laat,en mijn vader flipte hem helemaal,hij greep me naar me strot..ik liep helemaal blauw aan.
Ik heb al me spullen gepakt en ben de volgende dag(maandag) weggegaan..toen me moeder die dinsdag bij me langs kwam om te vragen hoe het met me ging en wanneer ik weer thuis kwam,kwam ze h3t huis niet in toen ze weer thuis kwam..
Waarom niet? Zij had haar sleutels binnen liggen en ik had sleutels bij me,keek ze door het raam naar binnen zag ze me pa om de grond liggen,zij naar mij om de sleutels te halen,naar binnen gegaan..toen had ie zelf moord geprobeerd te plegen..20 slaappillen en een fles jenefer.
Toen naar het ziekenhuis,en toen draaide bij me moeder de knop om,we hebben alles gepakt en zijn weggegaan..6 weken bij een collega van me moeder in huis,en nu zitten we 3 maandjes bij me oom en tante in huis,in almere..
Mijn moeder heeft nu 4 maanden geleden de scheiding aangevraagt,maar mijn vader werkt tegen,duurd dus nog een hele tijd..
Een huisje krijgen we pas als de scheiding rond is,kan ook nog duren dus.
Alles zit ons tegen,het houdt niet op,9 van de 10 vrienden hebben me laten vallen,niet bellen,niet langs komen helemaal niks.Ik moet hunnie bellen om te vertellen hoe het met me gaat,ben daar klaar mee..
Daarom dit topic,ben er nu aan toe om te praten met mensen van wie hun ouders ook gescheiden zijn,en gewoon shit hebben meegemaakt,of nog steeds mee maken.
Dit is egt niet verzonnen,mensen verwachten dit niet,omdat wij altijd het perfcte gezinnetje leken met ze 3e!!
Ik was altijd spontaan,zocht (bijna) nooit ruzie en ga zo maar door..
Ik weet ook dat mensen me zullen uitlachen omdat uitgrekend ik dit meemaak,maar daar heb ik scheidt aan,ik heb het lef om het neer te zetten al heb ik een paar vijanden op partyflock..
Hoop dat ik met sommige van jullie "goed" kan praten.
laatste aanpassing
