Vreemd genoeg was dat het laatste wat ik had opgeschreven van de trip, buiten enkele steekwoorden om. Waarschijnlijk omdat ik bij keta altijd het idee heb extreem snel na de trip te moeten schrijven wil dit nog enigszins overeenkomen met de trip. Ik weet dat dit bij andere middelen ook niet altijd even gemakkelijk is om de ervaring te verwoorden. Bij keta (en DMT over het algemeen ook) vind ik het echter bijna onmogelijk.
Ik denk dat ik in eerste instantie na het schrijven van het eerste stuk er even 'klaar' mee was. En dan later (helaas) dus ook bewust niet meer verder heb geschreven om het verhaal authentiek te houden en niet 'nog wat aanvullingen te doen met wat ik denk dat gebeurde', maar niet meer in dezelfde lijn van het verhaal zouden zijn. Ik had alleen wat losse zinnen en steekwoorden opgeschreven.
Het vervolg moet ik dus even ter plekke nu wat uitschrijven.
Het kwam er op neer dat het beeld ook écht even zwart leek te zijn.. Er leek gewoon helemaal NIETS meer te zijn. Daarna toen minimaal bewustzijn terug keerde, was dit dan ook het enige wat in het begin duidelijk was - dat er niets was. Wat vrij apart is, want dát was dus wel in feite 'iets'. De wetenschap dat er
niets is - is ook
iets toch?..
Daarna bouwde de wereld zich weer op, beetje bij beetje tot er uiteindelijk ook weer zo af en toe een 'ik' was die ondanks de 'verdoving' toch behoorlijk onder de indruk was van dat wat ik had mee gemaakt - en blij dat ik überhaupt nog bestond! Met al mijn persoonlijkheidstrekken, hobby's, interesses etc. Ik kan me het gelukzalige gevoel van de terugkeer in die zin nog wel deels herinneren.
Het stapje bij stapje weder opgebouwd worden - laat je niet in één klap weer de oude te zijn, maar toont je langzaam aan wél alle verschillende facetten die jou - jou maken in z'n geheel.
Dat dit bizar veel (weliswaar minuscule) facetten zijn - was wel de de grootste wijsheid die ik uit de trip heb kunnen halen...
