2C-c Nasaal: De harde kant van een milde 2C-variant
'Haha wat volk he?!' Schreeuwde een jongen tegen me. Al lallend fietste een groep jongeren langs me heen terwijl ik netjes op de stoep liep. Duidelijk was dat deze allen al veel gedronken hadden. De geur van verse make-up en parfum deed m'n reukvermogen opnieuw prikkelen. Heerlijk wat rook dat lekker!

Niet al te lang daarvoor had ik 2C-c nasaal genomen, de tranen die vervolgens over m'n wangen liepen maakte direct weer duidelijk waarom dit niet de gebruikelijke manier van inname was...
Ik vervolgde ondertussen mijn weg richting de kant waar de groepen fietsers vandaan kwamen. Hoewel mensen onder invloed van alcohol vaak maar vreemd over komen brachten deze mensen me wel in een nog vrolijkere bui, zo kan het dus blijkbaar ook!
'Toe aan vermaak en ontsnapping' dacht ik nog, en dat hebben ze goed ook. Maar waar gaat mijn tocht eigenlijk naartoe? Het middel deed ondertussen duidelijk zijn intrede en deels in mezelf gekeerd vervolgde ik m'n standaard rondje welke ik vaker maak (in nuchtere toestand).
Ondanks alle herkenbaarheid blijft het grappig hoe psychedelica je doet blijven verbazen over details waar je normaal overheen kijkt. Zelfs na het rondje al menigmaal te hebben gelopen. De details knalde er hard uit, overduidelijk aanwezig en bijna niet te ontwijken. Het waren niet zozeer grote objecten welke mijn aandacht trokken, maar juist het kleine wat me fascineerde.. De sporen van vogels in het zand, zo zichtbaar en kraakhelder als grote voetstappen in een dik pak sneeuw. Even verderop ging mijn aandacht uit naar een vogelhuisje aan de muur bij iemand. Vervolgens zag ik er nog een, en nog een, en.. Serieus? Hier kom ik bijna dagelijks langs maar niet eerder was het mij opgevallen dat aan en om het huis meer dan 13 vogelhuisjes te tellen waren.
Het vrij 'platte' effect van deze groep tripmiddelen waar hier al vaker over gesproken is kwam weer naar voren. De details waren er, de gedachten weken duidelijk af van de dagelijkse gang van zaken en toch zat er geen diepgang in.. Het is in eerste instantie visueel interessant maar heeft vervolgens weinig extra's te bieden. Daarnaast lijkt het middel nasaal ook een serieuzere uitwerking te hebben dan oraal. Er is minder humor en de chemische kant overheerst lichtelijk. Hoewel psychedelica mij normaal gesproken al gauw tevreden stemmen met niets, heb ik met de 2C-familie al snel de neiging het aan te vullen met 'iets'. Na het maken van mijn rondje besloot ik bij thuiskomst dan ook het laatste beetje 2C-c wat ik nog had bij te nemen.
De substantie brandde vele malen harder nu ik al in de trip zat en de weg die het van binnen aflegde leek tot op de millimeter nauwkeurig voelbaar, iets waar ik op dat moment niet heel erg om verlegen zat. Het voelde ook junkerig aan, een tripmiddel snuiven. Ik zette mijn koptelefoon op en ondanks dat ik mij er van bewust was dat het met dit middel niet zou gaan lukken, hoopte ik toch stiekem dat de muziek me hielp een zetje te geven de diepte in. De muziek klonk aangenaam, maar het gaf niet de verdieping waar ik op hoopte. Het was als een film welke zo voorspelbaar kan zijn, en je toch hoopt op een aangename verrassing. Blijft deze achterwege dan is de bevestiging enigsinds teleurstellend.
Al met al heb ik wel een fijn avondje gehad ondanks het voorspelbare, maar besefte me wel dat 2C-c niet snel meer een middel is dat ik weer zal nemen (laat staan nasaal).
Uiteindelijk was het niet zozeer de ontsnapping van de realiteit waar ik naar opzoek was zoals waarschijnlijk het geval was bij de lallende dronken personen aan het begin van mijn report. De intensiteit van de werkelijkheid dwong me juist te focussen op alles wat me normaal ontgaat, alles waar je nou niet dagelijks letterlijk en figuurlijk bij stilstaat.
Juist die focus op het ongewone doorbrak het routinematig denken en dát was stiekem toch wel waarvoor ik het allemaal deed...