Oké, dit is ongeveer letterlijk hoe ik het afgelopen avond/nacht heb zitten tikken. Paar zaken weggelaten, wat toevoegingen in italics.
17:15 Twee zegels ingenomen. Ik merk dat ze een meer bittere smaak hebben dan de vorige zegels die ik had (met dezelfde print). Omdat ik geruchten hoor dat er ook hele zwakke zegels in de omloop zijn met dezelfde blotter art, ben ik een beetje bang dat deze misschien minder potent zijn (aangezien mijn ervaringen met de vorige batch erg goed waren).
17:30 Mijn lichaam begint al licht te tintelen, maar dat is eerder placebo dan effecten van de lsd.
17:45 Voel me lichter worden in mijn hoofd en voel toch echt nog steeds het getintel. Ook het voor mij typische lsd gevoel in mijn mond begint al op te komen. Erg snel in vergelijking met mijn andere ervaringen.
18:30 De lsd is snel ingewerkt, waarschijnlijk dat afbouw van tolerantie een grote rol speelt. Deze trip zal wel eens heel erg heftig kunnen worden.
19:50 Toen ik lag na te denken over het moment, werd ik overmand door trots, op alles wat mijn nuchtere vrouw en ik en alles om ons heen samen waren op dat moment.
Had inmiddels Shpongle opgezet en ging er heerlijk in mee.
Ik merk dat de visuals veel meer diepang hebben. Ik dacht al dat ze hyperdimensionaal waren, maar nu is dat tot in het oneindige waarneembaar Ik zag grote overeenkomsten met bepaalde psychedelische kunstwerken (zoals die van Grey), en uitingen van oude volkeren en culturen (zoals bijvoorbeeld een Maya-kalender).
Ik voel me - opgenomen in de cev, in die massa van bestaan - tot de kern van mijn wezen bijeengebracht. En het lijkt op dmt, waarin ik ook die verbondenheid zo voelde… maar het gevoel is nu zo veel duidelijker Ik heb hier al redelijk veel over mijn dmt ervaringen geschreven, en ook over mijn angst daarbij. Ik denk dat als ik, de volgende keer voor ik aan dmt begin, even stil sta bij wat ik tijdens deze lsd trip heb geleerd, ik dat veel minder bang zal zijn. Ben erg benieuwd...
Inmiddels 20:15
Ga er eens goed voor liggen
Het is bijzonder dat hetgeen zo’n serieuze materie is, hetgeen je op doet lossen in het totaal, tegelijkertijd danst op de muziek en zich dus laat beïnvloeden door dit moment met deze muziek… niet eens een druppel in de ocean van oneindigheid
Het voelt alsof dat universele bestaan waarvan ik deel uitmaak wordt geketend door het leven… Alsof mijn huid me tegenhoudt om voor altijd op te gaan in die serene oceaan. Maar in die oneffenheden die mijn huid creëert, die golfjes, gaat wel mijn vrouw schuil. Ik voelde op dat moment heel erg het verlangen om die ego oplossing voor altijd te mogen ervaren, maar vervolgens besefte ik dat ik dan mijn vrouw zou missen (in ieder geval in de vorm waarin ik haar nu ken). Toen werd ik blij dat ik toch ooit vanuit die oceaan in die huid ben gespatterd, om die liefde met mijn vrouw te mogen ervaren.
De mens als levensvorm is in een constante weegschaal van wat de beste manier van bestaan is in deze stoffelijkheid. Maar dat bestaan in die stoffelijkheid (of onstoffelijkheid) is er ongeacht. Ik dacht aan de vele verschillende culturen en overtuigingen, van animisme tot materialistisch-kapitalistisch. En de vrees die ik soms heb over de koers die de mensheid vaart, viel van me af. Ik weet nu al dat ik dat gevoel niet voor altijd heb, omdat ik me toch wel weer zorgen kan maken als ik opga in onze manier van bestaan. Maar ik denk dat als ik dan stilsta bij deze ervaring, dat ik het wel meer los kan laten.
Zo wordt trippen niet alleen ontsnappen aan de alledaagsheid zoals werk. Je kunt pauzes nemen van het bestaan, vele stappen verder dan die alledaagsheid.
20:50 ga me aankleden, heb mijn pauze gehad en ga met mijn vrouw naar buiten. Bizar dat ik zulke reizen heb gemaakt in zo'n korte tijd…
21:35 inmiddels omgekleed en een halve ruzie met mijn vrouw verder. Merk wel dat ik vandaag extra gevoelig ben en me misschien wat paranoide gedraag tov haar.
23:35 Naar buiten geweest, wat gegeten en gewandeld. Opgegaan in de haast. Mijn vrouw ging even een winkel in en ik wachtte buiten. voor me was een opgejaagd mannetje constant op zijn telefoon en horloge aan het kijken, en ik ging me ook wat ongeduldig voelen. Maar toen besefte ik me dat ik helemaal niet ongeduldig hoefde te zijn, en heerlijk kon toezien op wat zich langs me heen afspeelde. Nu begon ik de ego-oplossing wat beter te plaatsen in de context van het dagelijkse bestaan waarin ik weer terechtgekomen. Ik voelde dat ik het besef op deze manier op te kunnen gaan in het alles - het besef om buiten mijn stoffelijke lichaam onderdeel uit te maken van een universeel leven - dat dit me in de alledaagsheid heel veel rust zal opleveren. En dat idee heb ik nog steeds. Wil dat idee ook cultiveren, want het is echt een gevoel van bevrijding.
Ik heb deze trip meer dan ooit ervaren hoe het is om op te gaan in het alles, en ik vraag me af hoe ik dit mee ga nemen en hoe dit zich zal uiten… Ik ben opgegaan in de oceaan, en nu spatteren de druppels zich weer samen in mijn huid. Hoe zal hetgeen in mijn huid weer is samengekomen zich gaan gedragen?
Hierna ben ik steeds wakker gebleven, nog steeds. Heb veel nagedacht over ook meer wereldse zaken. Heb sinds kort een baan, beviel allemaal niet goed, en keek er erg tegen op om na het weekend weer aan de slag te gaan. Tijdens het nadenken besefte ik dat dat niet nodig was. Het gevoel van dat kúnnen opgaan in het alles, moet me voldoende rust kunnen geven om dat werk gewoon chill te doen.
Heb ook nog lekker wat zitten internetten, dingen uitzoeken. Zo ben ik op een boek gestuit (
The Book of Symbols: Reflections on Archetypal Images) waarin met afbeeldingen en essays wordt ingegaan op symbolen m.b.t. de Jungiaanse archetypen. Ben heel erg benieuwd naar wat ik daarin aan ga treffen. Hoop meer te leren over waarom tijdens trips zich bepaalde beelden manifesteren, en waar uit het onderbewustzijn die beelden vandaan komen.
Het is een heel bijzondere ervaring. Ik zeg expres niet:... ervaring gewéést. Niet alleen omdat ik nog wakker ben en nog in de trip zit als het ware, ook omdat ik het gevoel heb dat ik een openheid heb verworven die permanent is.