+14-15
donateur
Geloof jij in god?
laatste aanpassing
Forumonderwerp · 750071
10 volgers · 384661x bekeken
Oké ik geloof dus echt wel in God he, maar hoe moet ik dat voor me zien, bedoel wat voor beeld heb je d'rbij of welke ultieme abstractie mss wel 
Niet huilen is nergens voor nodig
Wie huilt hier?
Ik geef alleen aan dat ik dat niet gezegd heb, dus je blaft tegen de verkeerde boom, das alles
We zien straks of God bestaat of niet bestaat, maar eerst word de weg vrijgemaakt voor een niet te voorspellen Super Tiran en zijn komst is al nabij en zijn Macht zal Groot zijn
Hoe weet je dat die tiran komt als ie niet te voorspellen is
En terwijl ik dat vraag denk ik bij mezelf.. ahh fuck it, niet posten
Maar fuck it
Ik post m evengoed
God bestaat niet!
En leg eens uit waarom niet
Wat jij hier doet is n uitspraak maken die tot n categorie behoort van "onmogelijk"
"God kan onmogelijk bestaan"
Dus moet je er zeker van zijn en dus moet je kunnen aantonen waarom je daar zeker van bent
Je moet bewijzen waarom het absoluut niet mogelijk is dat God bestaat
Ik zie geen manier voor jou om dit ooit te doen
Je kunt niet met zekerheid beweren (of bewijzen) dat God niet bestaat, zelfs niet als je er n uitroepteken achter plaatst
Ik wil t je graag zien proberen als je denkt dat je dat wel kunt..
De positie van de atheist is op die manier n absurde positie
En toch schrijven ze intelligentie aan zichzelf toe (ahum)
Als je intelligent was zou je inzien dat je niet met zekerheid kunt stellen dat God niet bestaat
Je kunt minstens eerlijk en logisch zijn en toegeven dat je niet zeker weet of God bestaat en dan zou je agnost moeten zijn
Probleem zit m in taal
Als je logisch wilt gaan redeneren moet je eerst de taal zo goed mogelijk begrijpen
Dus betekenissen van woorden en dus concepten bekijken
In dit geval het woord "God" natuurlijk, "bestaan" is ook handig om te definieren, etc
Dit hier maakt t hele onderwerp en elke discussie erover nogal lastig
Als we t ooit al eens zouden kunnen worden over wat we bedoelen wanneer we iets zeggen zouden we misschien n keer n discussie kunnen hebben over t bestaan (of niet bestaan) van God
"God bestaat niet! En met "God" bedoel ik persoonlijk...."
Dat zou al interessanter geweest zijn
Als we zeggen dat God de Schepper van het universum is en t eens zijn over die omschrijving (je hoeft het niet te geloven, maar accepteer die definitie allereerst eens)
Dan kunnen we bekijken of t logisch is om aan te nemen dat die God bestaat of niet bestaat
In jouw geval zeg je dan dat er geen Schepper van t universum bestaat
Wat houdt dat in voor t universum?
Als er geen Schepper was, dan was deze niet nodig en dat kan alleen betekenen dat t universum eeuwig is
Maar ik denk niet dat je dat zou beweren, aangezien je vast wel gehoord hebt van wat de Big Bang genoemd wordt: begin van t universum
Als dat wél is wat je gelooft, dat t universum er altijd al was en voor eeuwig bestaat (iig terug t verleden in), dan spreekt logica dat tegen
Om de simpele reden dat n oneindige teruggang t verleden in onmogelijk is
Want om in t heden te zijn betekent dat n zogenaamde eeuwige reeks voorafgaande momenten tot n einde kwam en dat maakt die reeks automatisch eindig en niet oneindig
Dat zou n eeuwigheid plus 1 zijn en dat kan niet
Iets dat eeuwig is verandert niet, t gaat niet over van t ene moment naar t andere: er is geen momentenreeks voor iets dat eeuwig is
Je kunt n eeuwigheid immers niet door 2 delen en dus is 1 enkel moment in n zogenaamde eeuwige reeks momenten n deel van n eeuwigheid en dat kan niet
"Er bestaat geen Schepper van t universum" moet dan n andere implicatie hebben voor t universum
Waar komt t dan vandaan?
Wat veroorzaakte de Big Bang?
Had t gekund dat de Big Bang nooit veroorzaakt zou worden?
We moeten "ja" antwoorden
Het universum behoort niet tot de categorie van "moet bestaan"
Het bestaat slechts als mogelijkheid
Tis immers denkbaar dat t niet in t bestaan was gekomen en dus is t slechts n mogelijkheid
Dit geldt voor alles binnen t universum
Het had gekund dat jij niet had bestaan en dus is jouw bestaan geen "moest" maar n "kon"
Jij kon namelijk bestaan, je had ook niet kunnen bestaan
Deze zin had ik niet kunnen typen en dus is t bestaan van deze regel hier slechts n mogelijkheid; een "kan" en geen "moet"
Alles wat "kan bestaan" (het hele universum dus) heeft iets nodig om dat bestaan of niet bestaan te specificeren
Iets buiten zichzelf
Want iets kan zichzelf niet in t bestaan brengen
Om dat te doen had t al n "zelf" moeten zijn en was "in t bestaan brengen" overbodig geweest, aangezien t al bestond
Het universum had op diezelfde manier iets buiten zichzelf nodig om haar bestaan te kiezen als je wilt, boven haar niet-bestaan
Is er niets of niemand die dat doet, dan zou t universum nooit in t bestaan gekomen zijn
Want net zoals t er niet was vóór de Big Bang (en t gebruik van t woord "voor" is slechts om n punt te maken, t gaat niet over n tijd vóórdat tijd in bestaan kwam!)
Op dezelfde manier had t altijd in de wereld van niet-bestaan moeten blijven als iets buiten dat universum het niet in t bestaan had gebracht
En dus heb je iets nodig dat de wil had om bestaan boven niet-bestaan te kiezen: God - de Schepper van t universum
Als je nu zegt dat "God" niet nodig is en dat er n natuurlijke veroorzaker was voor de Big Bang, bijvoorbeeld een voorgaand universum, dan bega je de fout die ik eerder al gaf
Nu zit je namelijk weer met hetzelfde probleem, waar kwam dat universum dan vandaan?
Je kunt nu t bestaan van elk universum in dit model verklaren door te zeggen dat er n voorgaand universum was
Wat neerkomt op n eeuwige teruggang de tijd in, wat niet mogelijk is
Bovendien is elke totstandkoming van elk nieuw universum slechts n mogelijkheid
Elke nieuwe Big Bang was n optie: het had kunnen plaatsvinden, het had ook net zo goed niet kunnen gebeuren
En in n oneindige reeks van Big Bangs terug t verleden in zou ergens in de reeks geen Big Bang hebben kunnen plaatsvinden, waardoor wij er nu nooit hadden kunnen zijn
De optie "God, als Schepper van t universum" moet je daarom openhouden
Je kunt die optie niet met zekerheid uitsluiten en dus was jouw bewering (God bestaat niet!) niet erg intelligent
Tis niet meer dan n aanname die niet berust is op logisch redeneren
Logisch redeneren leidt er juist toe dat God "moet" bestaan
Het is zelfs aannemelijker dan de alternatieven
Niet "kan", maar MOET, omdat alleen een noodzakelijk bestaand wezen mogelijke scheppingen kan creeeren
Dit is immers het wezen dat specificeren moet, of "kiezen" als je wil
De eerste specificatie zou zijn "bestaan of niet-bestaan"
Iets dat noodzakelijk bestaat kan zelf niet n begin hebben
Want alles dat begint te bestaan is niet noodzakelijk, maar slechts mogelijk bestaand (het had namelijk net zo goed niet kunnen bestaan)
Om n oneindige reeks voorafgaande momenten (wat onmogelijk is) te vermijden moet t logisch zijn dat er n God bestaat als Schepper van t universum
Een God die zelf niet gespecificeerd zou moeten zijn geweest en dus eeuwig is
Eeuwig, zonder begin en voor altijd, zonder einde
Ook dit is logisch aangezien "tijd" een begin had bij de Big Bang
Iets dat de wil heeft en de macht om "tijd" in t bestaan te brengen toen t er nog niet was kan zelf niet beperkt zijn of gebonden zijn aan dat wat zonder Hem niet eens zou hebben bestaan
Dat maakt God automatisch Eeuwig en dat wat eeuwig is verandert niet en is ondeelbaar
Dit werkt wel voor t concept God en niet voor t universum, die eeuwigheid, juist omdat t universum n tijdlijn bevat en volgt en beweegt en verandert en limieten heeft
God bestaat niet! brokkelt steeds verder uit elkaar en je moet uitleggen waarom je denkt dat jouw aanname logischer is dan mijne: namelijk dat God wel bestaat
Waarom begin je over tijd? iemand als ik weet dat tijd een verzinsel is van de mens. Waarom begin je over 'de' big bang? iemand als ik weet dat het heelal er altijd is geweest en er altijd zal zijn. Er bestaan ' bangs' maar niet alles is begonnen met 1 ' bang' want het heelal is er altijd dus ook voor die 'bang'.
Het heelal ' IS'. en praat maar niet over eeuwig, want wat eeuwig inhoudt kan een menselijk brein niet bevatten, net zoals een menselijk brein niet kan bezeffen hoe groot het heelal is, want er is geen begin of eind aan dat heelal, want alles wat is, bestaat binnen die heelal En over Allah of God, die bestaat alleen in de gedachten van de mensheid, puur alleen omdat de mensheid bang is voor het onbekende , en omdat de mens dan troost zoekt in een leider. Want wat is er nou beter als leider dan een verzonnen god die de mensheid er nu van heeft gemaakt? Allah of god bestaat dus alleen maar zolang de mensheid die onzin blijft geloven, geen gelovigen meer...geen Allah of God En waarom haal je intelligentie erbij? Iemand die gelooft is hetzelfde als mensen die in een gesticht zitten omdat ze een denkbeeldige vriend hebben. Maar daarom kunnen ze nog wel intelligent zijn, alleen hebben ze dus ruimte in hun hersenen over om in onzin te geloven 
laatste aanpassing
En over Allah of God, die bestaat alleen in de gedachten van de mensheid, puur alleen omdat de mensheid bang is voor het onbekende , en omdat de mens dan troost zoekt in een leider. Want wat is er nou beter als leider dan een verzonnen god die de mensheid er nu van heeft gemaakt? Allah of god bestaat dus alleen maar zolang de mensheid die onzin blijft geloven, geen gelovigen meer...geen Allah of God
Der Stoff aus dem die Träume sind...is onstoffelijk ! Wat lul je nou gruwelijk náást 't thema ?
Xaeed, je bent een zwakkeling! Hou je dan ook aan je woord joh, kut!
Groetjes,
the other resident
Groetjes,
the other resident
Ik hoef niet in een god te geloven zolang hij maar in mij geloofd
Ik ben mijn eigen god, dus ik moet wel in mezelf geloven.
Wat houdt 'God' precies in?
Groetjes,
the other resident
haha undercover agent
Hou je dan ook aan je woord joh
Niet nodig want ik maak nooit beloftes
Wat houdt 'God' precies in?
Goeie vraag
Waarom begin je over tijd?
Omdat ik denk dat dat n belangrijk punt in t argument is en je komt er automatisch bij uit wanneer je over dit onderwerp gaat nadenken
iemand als ik..
Dat zegt genoeg..
ik weet dat tijd een verzinsel is van de mens
Het woord "tijd" ja en de eenheden die we gebruiken om tijd mee te meten en bij te houden
Tijd zelf is niet verzonnen door de mens, dat zou betekenen dat er vóór de mensheid geen tijd was slimmie
iemand als ik weet dat het heelal er altijd is geweest en er altijd zal zijn
Ok, leg uit dan
Ik zeg dat dat onmogelijk is en heb ongeveer uitgelegd waarom ik dat denk
Jij zegt alleen dingen, zonder veel te denken en zonder ook maar iets uit te leggen
Jouw visie had ik trouwens al meegenomen in dat stukkie tekst
emand als ik weet dat het heelal er altijd is geweest en er altijd zal zijn. Er bestaan ' bangs' maar niet alles is begonnen met 1 ' bang' want het heelal is er altijd dus ook voor die 'bang'. Het heelal ' IS'.
Je haalt me de woorden uit de mond. Iets van die strekking heb ik hier ook al eens geschreven. De leegte 'is'. En alles wat zich erin bevindt is aan constante verandering onderhevig. Alles is een cyclus.
De wetenschap laat op geen enkel vlak zien dat alles er altijd al was
De wetenschap laat ook op geen enkel vlak zien dat dat niet zo is. De bewering dat een compleet heelal is ontstaan uit een oerknal is gewoon niet erg logisch, en bovendien slechts een theorie.
laatste aanpassing
uhhm ik geloof....van niet
Zo, ik ben weer vrij gelaten. Nou wilde ik hier eigenlijk ook niet meer te veel posten of zo, maar af en toe eens wat.. ach.. da moet kunnen.
Ik heb een tijdje terug iets boeiends gelezen op 't internet van een vrouw die kanker heeft en terminaal is, en gaat overlijden binnenkort. Ze houdt online een dagboek bij van de vorderingen en ervaringen die ze doormaakt. Ze is naar eigen zeggen verlicht (dit was al vóór de kanker uiteraard), en het is zeker bijzonder wat ze schrijft en hoe ze ook dingen kan verwoorden. Ik heb ook een boek van d'r gelezen ('ontwaken in liefde') die ze heeft geschreven die ook interessant was.
Maar goed, ze schrijft in ieder geval over haar openbaringen en ze vindt het niet erg dat ik d'r tekst(en) met anderen op internet deel.. ze heeft het immers ook gewoon online staan voor iedereen die het lezen wil.
Ik denk dat de 'Godzoekers' dit zeker interessant zullen vinden:
7 oktober 2011
“Openbaring is hoogst persoonlijk en laat zich niet zinvol vertalen. Daarom is elke poging haar in woorden te beschrijven onmogelijk. Openbaring brengt alleen een ervaring teweeg. ... Openbaring is letterlijk onuitsprekelijk omdat het een ervaring van onuitsprekelijke liefde is” (T1.II.2:1-3,7).
De mystici stelden zich een onmogelijke taak: beschrijven wat onbeschrijfelijk is, verwoorden van wat nooit in woorden kan worden gevat. Het ervaren van directe eenheid met God, wat in de Cursus ‘openbaring’ wordt genoemd, is een zodanig intense ervaring dat het een onuitwisbare indruk maakt, die er in zekere zin om vraagt gedeeld te worden. En tegelijkertijd kan dat nu juist niet. De mystici probeerden het toch; ik doe het op mijn manier hier ook.
Al enige jaren benoem ik in mijzelf de leraar en de mystica, als innerlijke archetypen. De leraar draagt de Cursus uit, geeft uitleg en feedback, begeleidt, biedt oefeningen aan, schrijft en deelt. Dat kost me in het algemeen geen enkele moeite, de woorden stromen vanzelf door me heen, en ze komen aan bij anderen en worden als behulpzaam ervaren. Waarom, zo vroeg ik mij af, stokken de woorden dan als ik probeer iets te zeggen of schrijven over mijn meest intieme spirituele ervaringen? Toen zag ik dat deze beleefd worden door de mystica in mij, niet door de leraar. En de mystica spreekt zelden, alleen als het hoogstnoodzakelijk is. Waar zij vertoeft, op een heel hoge en serene plek, zijn woorden allang niet meer nodig. Dit is het domein van de Stilte.
De mystica in mij is sprakeloos. Toch ontdekte ik dat zíj de basis vormt van mijn leraarschap, het onmisbare fundament. Zij is het wit tussen de regels, de pauze tussen de woorden. Zonder haar Stilte zou ik niet innerlijk kunnen luisteren, en valt er niet betekenisvol te spreken. Nu de leraar in mij steeds meer mag rusten en zwijgen, komt de mystica meer naar voren en verzink ik graag in haar. Hoeveel valt er eigenlijk nog te zeggen?
Maar ik word ertoe geleid iets te vertellen over openbaringen, en hoe deze voorgoed elke angst voor wat wij ‘dood’ noemen wegnemen. Dus ik ga het proberen, aan de hand van wat Jezus erover zegt in de Cursus.
“Een openbaring brengt een totale maar tijdelijke opheffing van twijfel en angst teweeg. Het is een afspiegeling van de oorspronkelijke vorm van communicatie tussen God en Zijn scheppingen...” (T1.II.1:1,2)
De ervaring is tijdelijk zolang je nog lichamelijk functioneert. Maar de gewaarwording is zodanig, dat er geen angst en twijfel meer is. Een openbaring voert je ver aan ‘geloven’ voorbij. Het is een glimp van kennis; je wéét het daarna. Voorgoed. Je denkt nooit meer dat de Cursus misschien toch alleen maar een mooi sprookje vertelt, over God en liefde en de Hemel en zo. Terwijl er natuurlijk helemaal niets is buiten het zintuiglijk waarneembare, en je na de dood van het lichaam verdwijnt in een peilloos niets, simpelweg ophoudt te bestaan. Nee, ná een dergelijke ervaring kan niemand je meer iets wijsmaken of aan het twijfelen brengen. Je weet wat waar is. Je hebt rechtstreeks met God gecommuniceerd.
“Ontzag is alleen op zijn plaats bij openbaring, want hierop is het volmaakt en met recht toepasbaar” (T1.II.3:1).
Jezus geeft aan dat dergelijke ervaringen niet te verwoorden zijn, en elk beeld dat je gebruikt tekortschiet:
“Openbaring is hoogst persoonlijk en laat zich niet zinvol vertalen. Daarom is elke poging haar in woorden te beschrijven onmogelijk. Openbaring brengt alleen een ervaring teweeg” (T1.II.2:1-3).
Toch hebben ze een indirecte uitwerking op andere denkgeesten, als herinnering of geheugensteun:
“... haar inhoud kan niet tot uiting worden gebracht, omdat die hoogst persoonlijk is voor de denkgeest die haar ontvangt. Ze kan echter wel door die denkgeest aan andere denkgeesten worden teruggegeven, via de innerlijke houding die de kennis uit de openbaring met zich meebrengt” (T4.VII.7:4,5).
Een belangrijk kenmerk van de openbaring is tenslotte, dat deze ervaren wordt als komend van God naar ons. Het valt je als het ware plotseling toe, als een genade of geschenk:
“Openbaring is niet wederkerig. Ze gaat uit van God naar jou, maar niet van jou naar God” (T1.II.5:4,5).
Dit is niet wat er daadwerkelijk gebeurt, aangezien God in feite altíjd actief uitreikt naar Zijn kinderen om totaal met hen te communiceren. Maar deze frase duidt aan dat je een dergelijke ervaring niet echt kunt afdwingen en dat ze je onverwacht toevalt, wanneer je je er voldoende op hebt voorbereid en je angst voor liefde in elk geval tijdelijk hebt kunnen opschorten.
Tijdens de diverse ervaringen die ik in de loop van de tijd had en die je met ‘openbaring’ zou kunnen aanduiden, was het altijd nog zo dat ik met een deel van mijn bewustzijn ‘aanwezig’ bleef in de ruimtelijke dimensie (al was dat bewustzijn op de achtergrond), en ik me er bovendien van bewust was dat ik de openbaring meemaakte. Dat is de reden dat Jezus het een afspiegeling van communicatie tussen God en Zijn scheppingen noemt. In de Hemel zelf immers is geen sprake meer van bewustzijn, maar van puur zijn. Het is moeilijk ons voor te stellen wat het betekent om puur te zijn of gewaar te zijn, zonder dat er sprake van bewustzijn is. Dit overstijgen van het bewustzijn is geen bewusteloosheid of onbewustheid, maar meer een ‘overtreffende trap’ van bewustzijn, waarin er niets meer “onderscheiden genoeg is” (WdI.169.5:5) om zich bewúst te zijn van de eenheid: je bént die eenheid.
Hierdoor ben ik gaan beseffen dat het betekenisvol is dat de Cursus benadrukt dat er in de Hemel geen bewustzijn is. Het zou nogal vermoeiend zijn als er, terwijl je de volheid en intensiteit van de schepping meemaakt, tegelijk een deel is dat denkt: ‘Hé, wat is dit heerlijk, fantastisch, ik ben liefde, ik ben geest, ik breid mij uit, wat een intensiteit...’etc. Want dat is wat bewustzijn zou doen. Zo’n reflectie is er wel tijdens een openbaring, omdat de denkgeest nog in de ruimtelijke dimensie functioneert. Je maakt het mee, en tegelijkertijd ben je je ervan bewust dat je het meemaakt. Na deze ervaringen realiseerde ik me dat, als er helemaal geen bewustzijn is, noch de noodzaak het lichamelijk functioneren in stand te houden (intussen zat, liep of lag ik ergens, haalde adem etc), de ervaring nog veel en veel intenser is – hij is totaal.
Hoe dát is, om zonder een dergelijk bewustzijn, in het pure en totale gewaarzijn van God, van de eenheid, van de schepping te zijn...? Dat is een intrigerende vraag, die me nu des te vaker bezighoudt omdat ik min of meer op de drempel sta de overgang te mogen maken. En dan zal ik het weten. Maar er niet meer over kunnen schrijven.
Er zijn twee ervaringen, die allebei meerdere keren plaatsvonden (op verschillende momenten en plaatsen en altijd onverwacht), die ik wil proberen te beschrijven. De ene is het ‘zien’ (of misschien meer gewaarworden) van Christus, die rust in God. Ik zag Christus, de Zoon van God, als een zeer grote, heldere en stralende ster. De enorme sereenheid en heiligheid waarmee dit gepaard ging is werkelijk niet in woorden te vatten en was heel erg indrukwekkend. De Zoon van God is heiliger dan heilig, zuiverder dan zuiver, stiller dan stil. Ik zag bovendien dat deze ‘ster’ rust in God. Dat was meer een gewaarworden: dat de Zoon voortdurend gedragen wordt door Zijn Schepper, in de allergrootste liefde, terwijl er tegelijkertijd toch geen verschil is tussen de Vader en de Zoon en ze volkomen één zijn. De enorme lieflijkheid en geborgenheid hiervan is – nogmaals – niet uit te drukken. Daarna begreep ik waarom in de Cursus de ster het symbool voor Christus is.
“De Gedachte die God van jou bewaart is als een ster, onveranderlijk aan een eeuwig firmament. Ze staat zo hoog aan de Hemel dat degenen die buiten de Hemel zijn niet weten dat ze er is. Toch zal ze stil en wit en lieflijk stralen door alle eeuwigheid. Er was geen tijd dat ze er niet was, geen moment dat haar licht ooit verflauwde of aan volmaaktheid had ingeboet” (T.30.III.8:4-7).
Terwijl dit een soort ‘schouwen’ was, is de andere ervaring er meer een van als het ware binnenin die ster zijn, ín die hele stille en uiterst lieflijke totale communicatie tussen God en Zijn Zoon. Dit kan ik nog moeilijker beschrijven, omdat er hier helemaal geen beeld was. Het lijkt enigszins op de meditatie-ervaring die ik eerder beschreef (zie 18 april 2011) als een donsveertje omringd door andere donzige veertjes, maar dan veel en veel intenser. Ik kan misschien het beste zeggen dat ik in een soort extase verkeerde, me nauwelijks meer bewust was van mijn lichaam en de wereld om mij heen, en een constante liefdesuitwisseling voelde tussen God en de Zoon waar ik deel van uitmaakte. Het is waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat dit heerlijk was!
Hoe behulpzaam zijn deze ervaringen om te weten dat de dood van het lichaam niet méér is dan een overgang. Wanneer de denkgeest geen afscheidingswensen meer koestert en de innerlijke schuld door vergeving is ongedaan gemaakt, wordt na de dood geen nieuw lichamelijk bestaan geprojecteerd. Het overlijden vormt dan de overgang naar de gelukzalige toestand waarvan de openbaringen al een kortere of langere glimp hebben laten zien!
Wil je meer lezen? Dat kan hier: http://www.in-spirit.info/dagboek.html
Ik heb een tijdje terug iets boeiends gelezen op 't internet van een vrouw die kanker heeft en terminaal is, en gaat overlijden binnenkort. Ze houdt online een dagboek bij van de vorderingen en ervaringen die ze doormaakt. Ze is naar eigen zeggen verlicht (dit was al vóór de kanker uiteraard), en het is zeker bijzonder wat ze schrijft en hoe ze ook dingen kan verwoorden. Ik heb ook een boek van d'r gelezen ('ontwaken in liefde') die ze heeft geschreven die ook interessant was.
Maar goed, ze schrijft in ieder geval over haar openbaringen en ze vindt het niet erg dat ik d'r tekst(en) met anderen op internet deel.. ze heeft het immers ook gewoon online staan voor iedereen die het lezen wil.
Ik denk dat de 'Godzoekers' dit zeker interessant zullen vinden:
7 oktober 2011
“Openbaring is hoogst persoonlijk en laat zich niet zinvol vertalen. Daarom is elke poging haar in woorden te beschrijven onmogelijk. Openbaring brengt alleen een ervaring teweeg. ... Openbaring is letterlijk onuitsprekelijk omdat het een ervaring van onuitsprekelijke liefde is” (T1.II.2:1-3,7).
De mystici stelden zich een onmogelijke taak: beschrijven wat onbeschrijfelijk is, verwoorden van wat nooit in woorden kan worden gevat. Het ervaren van directe eenheid met God, wat in de Cursus ‘openbaring’ wordt genoemd, is een zodanig intense ervaring dat het een onuitwisbare indruk maakt, die er in zekere zin om vraagt gedeeld te worden. En tegelijkertijd kan dat nu juist niet. De mystici probeerden het toch; ik doe het op mijn manier hier ook.
Al enige jaren benoem ik in mijzelf de leraar en de mystica, als innerlijke archetypen. De leraar draagt de Cursus uit, geeft uitleg en feedback, begeleidt, biedt oefeningen aan, schrijft en deelt. Dat kost me in het algemeen geen enkele moeite, de woorden stromen vanzelf door me heen, en ze komen aan bij anderen en worden als behulpzaam ervaren. Waarom, zo vroeg ik mij af, stokken de woorden dan als ik probeer iets te zeggen of schrijven over mijn meest intieme spirituele ervaringen? Toen zag ik dat deze beleefd worden door de mystica in mij, niet door de leraar. En de mystica spreekt zelden, alleen als het hoogstnoodzakelijk is. Waar zij vertoeft, op een heel hoge en serene plek, zijn woorden allang niet meer nodig. Dit is het domein van de Stilte.
De mystica in mij is sprakeloos. Toch ontdekte ik dat zíj de basis vormt van mijn leraarschap, het onmisbare fundament. Zij is het wit tussen de regels, de pauze tussen de woorden. Zonder haar Stilte zou ik niet innerlijk kunnen luisteren, en valt er niet betekenisvol te spreken. Nu de leraar in mij steeds meer mag rusten en zwijgen, komt de mystica meer naar voren en verzink ik graag in haar. Hoeveel valt er eigenlijk nog te zeggen?
Maar ik word ertoe geleid iets te vertellen over openbaringen, en hoe deze voorgoed elke angst voor wat wij ‘dood’ noemen wegnemen. Dus ik ga het proberen, aan de hand van wat Jezus erover zegt in de Cursus.
“Een openbaring brengt een totale maar tijdelijke opheffing van twijfel en angst teweeg. Het is een afspiegeling van de oorspronkelijke vorm van communicatie tussen God en Zijn scheppingen...” (T1.II.1:1,2)
De ervaring is tijdelijk zolang je nog lichamelijk functioneert. Maar de gewaarwording is zodanig, dat er geen angst en twijfel meer is. Een openbaring voert je ver aan ‘geloven’ voorbij. Het is een glimp van kennis; je wéét het daarna. Voorgoed. Je denkt nooit meer dat de Cursus misschien toch alleen maar een mooi sprookje vertelt, over God en liefde en de Hemel en zo. Terwijl er natuurlijk helemaal niets is buiten het zintuiglijk waarneembare, en je na de dood van het lichaam verdwijnt in een peilloos niets, simpelweg ophoudt te bestaan. Nee, ná een dergelijke ervaring kan niemand je meer iets wijsmaken of aan het twijfelen brengen. Je weet wat waar is. Je hebt rechtstreeks met God gecommuniceerd.
“Ontzag is alleen op zijn plaats bij openbaring, want hierop is het volmaakt en met recht toepasbaar” (T1.II.3:1).
Jezus geeft aan dat dergelijke ervaringen niet te verwoorden zijn, en elk beeld dat je gebruikt tekortschiet:
“Openbaring is hoogst persoonlijk en laat zich niet zinvol vertalen. Daarom is elke poging haar in woorden te beschrijven onmogelijk. Openbaring brengt alleen een ervaring teweeg” (T1.II.2:1-3).
Toch hebben ze een indirecte uitwerking op andere denkgeesten, als herinnering of geheugensteun:
“... haar inhoud kan niet tot uiting worden gebracht, omdat die hoogst persoonlijk is voor de denkgeest die haar ontvangt. Ze kan echter wel door die denkgeest aan andere denkgeesten worden teruggegeven, via de innerlijke houding die de kennis uit de openbaring met zich meebrengt” (T4.VII.7:4,5).
Een belangrijk kenmerk van de openbaring is tenslotte, dat deze ervaren wordt als komend van God naar ons. Het valt je als het ware plotseling toe, als een genade of geschenk:
“Openbaring is niet wederkerig. Ze gaat uit van God naar jou, maar niet van jou naar God” (T1.II.5:4,5).
Dit is niet wat er daadwerkelijk gebeurt, aangezien God in feite altíjd actief uitreikt naar Zijn kinderen om totaal met hen te communiceren. Maar deze frase duidt aan dat je een dergelijke ervaring niet echt kunt afdwingen en dat ze je onverwacht toevalt, wanneer je je er voldoende op hebt voorbereid en je angst voor liefde in elk geval tijdelijk hebt kunnen opschorten.
Tijdens de diverse ervaringen die ik in de loop van de tijd had en die je met ‘openbaring’ zou kunnen aanduiden, was het altijd nog zo dat ik met een deel van mijn bewustzijn ‘aanwezig’ bleef in de ruimtelijke dimensie (al was dat bewustzijn op de achtergrond), en ik me er bovendien van bewust was dat ik de openbaring meemaakte. Dat is de reden dat Jezus het een afspiegeling van communicatie tussen God en Zijn scheppingen noemt. In de Hemel zelf immers is geen sprake meer van bewustzijn, maar van puur zijn. Het is moeilijk ons voor te stellen wat het betekent om puur te zijn of gewaar te zijn, zonder dat er sprake van bewustzijn is. Dit overstijgen van het bewustzijn is geen bewusteloosheid of onbewustheid, maar meer een ‘overtreffende trap’ van bewustzijn, waarin er niets meer “onderscheiden genoeg is” (WdI.169.5:5) om zich bewúst te zijn van de eenheid: je bént die eenheid.
Hierdoor ben ik gaan beseffen dat het betekenisvol is dat de Cursus benadrukt dat er in de Hemel geen bewustzijn is. Het zou nogal vermoeiend zijn als er, terwijl je de volheid en intensiteit van de schepping meemaakt, tegelijk een deel is dat denkt: ‘Hé, wat is dit heerlijk, fantastisch, ik ben liefde, ik ben geest, ik breid mij uit, wat een intensiteit...’etc. Want dat is wat bewustzijn zou doen. Zo’n reflectie is er wel tijdens een openbaring, omdat de denkgeest nog in de ruimtelijke dimensie functioneert. Je maakt het mee, en tegelijkertijd ben je je ervan bewust dat je het meemaakt. Na deze ervaringen realiseerde ik me dat, als er helemaal geen bewustzijn is, noch de noodzaak het lichamelijk functioneren in stand te houden (intussen zat, liep of lag ik ergens, haalde adem etc), de ervaring nog veel en veel intenser is – hij is totaal.
Hoe dát is, om zonder een dergelijk bewustzijn, in het pure en totale gewaarzijn van God, van de eenheid, van de schepping te zijn...? Dat is een intrigerende vraag, die me nu des te vaker bezighoudt omdat ik min of meer op de drempel sta de overgang te mogen maken. En dan zal ik het weten. Maar er niet meer over kunnen schrijven.
Er zijn twee ervaringen, die allebei meerdere keren plaatsvonden (op verschillende momenten en plaatsen en altijd onverwacht), die ik wil proberen te beschrijven. De ene is het ‘zien’ (of misschien meer gewaarworden) van Christus, die rust in God. Ik zag Christus, de Zoon van God, als een zeer grote, heldere en stralende ster. De enorme sereenheid en heiligheid waarmee dit gepaard ging is werkelijk niet in woorden te vatten en was heel erg indrukwekkend. De Zoon van God is heiliger dan heilig, zuiverder dan zuiver, stiller dan stil. Ik zag bovendien dat deze ‘ster’ rust in God. Dat was meer een gewaarworden: dat de Zoon voortdurend gedragen wordt door Zijn Schepper, in de allergrootste liefde, terwijl er tegelijkertijd toch geen verschil is tussen de Vader en de Zoon en ze volkomen één zijn. De enorme lieflijkheid en geborgenheid hiervan is – nogmaals – niet uit te drukken. Daarna begreep ik waarom in de Cursus de ster het symbool voor Christus is.
“De Gedachte die God van jou bewaart is als een ster, onveranderlijk aan een eeuwig firmament. Ze staat zo hoog aan de Hemel dat degenen die buiten de Hemel zijn niet weten dat ze er is. Toch zal ze stil en wit en lieflijk stralen door alle eeuwigheid. Er was geen tijd dat ze er niet was, geen moment dat haar licht ooit verflauwde of aan volmaaktheid had ingeboet” (T.30.III.8:4-7).
Terwijl dit een soort ‘schouwen’ was, is de andere ervaring er meer een van als het ware binnenin die ster zijn, ín die hele stille en uiterst lieflijke totale communicatie tussen God en Zijn Zoon. Dit kan ik nog moeilijker beschrijven, omdat er hier helemaal geen beeld was. Het lijkt enigszins op de meditatie-ervaring die ik eerder beschreef (zie 18 april 2011) als een donsveertje omringd door andere donzige veertjes, maar dan veel en veel intenser. Ik kan misschien het beste zeggen dat ik in een soort extase verkeerde, me nauwelijks meer bewust was van mijn lichaam en de wereld om mij heen, en een constante liefdesuitwisseling voelde tussen God en de Zoon waar ik deel van uitmaakte. Het is waarschijnlijk overbodig om te zeggen dat dit heerlijk was!
Hoe behulpzaam zijn deze ervaringen om te weten dat de dood van het lichaam niet méér is dan een overgang. Wanneer de denkgeest geen afscheidingswensen meer koestert en de innerlijke schuld door vergeving is ongedaan gemaakt, wordt na de dood geen nieuw lichamelijk bestaan geprojecteerd. Het overlijden vormt dan de overgang naar de gelukzalige toestand waarvan de openbaringen al een kortere of langere glimp hebben laten zien!
Wil je meer lezen? Dat kan hier: http://www.in-spirit.info/dagboek.html
laatste aanpassing
God's speech
De bewering dat een compleet heelal is ontstaan uit een oerknal is gewoon niet erg logisch, en bovendien slechts een theorie.
Dat alles vanuit 1 plek lijkt te komen is WEL bewezen. Overigens ook dat het heelal nog steeds uitdijt. 1 + 1 = 2.
Ik moet denk ik de Islam leren vergeven in m'n leven 
Dat filmpje dus.... tja, ik wil best for the case aannemen dat de bron van de Koran (Allah, maar dan even als persoonlijk voornaamwoord ) wel eens best een soort 'entiteit' of zo kan zijn geweest die dingen doorgaf op een soort manier. Maar wat ik denk is dat deze entiteit eerder een soort kracht is die juist de ziel tegenhoudt om 'verder' te gaan en de ziel aardgebonden houdt omdat het een kracht is die bij de ego-illusie hoort van dit bestaan.
Zo las ik laatst ergens in een boek iets over het 'overgaan naar de andere kant' wanneer de ziel nog geen verlossing heeft bereikt. Krachten komen dan over de ziel heen en stoppen zijn reis naar 'boven', naar God dus, en halen de ziel weer naar beneden, waardoor er een nieuw aards leven wordt geprojecteerd en er dus reïncarnatie plaatsvindt. Dit is wanneer de ziel niet de puurheid heeft om tot Gods Rijk te komen. Najah, dat zul je een beetje metaforisch moeten beschouwen wellicht. Heel essentieel daarbij is het niet genezen zijn van (onbewuste) angst - juist waar de 'God's Speech', zoals in het filmpje nu juist zo op inspeelt.
Een belangrijk inzicht die spiritueel aanwezig zou moeten zijn, is het besef hebben van het zijn van Gods Schepping, dus dat je een kind van God bent, en je om die reden dus alle angsten, schuldgedachten, minderwaardigheidsgevoels (dat je zondig bent, niet goed zou zijn in de ogen van God of de wereld, dat je niet goed genoeg gepresteerd hebt, je schuldig bent, je 'ik' niet oké is, je status onvoldoende etc.) als een projectieve ego-illusie zou moeten zien die je vasthouden in een waanwereld van het zijn van een 'zelf' die je zelfgemaakt hebt. Je hebt jezelf niet gemaakt en je kunt jezelf niet maken, en dus zijn alle denkbeelden omtrent dat een illusie; je hebt jezelf niet gecreëerd, dat probeer je alleen constant, dus kun je niet zondig zijn, niet schuldig en zijn alle angsten projecties vanuit je ego. En zo sta je dus niet open voor de werkelijkheid en dus niet open voor God. Angst is dus een illusie, en vrees voor God en de dood maken juist dat er een blokkade in de geest is die je gevangen houden in een valse state of mind die nooit God kunnen dienen, maar alleen het ego. Je vreest de dood waardoor je nooit écht kunt leven. Als je een Schepping bent van God, ben je dus perfect zoals je bent en is het enige doel je dat ten volle te realiseren zodat de blokkades opgeheven kunnen worden om je daar bewust van te worden.
Als je een dakloze was zonder één cent op zak, smerig, onverzorgd, door iedereen vergeten, zal alle eigenwaarde nog steeds op z'n plek zijn. Eigenlijk doet niets bijzonders er over iemand toe, welke daden of wandaden vanuit het vergeten zijn dat je een kind van God bent ook het geval zijn. Als je een Schepping bent van God doet niets je in waarde toenemen of afnemen; je waarde staat vast en is onveranderlijk. Je kunt een wit voetje willen halen bij God om je goed over jezelf te voelen en te hopen dat je er een beter plekje mee krijgt in het hiernamaals, je kunt 'm aanbidden op je knieën, of niet, als vaststaat dat je een Schepping bent van God, ligt je Identiteit en dus je waarde vast. Je waarde wordt bepaalt door waar je van afkomstig bent. Aangezien iedereens afkomstigheid wat dat betreft hetzelfde is, is ieders waarde dus gelijk. Al je keuzes, inspanningen, daden, woorden, gedachten kunnen daaraan niets veranderen. Conclusie: durf dus het leven te léven! Angst, zoals onderwezen in bv dat filmpje, houdt de mens gevangen in de illusie van het ego van zelfverzonnen waardebepalingen, denkbeelden, grieven, en is een belemmering voor echte levensvreugde en blijmoedigheid. Het maakt dat het leven zwaarmoedig en doodserieus bezien wordt, als een donkere, mistige wolk die de zon's lichtstralen tegenhouden. Dát is het ego in de mens; de geest van zwaarmoedigheid en lijden, de blokkade voor de vrede van God.
No hard feelings verder... tis niet als aanval op geloofsovertuigingen bedoeld.
eigenlijk weer niet echt een tekst voor op PF dit, maar schijt aan.
) wel eens best een soort 'entiteit' of zo kan zijn geweest die dingen doorgaf op een soort manier. Maar wat ik denk is dat deze entiteit eerder een soort kracht is die juist de ziel tegenhoudt om 'verder' te gaan en de ziel aardgebonden houdt omdat het een kracht is die bij de ego-illusie hoort van dit bestaan. Zo las ik laatst ergens in een boek iets over het 'overgaan naar de andere kant' wanneer de ziel nog geen verlossing heeft bereikt. Krachten komen dan over de ziel heen en stoppen zijn reis naar 'boven', naar God dus, en halen de ziel weer naar beneden, waardoor er een nieuw aards leven wordt geprojecteerd en er dus reïncarnatie plaatsvindt. Dit is wanneer de ziel niet de puurheid heeft om tot Gods Rijk te komen. Najah, dat zul je een beetje metaforisch moeten beschouwen wellicht. Heel essentieel daarbij is het niet genezen zijn van (onbewuste) angst - juist waar de 'God's Speech', zoals in het filmpje nu juist zo op inspeelt.
Een belangrijk inzicht die spiritueel aanwezig zou moeten zijn, is het besef hebben van het zijn van Gods Schepping, dus dat je een kind van God bent, en je om die reden dus alle angsten, schuldgedachten, minderwaardigheidsgevoels (dat je zondig bent, niet goed zou zijn in de ogen van God of de wereld, dat je niet goed genoeg gepresteerd hebt, je schuldig bent, je 'ik' niet oké is, je status onvoldoende etc.) als een projectieve ego-illusie zou moeten zien die je vasthouden in een waanwereld van het zijn van een 'zelf' die je zelfgemaakt hebt. Je hebt jezelf niet gemaakt en je kunt jezelf niet maken, en dus zijn alle denkbeelden omtrent dat een illusie; je hebt jezelf niet gecreëerd, dat probeer je alleen constant, dus kun je niet zondig zijn, niet schuldig en zijn alle angsten projecties vanuit je ego. En zo sta je dus niet open voor de werkelijkheid en dus niet open voor God. Angst is dus een illusie, en vrees voor God en de dood maken juist dat er een blokkade in de geest is die je gevangen houden in een valse state of mind die nooit God kunnen dienen, maar alleen het ego. Je vreest de dood waardoor je nooit écht kunt leven. Als je een Schepping bent van God, ben je dus perfect zoals je bent en is het enige doel je dat ten volle te realiseren zodat de blokkades opgeheven kunnen worden om je daar bewust van te worden.
Als je een dakloze was zonder één cent op zak, smerig, onverzorgd, door iedereen vergeten, zal alle eigenwaarde nog steeds op z'n plek zijn. Eigenlijk doet niets bijzonders er over iemand toe, welke daden of wandaden vanuit het vergeten zijn dat je een kind van God bent ook het geval zijn. Als je een Schepping bent van God doet niets je in waarde toenemen of afnemen; je waarde staat vast en is onveranderlijk. Je kunt een wit voetje willen halen bij God om je goed over jezelf te voelen en te hopen dat je er een beter plekje mee krijgt in het hiernamaals, je kunt 'm aanbidden op je knieën, of niet, als vaststaat dat je een Schepping bent van God, ligt je Identiteit en dus je waarde vast. Je waarde wordt bepaalt door waar je van afkomstig bent. Aangezien iedereens afkomstigheid wat dat betreft hetzelfde is, is ieders waarde dus gelijk. Al je keuzes, inspanningen, daden, woorden, gedachten kunnen daaraan niets veranderen. Conclusie: durf dus het leven te léven! Angst, zoals onderwezen in bv dat filmpje, houdt de mens gevangen in de illusie van het ego van zelfverzonnen waardebepalingen, denkbeelden, grieven, en is een belemmering voor echte levensvreugde en blijmoedigheid. Het maakt dat het leven zwaarmoedig en doodserieus bezien wordt, als een donkere, mistige wolk die de zon's lichtstralen tegenhouden. Dát is het ego in de mens; de geest van zwaarmoedigheid en lijden, de blokkade voor de vrede van God.
No hard feelings verder... tis niet als aanval op geloofsovertuigingen bedoeld.
eigenlijk weer niet echt een tekst voor op PF dit, maar schijt aan.
laatste aanpassing
Dat filmpje dus.... tja, ik wil best for the case aannemen dat de bron van de Koran (Allah, maar dan even als persoonlijk voornaamwoord ) wel eens best een soort 'entiteit' of zo kan zijn geweest die dingen doorgaf op een soort manier. Maar wat ik denk is dat deze entiteit eerder een soort kracht is die juist de ziel tegenhoudt om 'verder' te gaan en de ziel aardgebonden houdt omdat het een kracht is die bij de ego-illusie hoort van dit bestaan.
Ik geloof dat er maar 1 God is en dat Hij volledig controle heeft over Zijn schepping
Een andere 'god' of entiteit die naast de Ene God bestaat en miljarden mensen afleidt van t ware geloof in die Ene ware God kan niet hoe ik t zie, omdat God dat niet toe zou laten
Want dan heb je dus 2 goden met ongeveer dezelfde eigenschappen: dualisme
De boodschap is duidelijk en simpel en niet persee vergezocht of onnodig diepgaand
Niet ieder persoon hoeft immers n mystici of heilige te zijn en de meeste mensen op aarde hebben geen mysterieuze goddelijke ervaringen Dozart
Dat is niet hoe leiding zou moeten werken dan
Want dan zit je met n beperkt groepje die om een of andere reden een 'openbaring' ontvangt, terwijl verreweg de meeste mensen die ervaring nooit hebben
God praat niet direct tegen mensen, de meeste mensen zien geen hemelse beelden waarna ze opeens gelovig worden
En mijn moeder had ook kanker en zag nooit n liefdevolle verschijning van Jezus ofzo
En ja, ik denk dat de meeste mensen ook geen bijna dood ervaringen hebben hoor
En hoeveel mensen zouden dat dan niet moeten hebben, iedere dag, op de hele wereld, want ziekenhuizen liggen dagelijks vol met potentiele BDE'ers
Denk dat t aantal drastisch hoger zou zijn, maar durf te wedden dat 90% van hen geen hemelse dingen zag
Waarom is dat dan niet?
Waarom moet leiding en geloof in God komen door zulke mysterieuze, dun-gezaaide ervaringen?
Terwijl de rest vd mensheid nooit zo'n ervaringen heeft
En toch gelooft 1/5e vd wereldbevolking toch wel in t bestaan van God, ook zonder liefdevolle visies van lichten of wat ze ook beschrijven
Hoe Islam werkt lijkt mij persoonlijk dan ook veel aannemelijker
Gewoon dat je gelooft, zonder speciale dingen hoeven te zien en dat je dan die leiding volgt
Verdient God het niet om geprezen te worden?
Verdient Hij je dankbaarheid niet?
En als Hij je wil straffen, wat zal Hem dan tegenhouden?
Ik denk -en dit geloof ik echt, ben ervan overtuigd- dat dat wat jij zegt over niet kunnen zondigen enzovoort n grote zelfmisleiding is
Als God alleen maar geinteresseerd is in Liefde en niet straft en alles vergeeft
Dan leg eens uit wat t nut is van ons bestaan op aarde
Waarom heeft Hij ons niet meteen in n paradijselijk bestaan geschapen?
Waarom die onnodige omweg?
Wat is t nut van t aardse bestaan als we uiteindelijk toch alleen maar geschapen zijn om bij Hem en Zijn Liefde te zijn?
Dan leg eens uit wat t nut is van ons bestaan op aarde
Waarom heeft Hij ons niet meteen in n paradijselijk bestaan geschapen?
Waarom die onnodige omweg?
Wat is t nut van t aardse bestaan als we uiteindelijk toch alleen maar geschapen zijn om bij Hem en Zijn Liefde te zijn?
iemand als ik weet dat het heelal er altijd is geweest en er altijd zal zijn. Er bestaan ' bangs' maar niet alles is begonnen met 1 ' bang' want het heelal is er altijd dus ook voor die 'bang'. Het heelal ' IS'. en praat maar niet over eeuwig, want wat eeuwig inhoudt kan een menselijk brein niet bevatten, net zoals een menselijk brein niet kan bezeffen hoe groot het heelal is, want er is geen begin of eind aan dat heelal
Ok let's go
Dit is een gesprek van n bekende Moslim met zichzelf
Hij neemt zowel de rol aan van de filosofen die net als jij, alleen op n slimmere wijze, beweren dat t universum er altijd al was en hij doet dit beter dan jij ooit zou kunnen doen wat grappig is
En hij neemt de rol op zich van verdediger van Islam en refuteert dan de argumenten van de filosofen
Dit is slechts hoofdstuk 1 van t beroemde..
Tahafut al-Falasifa
The Incoherence of the Philosophers (and Xeno)
Abu Hamid al-Ghazali (1058-1111 CE)
Problem I
Refutation of their belief in the eternity of the world
Details of the theory (of the eternity of the world):
THE philosophers disagree among themselves as to the eternity of the world. But the majority of the philosophers - ancient as well as modern-agree upon its eternity, holding that it always coexisted with God (exalted be He) as His effect which was concurrent with Him in time -concurrent as an effect is with the cause, e.g.., light with the Sun -and that God's priority to the world is the priority of the cause to the effect - viz., priority in essence and rank, not in time. Plato is said to have maintained that the world began in time. But some people put different interpretations on his words, for they would not have him believe in the origin of the world. From Galen's book called "What Galen Believed" it appears that towards the end of his life he was inclined to be neutral on this question. He said that he did not know whether the world is eternal or originated. Often he would argue that the nature of the world could not be discovered - not because of any deficiency on his part, but because of the inherent difficulty of the problem which baffles all minds.
But such instances are few and far between. The consensus of opinion among the philosophers is that as a rule it is inconceivable that something which has a beginning in time should proceed from the eternal without there being any intermediary.
Exposition of their arguments
If I were to relate all the arguments (advanced by the philosophers) and the counter-arguments which have been handed down to us, I should have to devote innumerable pages to the problem. But prolixity is no good. Let us, therefore, omit such of their arguments as tend towards arbitrary and fanciful reasoning; for any observer will find it easy to deal with them. Our attention should be confined to those (arguments) which really appeal to the mind. It is such arguments which could possibly shake the faith of the maturest thinkers. As regards weaker minds, their faith can be shaken by the flimsiest thing.
Now, such arguments ("as really appeal to the mind") are three.
(I) In the first argument, they say
The procession of a temporal (being) from an eternal (being) is absolutely impossible. For, if we suppose the Eternal at a stage when the world had not yet originated from Him, then the reason why it had riot originated must have been that there was no determinant for its existence, and that the existence of the world was a possibility only. So, when later the world comes into existence, we must choose one of the two alternatives (to explain it) - namely, either that the determinant has, or that it has not, emerged. If the determinant did not emerge, the world should still remain in the state of bare possibility, in which it was before. But if it has emerged, who is the originator of the determinant itself? And why does it come into being now, and did not do so before ? Thus, the question regarding the origin of the determinant stands. In fine, since all the states of the Eternal are alike, either nothing shall originate from Him, or whatever originates shall continue to originate for ever. For it is impossible that the state of leaving off should differ from the state of taking up.
To elucidate the point, it may be said : Why did He not originate the world before its origination ? It is not possible to say: "Because of His inability to bring the world into existence"; nor could one say: "Because of the impossibility of the world's coming into being." For this would mean that He changed from inability to power, or that the world changed from impossibility to possibility. And both senses are absurd. Nor can it be said that, before the time of the origination of the world, there was no purpose, and that a purpose emerged later. Nor is it possible to ascribe (the non-origination of the world before it actually originated) to the lack of means at one stage, and to its existence at another. The nearest thing to imagine is to say that He had not willed the world's existence before. But from this it follows that one must also say: "The world is the result of His having become a wilier of its existence - after not having been a wilier." So the will should have had a beginning in time. But the origination of the will in the Divine being is impossible ; for He is not subject to temporal events. And the origination of the will not-in-His-being cannot make Him a wilier.
Even if we give up the inquiry concerning the substratum in which the will originated, does not the difficulty regarding the very act of origination stand? Whence does the will originate? Why does it originate now? Why did it not originate before ? Does it now originate from a source other than God? If there can be a temporal existent which has not been brought into existence by anyone, then the world itself should be such an existent, so as to be independent of the Creator. For what is the difference between one temporal existent and another?
So, if the origin of the world is ascribed to God's action, the question remains: Why now, and why not before? Was it due to the absence of means, or power, or purpose, or nature? If so, the transition from this stage to that of existence will revive the difficulty we had to face at the outset. And if it is said to have been due to the absence of will, then one act of will will stand in need of another, and so on ad infinitum. From this it is absolutely clear that the procession of the temporal from the eternal is impossible, unless there were a change in the eternal in respect of power, or means, or time, or nature. And it is impossible to suppose a change in the states of the eternal. For as a temporal event, that change would be like any other change (in non-eternal beings). Therefore (in case of the eternal), change of any kind whatsoever is impossible. And now that the world has been proved (always) to have existed, and the impossibility of its beginning in time has been shown, it follows that the world is eternal.
This is their most clever argument. Their discussion of all other metaphysical problems is less substantial than the discussion of this one. For here they have access to a variety of speculations which would not be available to them in any other problem. This is the reason why we began with this problem, and presented this their strongest argument at the very outset.
The foregoing argument is open to objection on two points. Firstly, it may be said
How will you disprove one who says that the world came into being because of the eternal will which demanded its existence at the time at which it actually came into existence, and which demanded the non-existence (of the world) to last as long as it lasted, and (demanded) the existence to begin where it actually began ? . So, on this view, existence of the world was not an object of the eternal will, before the world actually existed; hence its nonactualisation. And it was an object of the will at the time when it actualised. What can prevent us from believing such a thing, and what is the contradiction involved in it?
If it is said
The contradiction involved here is self-evident. For that which originates in time is an effect or a product. And just as it is impossible for an originated thing to be uncaused, so it is impossible for the cause to fail to produce its effect when all the conditions and factors requisite for the causal operation are complete and nothing else remains to be awaited. The existence, of the effect is necessary, when the cause is operative, and all causal conditions are complete. The postponement of the effect is as impossible as the existence of a temporal but uncaused thing.
Now, before the existence of the world, the Willer existed: the will existed, and the relation of the will to its object existed. The Willer did not have to make a new appearance: nor did the will emerge as a new acquisition, nor did it acquire a new relation to its object. For anything of this kind would amount to change. How, then, did the object of will emerge as something new? And what prevented it from emerging before it actually did? The state of its new-emergence cannot be distinguished from the preceding states in respect of any thing or any factor or any state or any relation whatsoever; for all things remain as they were. If, in spite of all things remaining the same, the object of will is not produced at first, but comes into being later, the whole affair must be exceedingly contradictory. And contradiction of this kind arises not only in case of evident and essential causes and effects, but also in case of those which are conventional and qualified. For instance, if a man pronounces divorce to his wife, and if separation is not the immediate result of the pronouncement, it is inconceivable that it should take effect afterwards. For, in accordance with convention and legal usage, the pronouncement is made the cause of the judgment. Therefore, the postponement of the effect is unintelligible, unless the enforcement of the divorce should be bound up with, say, the coming of the next day, or entering into the house. Only then will the divorce take effect at the time of the coming of the next day, or the entering into the house, and not immediately; for the pronouncement is made a cause of divorce in relation to something which is yet awaited. Since the condition, i.e., the morrow or the entry, is not present at the moment, the effect must be held over until the absent condition should become present. So the effect, i.e., the enforcement of the divorce, will not appear unless a new factor, viz., the morrow or the entry, emerges. But if the man desires - without binding up the effect with the appearance of something which is not present at the moment - to postpone the effect, it would not be an intelligible thing, notwithstanding the fact that he has the right to make the pronouncement, and is at liberty to choose whatever details he likes. Since it is not possible for us to arrange these conventional things as we like, and since our capricious determinations are bound to be unintelligible, it follows that an arbitrary arrangement should be still less intelligible in the sphere of essential, rational and self-evident causation.
Even in the case of morals, the object of our intention is not posterior to the intention, if the intention exists, and there is no hindrance. Therefore, with intention being coupled with power, and with all obstacles having been removed, it is unintelligible that the intended thing should be delayed. Such a thing is conceivable only in the case of inclination; for inclination by itself is not sufficient to bring about an action. For instance, the mere inclination to write does not produce writing, unless there emerges an intention, i.e., an inner agitation which as a new factor precedes an action.
So if the eternal will is to be likened to our intention, it is inconceivable that its object should be posterior to it. Unless there is a hindrance, there cannot be a gap between the intention and its object. It makes no sense to have an intention today that one would stand up tomorrow. One may only have an inclination to do so. But if the eternal will is like our inclination, it shall not by itself be sufficient to bring about the object of inclination. For it is indispensable that something else - viz., the inner agitation that is intention - should emerge to supplement inclination, so that the object of inclination may be produced. But the emergence of such a thing means a change in the Eternal.
And, then, the difficulty remains as it was. Namely, why does this agitation, or intention, or will, or whatever you may like to call it, originate now, and why did it not originate before? Thus, either one must posit a temporal event which is uncaused, or an infinite regress will follow.
The sum and substance of what has been said (by you) is this : That the Cause existed; that all the conditions of its efficiency were complete, so that nothing else remained to be awaited; that, in spite of all this, the origination of the effect was postponed over a length of time, the beginning of which cannot be imagined, and which could not be measured out even by millennia ; and that eventually the effect made its appearance all of a sudden, without a new factor coming into operation, or a new condition being realised. And such a thing is intrinsically impossible.
The answer to the foregoing may be stated as follows
How do you know the impossibility of ascribing the origin of something to an eternal will? Is it the self-evident rational necessity, or theoretical knowledge, which is the ground of your judgment? Or, to use the terms employed by you in Logic, are the two terms in your judgment joined by means of a middle term, or without a middle term? If you claim that they are joined by means of a middle term - i.e., if your method is deductive - you must state what that term is. But if you claim that this impossibility is known as a self-evident fact, why do not your opponents share this knowledge with you? People who believe in the temporal origin of the world are confined neither to a number nor within a city. And no one would suspect that, out of spite for reason, they believe in something which they know to be untrue. It is, therefore, necessary for you to prove, in accordance with the rules of Logic, that it is impossible to ascribe the origin of the world to the eternal will. All you have said so far only amounts to a suggestion of improbability, and to a comparison of the Divine will to our inclination or will. The comparison is false; for the eternal will does not resemble temporal intentions. And the mere suggestion of improbability, unsupported by an argument, is not enough.
If it is said :
We know by rational necessity that, if all the conditions for causal operation are complete, it is inconceivable that the cause should fail to produce the effect. He who admits the possibility of such a thing challenges the necessity of reason.
we will answer
But, then, what is the difference between you and your opponents who said to you
"We regard it as a self-evident truth that it is impossible to say that the one Divine being possesses the knowledge of all the universals - without this knowledge necessitating plurality: without its being additional to His essence ; and without its multiplying in proportion to the multiplicity of the known things"?
This position, which has been criticised above, is actually what you believe with respect to Divine knowledge. Now, if it is judged by what applies to us and to our knowledge, it will be found to be utterly impossible. But you say that eternal knowledge cannot be conceived of on the analogy of temporal knowledge.
The impossibility involved in the above-mentioned theory was felt by certain people among yourselves. Consequently, they said that He does not know anything but Himself, and that, therefore, knowledge, knower and the known thing are all one - viz., Himself. To this, one might take an objection as follows:
"The impossibility of the union of knowledge, the knower and the known thing is a self-evident truth. It is evidently impossible to suppose a creator who does not know his creature. And if the Eternal (exalted be He far above the words of all perverse thinkers) does not know anything but Himself, He will not know His creature."
But now to recur to the criticism of this question, we will say:
How will you disprove your opponents if they say: "The eternity of the world is impossible. For it leads to the affirmation of spherical revolutions which are infinite in number, and consist of innumerable units. The fact is that these revolutions can be divided into one-sixth, or one-fourth, or a half. For instance, the sphere of the Sun completes one revolution in one year, while that of Saturn makes one in thirty years. Therefore, the revolutions of Saturn are one-thirtieth of those of the Sun. And the revolutions of Jupiter are one-twelfth of those of the Sun, for Jupiter completes one revolution in twelve years"?
You maintain that, in spite of the fact that the revolutions of Saturn are one-thirtieth of the Sun, they are equally infinite. Nay, you would assert that the revolutions of the Stellar Sphere, each of which takes thirty-six thousand years, are as infinite as the East-West movement of the Sun, which takes only a day and night. If someone says that this is an impossible thing, and that its impossibility is selfevident, how will you silence his criticism?
Even so, one might ask whether the number of these revolutions is odd or even, or both, or neither. If you say that it is both odd and even, or that it is neither odd nor even, it will be an evidently absurd thing. But if you say that it is even, the addition of one would make the even odd. How could it be that that which is infinite lacked just one? If you say that it is odd, again the addition of one would make the odd even. How could it be that that which is infinite lacked just one which would have made it even? It follows that you are bound to hold that the number is neither odd nor even.
If it is said:
The finite alone is described as odd or even. That which s infinite cannot be so described.
we will answer:
It there is totality which is composed of units, and which
as we saw above-can be divided into one-sixth, onetenth, etc. ; and if still it cannot be described as odd or even, then we must call it a self-evident absurdity, to prove which point we need not advance any rational argument. How will you answer this criticism?
If it is said:
Error lies in your words: 'A totality composed of units." As a matter of fact, the revolutions of the sphere are nonexistent. Those which took place in the past are gone; while those which will take place in the future are yet to be produced. The word "Totality" points to beings which are present here and now. But in this case no such being is to be found.
we will answer:
A number is bound to be either odd or even. It is impossible that it should fall outside these two categories regardless of the fact whether the numbered thing is a being which exists, or has perished. For instance, if we suppose a number of horses, we are bound to believe that it is either an odd or an even number. It makes no difference whether we suppose the horses to be existing, or not to be existing. Or, if the horses perished after having existed, this judgment would not be changed.
Besides, we will say to them: Even according to your own principles, it is not impossible that there should be discrete individual existents, who are infinite in number, and describable each by itself. The souls of men whom death has separated from the body are such beings. And they are beings whose number is not described as odd or even. How will you disprove a man who says that such a thing is a self-evident absurdity? How can you show that this criticism is different from your own rejection, on grounds of rational necessity, of the explanation of the temporal origin of the world by reference to the eternal will? And this opinion about the souls is the one adopted by Ibn Sina; and perhaps it is Aristotle's view, too.
If it is said:
The true opinion about the souls is the one held by Plato. Plato thought that the soul is eternal: that, although one by nature, it gets divided when it is related to bodies; and that, after its separation from bodies, it returns to its original character, and is reunified.
we will answer:
This is even more obnoxious; and there is greater reason why it should be rejected as contrary to rational necessity. Let us say: Is the soul of Zayd identical with that of 'Amr, or other than it? If it is identical, it would be a self-evident absurdity. For each one of the two is conscious of himself, knowing that he is not the same as any other. If the souls were the same, they would be equal in respect of cognitions which are the essential attributes of the souls, and which enter into all the relations of the soul. But if you say that the soul of Zayd is other than that of 'Amr, and that the duality is the result of the division necessitated by the relation of the two souls to bodies, we will say: The division of that which is - one, and which possesses no magnitude or quantity, is evidently impossible. How can that which is one become two, nay, a thousand, and then regain its oneness? Such a thing is conceivable in the case of that which has magnitude and quantity. For instance, the water of the ocean is divided into streams and rivers, and then returns to the ocean. But how can that which has no quantity be divided?
The purpose of all this is to show that they cannot render it untenable for their opponents to believe in the origination of the world by the eternal will, unless they claim that such a thing is contrary to rational necessity. But when a similar claim is. made by their critics to refute their own beliefs, it will not be possible for them to silence that criticism. And this is, therefore, an inescapable position.
If it is said
This may be turned against you. For, it might be asked: Did God have the power, before the creation of the world, to create it one year or two years earlier than he did? Since His power is infinite, it appears that He held Himself in patience, and did not create the world. But when at last He created it, are we to call the period of not-creating finite, or infinite ? If you say that it was finite, it will follow that the being of the Creator was at first measurable in terms of finitude. But if you say that it was infinite, you will have ignored the fact that this period which contained infinite possibilities did come to an end.
we will answer:
We believe that periods (of time ) and time ( itself) are created. However, when we deal with their second argument, we will show what is the real answer to this (objection).
If it is said
How will you disprove one who gives up the argument from rational necessity, and tries to prove (the eternity of the world) from another point of view - namely, that all the moments being equal with respect to the possibility of the relation of the eternal will to them, there cannot be anything to distinguish one particular moment from all those before and after it ?
Maybe, it is not impossible for priority or posteriority to have been an object of will. But how about white and black, or motion and rest? You say that white owes its origin to the eternal will, and that the substratum which actually receives whiteness was equally capable of receiving blackness. Now, why does the eternal will take whiteness, as set over against blackness? What is there to distinguish one of the two contingent things from the other, so that it should be taken by the eternal will?
We know it as a self-evident fact that nothing can be distinguished from its like, unless there be something which gives it a special character. If without such a thing a distinction between two like things were possible, then it would follow that in the case of the world, which was possible of existence as well as of non-existence, the balance could be tilted in favour of existence - notwithstanding the fact that non-existence possessed an equal measure of possibility, and that there was nothing to give existence a special character. If you say that the will (itself) produced the special character, the question will be: Why did it acquire t e capacity to produce it? If you say that in the case of an eternal thing the question: Why? cannot be asked, then let the world be such an eternal thing. Do not look for the Creator or the cause of the world; for it is eternal, and in the case of an eternal thing the question: Why? is not to be asked.
If it were possible for the Eternal to acquire a special relation to one of the two contingencies, then it would be absolutely untenable to say that the world, - which has a particular shape at present, could possibly have some other shape instead of the present one. For then one might say "This (shape) has come into being by chance"; even as you might say that the will makes by chance the choice of only one moment of time, or of only one shape. If you say that such a question is irrelevant because it might be asked in the case of anything willed or determined by Him, we will say that it must be faced precisely because it arises in any event, and will necessarily present itself to our opponents, whatever their supposition may be.
we will answer:
The (eternal) will produced the world as it is, wherever it is, and whatever it is like. As regards the will, it is an attribute of which the function it is to distinguish something from its like. If it had no such function, then power would have had to be regarded as an adequate principle. But since power bears an equal relation to two opposite things, and since it becomes necessary to posit a cause which gives one of these two things a special character, therefore, it must be said that, over and above power, the Eternal has an attribute whose function is to distinguish something from its like. Therefore, if one asks: "Why did the will choose one of two like things?" it will be like asking: "Why does knowledge require the encompassing of the object of knowledge as such? " As the answer to the last question is: "Knowledge is an attribute of which this is the function," so the answer to the first question should be "Will is an attribute of which the function - rather, nature - is to distinguish something from its like."
If it is said
It is unintelligible - rather, self-contradictory - to speak of an attribute of which the function is to distinguish something from its like. For by likeness is meant that there is no distinction; and by distinction is meant that there is no likeness. It is not proper to imagine that two black things in two different places are like each other in all respects. For 'This' is in one place, and 'That' is in another place; hence the necessity for the distinction between the two. Nor can two black things in the same place but at different times be absolutely like each other. For 'This' is separated from 'That' in time; how, therefore, can the two be equal in all respects? When we say: "Two black things like each other," we mean that they are alike only in respect of the particular attribute of blackness. We do not mean that they are so in an unqualified sense. For if that were the meaning, and if the identity of time and place had left no dissimilarity, then the two black things would not be intelligible, and *their duality would be absolutely irrational.
The question will be settled when it is seen that the word 'will' is derived by analogy from our own will. And our will cannot conceivably distinguish something from its like. If a thirsty man has before him two glasses of water, which are equal in all respects as far as his purpose is concerned, he cannot take either of the two, unless he thinks that one of the two is prettier, or lighter, or nearer to his right hand (he presumably being a man who habitually uses his right hand), or has some other cause - apparent or invisible - which gives it a special character. For otherwise, the choice of something as distinguished from another exactly like it would in no event be conceivable.
Objection to this from two points of view:
Firstly, is your assertion that such a thing is inconceivable based on self-evident facts, or on theoretical investigations? In fact, it is not possible for you to make either claim. Your comparison of the Divine to human will is as false an analogy as that between the Divine and human knowledge. The Divine knowledge is different from ours in respect of things which we have established. Why, therefore, should it be improbable for a similar difference to exist in the case of will ? Your assertion is like one's saying : "A being which is neither outside the world nor inside it: neither connected with it nor disconnected from it is unintelligible; for if such qualities were attributed .to us, we would not understand them." To such a person the answer would be: "This is the work of your imagination. Actually, rational proof has compelled the intelligent to assent to that doctrine." How, therefore, will you disprove one who says that rational proof also compels one to affirm an attribute of God (exalted be He) of which the function is to distinguish something from its like? If the word 'will' cannot name this attribute, let us use another name, for names are not at issue at the moment. We had used the word 'will' on the authority of the Sacred Law. Etymologically, however, 'will' signifies something directed towards a purpose. In the case of God, we cannot speak of a purpose. What, however, we are concerned with is the meaning, and not the words.
Besides, we do not admit that even our will cannot conceivably make a distinction between two like things. Let us suppose that there are two equal dates before a man who is fond of them, but who cannot take both of them at once. So he will take only one of them; and this, obviously, will be done - by an attribute of which the function is to distinguish something from its like ! As regards the causes of a special character being possessed by the object of actual choice - viz., the causes mentioned by you, such as prettiness, or nearness, or handiness - we can suppose their absence; and still the possibility of one of the two dates being taken will remain. Here you will have to choose one of the two things:
(i) Either you can say that the equal relation of a man's purpose to the two dates is inconceivable. But that is nonsense; for the equality can be supposed.
(ii) Or you might say that, the equality having been supposed, the excited man will keep fondly and helplessly gazing on for ever, and will not be able to take either date by mere will or choice which is devoid of purpose. But this is also impossible; and the absurdity of such an assumption is selfevident.
From all this it follows that whoever discusses the nature of volitional action - whether with reference to empirical facts, or on theoretical grounds - will have to affirm an attribute of which the function should be to distinguish something from its like.
In the second place, the objection may be stated as follows
In your own theories, you have not been able to avoid the assumption of a distinction between two like things. For if the world is produced by a cause which necessitates for it a certain shape as set over against other shapes like it, the question arises: Why was this particular choice made? The rule that a distinction between like things is impossible cannot differ in different cases, e.g., an action, or something which follows by nature or by rational necessity.
If you say
The entire system of the world could not have been produced in any other way than that in which it has been produced. If the world were smaller or larger than it is, the system would not be perfect. The same is true of the number of the spheres and the stars. You assert that the Great is opposed to the Small, and the Much to the Little, of whatever they may be predicated. Therefore, in the case of the universal system, largeness and smallness would not he like each other, but different things. It is true that man's powers are too weak to comprehend the wisdom which lies in the quantities and details of the spheres. (In some cases the wisdom can be discerned - e.g., in the case of the declination of the Sphere of the Zodiac Signs from the Equator: or in the case of the Apogee, or in the case of the eccentric sphere.) But, although in most cases the secret of these things cannot be discovered, still their differences are known very well. Therefore, it is not improbable that something should he distinguished from what is opposed to it (as an alternative possibility) because of its relation to the system of things. But the moments of time are, on the contrary, absolutely similar in respect of the relation each bears to possibility and to the system of things. For this reason it is not possible to maintain that, if the creation of the world had been earlier or later by a single instant than it was, the system of things would not take shape. And the similarity of the temporal states is a selfevident truth.
we will answer:
Had we so desired, we could have shown that the temporal states can be treated in the same way as spacefilling things. For people have said that He created the world at a time which was the fittest for creation. But we will not confine our attention to this comparison. Let us, therefore, proceed to show that, fundamentally, a distinction between two like things - i.e., two like positions - is acceptable to you. Of these two instances, in each of which absolutely no difference can be supposed to exist between two like things, one is the difference of the direction of spherical movement; and the other is the definite position of the poles in relation to the ecliptic in spherical movement.
As regards the poles, the philosophers give the following description
The heaven is a round body which moves on two poles, which are, as it were, fixed and constant. And the round body of the heaven has similar parts, for it is simple. Particularly so is the highest, i.e., the ninth, sphere which has no stars. And both these (spheres) move on two, i.e., the northern and southern, poles.
Now, let us say, out of what they would call an infinite number of opposite points, any two could conceivably be the poles. Why, therefore, did the two points in north and south happen finally to be chosen as the poles? Why not did the ecliptic pass through some. other (two) points, so that as opposite points on the ecliptic they should have been the poles? There may be a wisdom latent in the size or the shape of heaven. But what is it that distinguished the place of the pole from any other place? What caused one particular point, as set over against all other points and parts, to be chosen as the pole? Are not all the points similar; are not all the parts of a round body equal? The philosophers cannot find a way out of this difficulty.
If it is said:
Perhaps the position of the point of the poles is distinct from other points by virtue of a property which is suited to that point's being the point of the pole. This property being permanent, the point of the pole does not depart from its particular place (or space, or position, or whatever name may be supposed to be applicable in this case). In the course of celestial revolutions, all the positions on the sphere, which determine its relation to the Earth and to other spheres, are changed; but the position of the poles is constant. Presumably, therefore, this position was fitter than any other position to remain constant.
we will answer:
This amounts to an explicit admission of a dissimilarity in nature among the parts of the primary round body. If you would have us believe that all the parts of heaven are not similar, you will contradict your own principles. For one of the arguments, by which you tried to prove that the heaven must of necessity be round in shape, was this:
The nature of heaven is simple ; for heaven is not heterogeneous, but homogeneous. And the simplest shape is the round shape. For four-sided, or six-sided, etc., figures require angularity and the difference (of parts), which requirements cannot be met, unless something should be added to simple nature.
Now, even at the expense of consistency, this position does not render our objection invalid. For the question concerning the 'property' remains unanswered. Were other parts also capable of receiving this property, or were they not? If you say Yes, the next question will be: Why does this property belong in particular to only a few of many similar things? But if they say: "This property can reside only in this position; other parts of the sphere are incapable of receiving it," we will say: All the parts of the sphere are, qua body which receives forms, evidently similar. This property cannot be claimed by this position, merely because of the latter's being body or heaven. For that character is shared in common by all the parts of heaven. So there can be only two explanations: Either it was for some arbitrary reason that a special character was conferred upon this position, or there had come into operation an attribute whose function was to distinguish something from its like. If neither of these two hypotheses is adopted, then, just as they cling to the theory that all the moments are equally capable of receiving the occurrence of the world, so will their opponents cling to the contention that all the parts of heaven are equally capable of receiving the character which renders fixity, rather than changeableness, the fittest thing. And again, the philosophers will not be able to find a way out of this difficulty.
The second point on which the philosophers' criticism of the distinction between like things involves a contradiction:
Why is it that, in spite of the similarity of directions, the movements of the spheres - in some cases, from East to West; in others, vice versa-are specifically determined? Obviously, the similarity of directions is like the similarity of movements. There cannot be any difference between the two instances.
If it is said
If the universe revolved in only one direction, it could not have varied spatial relations, nor would there be the configurations of the stars which result from their three-fold or six-fold relations, or from their conjunction. So the universe would have one and the same (spatial) relation, and there would be no variety. In point of fact, however, these configurations of the stars are the principle of events in the world.
we will answer
We do not object to the difference in the directions of movements. What we say is this: The highest sphere moves from East to West; and the one below it, vice versa. Now, whatever is the result of the roles of the two spheres might be obtained even if the roles were reversed - i.e., if the highest sphere moved from West to East, and the one below it in the opposite manner. So the roles would still remain dissimilar. The movements of the spheres having been recognised to be rotatory and opposed to each other, the directions of these movements must be equal. Why, therefore, was one direction distinguished from another like it?
If it is said
The two directions are opposed to each other as contraries. How can they be equal?
we will answer
This is like one's saying: "Priority and posteriority of the existence of the world are also opposed to each other as contraries. How can it be claimed that they are similar?" But the philosophers assert that the similarity of the moments of time is known by reference to the possibility of existence, and by reference to any purpose which might conceivably be served by existence. If the philosophers' claim of difference in spite of this similarity is a warranted claim, their opponents' claim of a difference in the case of temporal states and stages will be equally warranted.
The Second Objection to the Original Argument:
It may be said: You reject as impossible the procession of a temporal from an eternal being. But you will have to admit its possibility. For there are temporal phenomena in the world. And some other phenomena are the causes of those phenomena. Now, it is impossible that one set of temporal phenomena should be caused by another, and that the series should go on ad infinitum. No intelligent person can believe such a thing. If it had been possible, you would not have considered it obligatory on your part to introduce the Creator (into your theories), or affirm the Necessary Being in Whom all the possible things have their Ground.
So, if there is a limit at which the series of temporal phenomena stops, let this limit be called the Eternal.
And this proves how the possibility of the procession of a temporal from an eternal being can be deduced from their fundamental principles.
If it is said
We do not say that the procession of a temporal being, whatever it is, from an eternal being is inadmissible. What we call inadmissible is the procession of the first temporal being from the Eternal. For the moment of the appearance (of the first temporal being) cannot be distinguished from preceding moments by virtue of a greater aptitude for existence, which might have been demonstrated through such a thing as the presence of (suitable) circumstances, or the acquisition of an instrument or some other condition, or the development of a certain nature or a purpose, or some other cause of this kind. If the temporal being which proceeds from the Eternal is not the first one, then its procession would be admissible - inasmuch as it had been rendered possible by the appearance of a new factor, e.g., the (newly acquired) capacity of the receptive substratum, or the presense of the suitable time and circumstances, or some other thing of this kind.
we will answer
That raises a question concerning the acquisition of the capacity, or the presence of the time, or whatever may be supposed to have emerged as new in this case. So either the series will go on to infinity, or it will stop at an eternal being from which the first temporal being should have originated.
If it is said
Matters, which receive forms, accidents and qualities, are not temporal at all. And the temporal qualities are the movement of the spheres - i.e., rotatory motion - and the relative attributes of that movement which emerge in course of time. (Such attributes are the three-fold, six-fold, fourfold, etc., relations of some parts of the sphere or the stars to each other - or to the Earth - e.g., the consequences of sunrise, or daylight, or the decline of a star from the highest point of elevation, or its distance from the Earth - because of its being at the Apogee - or its nearness to the Earth - because of its being at the Perigee - or its tending away from some regions - because of its being in north or south.) So, evidently, these relations inevitably belong to rotatory motion; for it is that motion itself which necessitates them.
And the temporal things in what is surrounded by the concave of the sphere of the Moon - i.e., the Elements and their affections, such as generation and corruption, or mingling and parting, or transformation from one quality to another - they are all traceable one to another in a manner which it would take one too long to describe. Ultimately, however, their primary causes are to be found in the rotatory celestial Motion, and in the relations of the stars to each other or to the Earth.
The outcome of all this is that the perpetual and everlasting rotatory motion is the source of all the temporal events. And this rotatory motion of the heaven is derived by the heaven from the souls of heavens. For these souls are living things which play the same part as our souls do in relation to our bodies. And they are eternal. It, therefore, follows that rotatory motion, which is caused by the souls of heavens, must be eternal as well. The states of the souls being similar - because of their eternity - the states of the movements caused by them are also similar - i.e., these movements are everlasting.
For these reasons it is inconceivable that a temporal being should proceed from an eternal being, unless it were through the intermediacy of the everlasting rotatory motion. This motion resembles the Eternal in one respect - namely, that it is perpetual and everlasting. But it resembles a temporal being in another respect - namely, that every conceivable part of it comes into being after not having been. So, qua temporal by virtue of its parts and relations, it is the principle of all temporal phenomena. But, qua everlasting and having similar states, it is something which proceeds from the eternal soul(s) (of heavens). This shows that, if there are temporal events in the world, they must of necessity be connected with rotatory motion. And, since actually there are temporal events, the everlasting rotatory motion is thereby proved.
we will say
These lengthy details will not avail you. For the question remains : Is this rotatory motion, which is the source of temporal events, temporal or eternal ? If eternal, how did it become the principle of the first temporal being? If temporal, it should stand in need of another temporal being, and therefore an infinite regress should follow. You say that it resembles the Eternal in one respect, and the temporal in another. That is to say, it is something permanent which, nevertheless, emerges and re-emerges in course of time. In other words, it is permanently renewable, or renewably permanent. Now, let us ask : Is it the principle of temporal phenomena by virtue of its being permanent, or by virtue of its being renewable ? If by virtue of its being permanent, how was it that something proceeded from a permanent being, whose states were similar, at a particular moment, as set over against all other moments? But if (it is the principle of temporal phenomena) by virtue of its being renewable, then what is the cause of the renewable character itself? And whatever that cause may be, it will need another cause, and thereby an infinite regress will follow.
This concludes our objections, which have by this time been placed on a secure basis. The philosophers employ many a clever device in order to get rid of these objections. But we propose to postpone the consideration of these devices to some other problems, lest the discussion of this one should lengthen out, and our attention should be diverted from the main question to its side-issues. Later on; we propose to show that rotatory motion is not fit to be the principle of temporal events, and that, in fact, all the temporal events have been contrived by God. In that context, we will also refute the philosophers' theory that the heaven is a living thing which moves by choice, and whose movement is psychic like our movements.
(2)
In their second argument on this question, the philosophers assert
He who believes that the world is posterior to God, or that God is prior to the world, is bound to adopt one of two explanations: (a) He may mean by it that God is prior in essence, riot in time, as one is prior to two. For one is prior to two by nature, although it is possible that both should co-exist in time. Or, God's priority will, on this view, be like the priority of the cause to the effect - e.g., the priority of the movement of a person to the movement of the shadow which follows him, or the priority of the movement of a hand to the movement of the ring on it, or the priority of the movement of a hand in water to the movement of the water. Both the movements in each one of these instances are simultaneous; and yet one-is the cause, while the other is the effect. For it is said that the shadow moves because of the movement of the person; and water, because of the movement of the hand in water. And, in spite of the fact that the two movements are simultaneous, no one says that the person moves because of the movement of the shadow; or the hand, because of the movement of the water. If this is what God's priority to the world means, it will be necessary that both should be either eternal or temporal. It will be impossible for one to be eternal, while the other is temporal.
But, if God's priority means (b) that He is prior to the world and time in time, not in essence, then it follows that, before the existence of the world and time, there was a time when the world did not exist. For in that (pre-existing) time, the world must have been non-existent, as its nonexistence preceded its existence. And, therefore, God must have preceded the world during a period which came to an end, but which had never begun. On this view, accordingly, there must be an infinite time before time. But that is selfcontradictory. And for this reason it is impossible to believe in the origination of time. Finally, the eternity of time - i.e., the measure of motion - being necessary, it follows that the eternity of motion is also necessary. And hence the eternity of that which is in motion, and the perpetuity of whose motion makes time itself perpetual.
Objection may be taken to the foregoing by saying:
Time did have a beginning; and it was created. And before time, there was no time whatsoever. When we say "God is prior to the world and time," we mean that He was and the world was not ; and that, afterwards, He was and the world was together with Him. And the meaning of our words: " . . . He was, and the world was not ... ," is limited to the presence of the Creator's being and the absence of the world's being. Similarly, the meaning of our words:
He was, and the world was together with Him," is limited to the presence of two beings. By His priority we mean that His being was the only being (before the existence of the world). The world may be compared to a man. Thus, for instance, if we say: "God was and Jesus was not; and, afterwards, God was and Jesus was together with Him," the statement will signify, first, the presence of one being and the absence of another; and, in the second stage, (it will signify) the presence of two beings. In order to understand this statement, it will not be necessary to suppose any third thing. If the Imagination does not refrain from supposing any third thing, let no heed be paid to the blunders of the imagination(s).
If it is said
If we say that God was and the world was not, there will be a third thing implied in the statement, besides the presence of the Divine being and the absence of that of the world. This can be proved as follows: If we suppose the future non-existence of the world, the presence of one being and the absence of another will be established. But in that case it will not be correct to say: "God was, and the world was not." On the contrary, the correct thing to say will be: "God will be, and the world will not be." For "God was, and the world was not" can be said only when it refers to the past. There is a difference between "Was" and "Will be"; and the two words are not interchangeable. So let us see what this difference amounts to. Undoubtedly, the two words do not differ in respect of the presence of the Divine being, and the absence of that of the world. But there is a third sense in respect of which they do differ. For since 'Was' belongs to the past, if we say: "God was, and the world was not" of the future, then it will be pointed out that our words are inaccurate, for 'Was' is said only of the past. This shows that there is a third thing which is expressed by the word 'Was' - namely, the - past. And, viewed in itself, the past is time; while, by reference to other things, it is motion, which passes with the passage of time. Therefore, it is evident that before the existence of the world there was time, which passed and finally expired when the existence of the world began.
we will answer
The original sense of the two words 'Was' and 'Will be' in this case includes only the existence of one being and the non-existence of another. The third thing in respect of which they differ is only a relation, which is, however, necessary from our point of view. This can be proved as follows If we suppose the future non-existence of the world, and then suppose our own existence as subsequent to it, then we will be able to say: "God was, and the world was not." And it will be right to say so, regardless of the fact whether we mean thereby the first non-existence (which preceded the existence of the world), or the second one after it.
So the relative character of the past and the future is demonstrated by the fact that the future may itself become tie past, and may, consequently, be spoken of in terms of the past tense. And all this results from the inability of the Imagination to apprehend the commencement of a being without supposing something before it. This 'before,' which occurs to the Imagination so inevitably, is assumed to be a veritable existent - viz., time. And the inability of the Imagination in this case is like its inability to suppose a finite body, say, at the upper level, without something above its surface. Hence its assumption that beyond the world there is space - i.e., either a plenum or a void. When, therefore, it is said that there is nothing above the surface of the world or beyond its extent, the Imagination cannot accept such a thing - just as it is unable to accept the idea that there is nothing in the nature of a verifiable being before the existence of the world.
Now, it is possible to deny the truth of the Imagination's supposition of (a) void space or (b) infinite extension above the world, by saying that (a) void space is not in itself meaningful, and (b) that extension follows the body whose sides are extended. If the body is finite, extension which follows it must also be finite. And this shows that occupied or empty space (which is not related to bodies) can have no meaning. So it is proved that, notwithstanding the Imagination's inability to accept such an idea, there is neither a plenum nor a void beyond the world.
Similarly, it may be said that just as extension in space follows body, so does extension in time follow motion. For this is the going - on of motion, just as that is the spreading-out of the sides of body. Just as the demonstration of the finitude of the sides of body prevents one from affirming spatial extension beyond it, so should the demonstration of the finitude of motion in either direction prevent one from supposing temporal extension beyond it. And one should be prevented from making this supposition, although the Imagination clings to this fantastic supposition, and is unwilling to give it up.
There is no distinction between temporal extension - which is described, in terms of its relations, as 'before' and 'after'-and spatial extension - which is described, in terms of its relations, as 'above' and 'below.' If it is possible to have an 'above' - less 'above,' it should also be possible to have a 'before' - less 'before.' (No doubt, the pre-existing 'before' may be, as the 'above' unrelated to body is, an imaginary and unreal thing.) This comparison is inevitable, and it should be considered carefully; for the philosophers are all agreed that beyond the world there is neither occupied nor empty space.
If it is said:
This is a devious comparison. For the world has no 'above' or 'below.' It is a round body, and a round body has no above' and 'below.' Even so, if you call one direction - e.g., the one corresponding to your head - 'above,' and another - e.g., the one corresponding to your foot 'below,' then these will be names applicable to it insofar as it is related to you. The direction which is 'below' in relation to you is 'above' in relation to some other person, whom you might suppose to be standing on the other side of the Globe, so that the sole of his foot is opposite the sole of your foot. The parts of heaven supposed to be above you in daytime are those very parts which are below the Earth in night. For that which is below the Earth comes above it in the course of spherical revolutions. But the beginning of the world's existence cannot conceivably become its end. Suppose there is a piece of wood one of whose ends is thick, while the other is thin. Let us agree to call the direction of thinness, as far as it may go, the 'above,' and call the other the 'below.' Now, this will not bring about an essential difference among the parts of the world. For the names we have applied will differ in consequence of the difference of the position of that stick. If, for instance, the stick is turned upside down, the names will have to be interchanged - and this will not mean that there has been a change in the world. For 'above' and 'below' are purely relations to you, whereby the parts and planes of the world do not become different.
But the non-existence which preceded the existence of the world, and the original limit of the existence of the world must be essential entities; and it is inconceivable that one of them should change so as to become the other. Nor can the non-existence supposed to follow the annihilation of the world become the one which preceded the existence of the world. The two limits of the existence of the world - one of them being the First, and the other the Last - are essential and immutable limits. Unlike 'above' and 'below,' these limits cannot be rendered interchangeable by changing relations. Therefore, it is possible for us to say that the world has no 'above' and 'below.' But it is not possible for you to say that the existence of the world has no 'before' and 'after.' And now that 'before' and 'after' have been proved, time has no other meaning than that it is what 'before' and 'after' signify.
we will say:
There is no difference between 'before' and 'after' on the one hand, and 'above' and 'below' on the other. But, since it will serve no purpose to stick to the words 'above' and 'below,' let us use such words as 'beyond' or 'outside' instead. Thus, we will say : The world does have an inside and an outside. Now, is there any occupied or empty space outside the world? Their answer will be: "There is neither an occupied nor an empty space beyond the world. If you mean by the 'outside' (of the world) the uppermost surface of the world itself, the world has an 'outside.' But if you mean anything else, the world has no 'outside."' Similarly, when we are asked whether the world has a 'before,' we may answer: If that means whether the existence of the world has a beginning - i.e., one of its own limits at which it began - it has a 'before.' And this is analogous to the theory that the world has an 'outside,' if the 'outside' is interpreted to mean an uncovered limit or the boundary of surface. But if you mean by the 'before' something else, then the world has no 'before' - just as it is said not to have an 'outside,' if that means something over and above its own surface. If you say: "The commencement of an existence, -which had no 'before', is unintelligible," the rejoinder will be: The existence of a finite body, which has no 'outside,' is unintelligible. If you say: "Its 'outside' is its own surface whereby it is bounded off. It has nothing external to it which could be called its 'outside,"' we will say: In like manner, its 'before' is the beginning of its existence whereby it is limited (in that direction). It has nothing external to it which could be called its 'before.'
It remains for us to say that God had an existence, while the world was not with Him. This much does not necessitate the affirmation of anything else. What proves that such an affirmation would be an act of the Imagination is that it is related to space and time in particular. (Although our opponent believes in the eternity of body, yet his Imagination is sometimes agreeable to the supposition of its temporal origin. And although we believe in the temporal origin of body, yet our Imagination is sometimes agreeable to the supposition of its eternity. But this is so only in the case of body.) When we resume the discussion of time, the opponent is unable to suppose the beginning of time which had no 'before: The contrary of what is believed can be posited in lie Imagination, as a hypothesis or a supposition; but this, like space, is something which cannot be posited (even) in the Imagination. Both he who does and he who does not believe in the finitude of body are unable to suppose a body beyond which there is neither a plenum nor a void. Indeed, the Imagination cannot accept such an idea. But it is said "The clear evidence of reason does not disallow demonstratively the existence of finite body. Let no heed be paid to the Imagination." Similarly, therefore, (it may be said that) the clear evidence of reason does not disallow an existence which opened up, and yet had nothing before it. If the Imagination is unable to suppose such an existence, let no. heed be paid to the Imagination. For, in the case of space, the Imagination - having found no finite body which did not have by its side some other body or air (which was imagined to be void space) - assumed that the same thing would be true of non-empirical reality. Similarly, in the case of time, when it found that every event followed another event, it refused to accept' an Event which had no 'before' - viz., an existing thing which might have run its course before that Event.
This, then, is the cause of error. And the comparison we have drawn here has enabled us to refute the philosophers.
The philosophers restate their argument for the necessity of times eternity in another form. They say
Had there is no doubt that, from your point of view, God had the power to create the world in a year, or a hundred ears, or a thousand years before He did. Now, these hypothetical measures differ in quantity. Therefore, it is necessary for you to affirm something - before the existence of the world - which had a quantitative or measurable nature, and some parts of which would be greater in quantity or size than others.
If you say that the word 'years' could be applied only when the sphere and its revolutions had come into being, then we will give up the word, and restate the argument in a different form. Thus, we will say : Supposing that since the beginning of the world till now its sphere has made one thousand revolutions, did God have the power to create before this world another world which would have made eleven hundred revolutions by this time? If you say No, then it would mean a change of the Eternal from inability to power, or a change of the world from impossibility to possibility. But if you say: Yes (which is an unavoidable answer in this case), the next question will be: Did He have the power to create a third world which would have made twelve hundred revolutions by this time? Again, the answer must be Yes. Now, let us ask: Could what we call the third world (we call it so because that is its position in our hypothesis, although it is the earliest one) be created together with what we call the second world? And would it still be possible for the two worlds to have made twelve hundred and eleven hundred revolutions respectively (they are supposed to have started at the same time, and to have moved at an equal speed) ? If the answer is Yes, it will be an absurdity; for it is impossible for two movements, which have an equal speed and terminate at the same time, to differ in number. But if you say:
"The third world, which has made twelve hundred revolutions, could not have been created together with the second one which has made eleven hundred revolutions. Nay, it is necessary that the creation of the former should precede that of the latter by just as much as the creation of the latter itself will precede that of the first world. (The first world is called so, because it is the nearest to our imagination, as in our supposition we ascend from our own time upwards)," then the quantity of one possibility will be double that of another. And there must be yet another possibility which is double the whole. And this quantitatively determined or measurable possibility, some parts of which are longer than others to an ascertainable extent, can in reality be nothing other than time. For these hypothetical quantities cannot form an attribute of the Divine essence, which stands above all quantitative determinations. Nor can they be an attribute of the non-existence of the world. For nonexistence is Nothing; hence the possibility of any quantitative determination of it. But quantity is an attribute, which presupposes something of
Als God alleen maar geinteresseerd is in Liefde en niet straft en alles vergeeft
Dan leg eens uit wat t nut is van ons bestaan op aarde
Waarom heeft Hij ons niet meteen in n paradijselijk bestaan geschapen?
Waarom die onnodige omweg?
Wat is t nut van t aardse bestaan als we uiteindelijk toch alleen maar geschapen zijn om bij Hem en Zijn Liefde te zijn?
Je bent een beetje bekend met de zienswijze van de val waardoor de hemel (het eeuwige bestaan vóór de dualiteit) werd verruild voor het individuele, afgescheiden bestaan (zeg maar zoiets als het idee van de zondeval)? Dat is weliswaar een andere scheppingsmyhte dan de scheppingsmyhte waarin jij gelooft, maar ook eentje die bestaansrecht heeft en wereldwijd wordt beleden en ervaren...
Wat is het nut van het leven op aarde dan? Die is er van zichzelf niet zomaar denk ik nee... maar kan 't wel krijgen. zo kan het bestaan op aarde een andere functie krijgen dan het dienen van de ego, en een klaslokaal worden om vergeving (ongedaan maken) van het ego te beoefenen. Zo kunnen alle situaties en gebeurtenissen op aarde de functie krijgen om anders gezien te worden dan hoe het ego ('t afgescheiden 'ik') dingen zou zien en interpreteren en een weg naar innerlijke vrede en uiteindelijk Gods vrede banen. Zo kán het aardse leven dus nut krijgen. Vanuit zichzelf heeft het dat niet per sé denk ik, al dragen alle ervaringen bij aan het vormen van (onderbewuste) ervaring. Denk dat dit ook waarheid is. Niet voor niets is dit dé grote vraag die mensen zich stellen om meestal tot de conclusie te komen dat het zinloos is zonder een dergelijk doel. Het nut van het aardse bestaan om enkel God te aanbidden zie ik dan weer niet als erg zinnig. Waarom zou God dat nodig hebben dan?
Verdient God het niet om geprezen te worden?
Verdient Hij je dankbaarheid niet?
Verdient Hij je dankbaarheid niet?
Nou... ik denk dat je dit pas met volle overtuiging kan zeggen wanneer je daadwerkelijk te wéten komt door persoonlijke ervaring, dat Hij bestaat. Voor de meesten is dit nochtans slechts een geloofsovertuiging, en weet je dus niet precies wat je dankbaar moet zijn of moet prijzen. Misschien zeg je dan zoiets als 'ja, maar alleen het al het feit dat je ademt, kan lopen, kan leven', maar als dat niet kon, zou je niet beter weten natuurlijk.. en het is ook niet vanzelfsprekend allemaal goed of genieten of zo natuurlijk, want het bestaan is hard en lastig zat.
laatste aanpassing
xaeed, ik had nog een heel toepasselijk filmpje onder m'n twee-na-laatste reply gezet (23:30): 'is the Light Angry?'.
Ik ga denk ik zo slapen. Morgen weer vroeg werken.
Ik ga denk ik zo slapen. Morgen weer vroeg werken.
Nog even dit:
Ik denk niet dat dit zo onmogelijk en moeilijk is als het lijkt. Kwestie van een levensdoel stellen en die als enige doel nastreven, en aan de gang gaan met het denken dmv vergeving en loslaten van foutieve perceptie en (onbewuste) overtuigingen die blokkades vormen voor dat. Bereidwilligheid en toewijding zijn belangrijker dan 'speciaal zijn'. Bindt de stukjes wat dat betreft maar een beetje aan elkaar van m'n voorgaande teksten!
en nu ga ik slapen
De boodschap is duidelijk en simpel en niet persee vergezocht of onnodig diepgaand
Niet ieder persoon hoeft immers n mystici of heilige te zijn en de meeste mensen op aarde hebben geen mysterieuze goddelijke ervaringen Dozart
Dat is niet hoe leiding zou moeten werken dan
Want dan zit je met n beperkt groepje die om een of andere reden een 'openbaring' ontvangt, terwijl verreweg de meeste mensen die ervaring nooit hebben
God praat niet direct tegen mensen, de meeste mensen zien geen hemelse beelden waarna ze opeens gelovig worden
Ik denk niet dat dit zo onmogelijk en moeilijk is als het lijkt. Kwestie van een levensdoel stellen en die als enige doel nastreven, en aan de gang gaan met het denken dmv vergeving en loslaten van foutieve perceptie en (onbewuste) overtuigingen die blokkades vormen voor dat. Bereidwilligheid en toewijding zijn belangrijker dan 'speciaal zijn'. Bindt de stukjes wat dat betreft maar een beetje aan elkaar van m'n voorgaande teksten!
en nu ga ik slapen
laatste aanpassing
xaeed, ik had nog een heel toepasselijk filmpje onder m'n twee-na-laatste reply gezet (23:30): 'is the Light Angry?'.
Van die vrouw toch?
Had ik gezien ja
En viel me op dat ze zichzelf steeds tegenspreekt (weet niet of jij dit zelf hebt gemerkt maar zal t uitleggen hieronder)
Wat is het nut van het leven op aarde dan? Die is er van zichzelf niet zomaar denk ik nee... maar kan 't wel krijgen. zo kan het bestaan op aarde een andere functie krijgen dan het dienen van de ego, en een klaslokaal worden om vergeving (ongedaan maken) van het ego te beoefenen.
Maar die vrouw zei dat zonden niet bestaan
Toch is t 'dienen van het ego' een zonde (blijkbaar)
Uiteindelijk zal God iedereen vergeven zei ze
Vergiffenis tonen is echter n volkomen zinloze daad als er geen slechte daden zijn die vergiffenis vereisen
En de vrouw zei dat zonden niet bestaan
Wat moet God dan vergeven?
Het feit dat we onze ego's dienen?
Dan is dat n slechte daad: n zonde
Maar de vrouw zei dat zonden niet bestaan
En de vrouw zei dat God Alles-vergevend is en onvoorwaardelijke Liefde, boven alles
Als God die Liefde is, waarom schiep Hij ons dan met n inclinatie om het ego te dienen?
En waarom maakte Hij t zo dat wij die inclinatie (in sommige gevallen) als slecht ervaren, als n zonde, die vergeven moet worden
Als God Al-vergevend is (letterlijk, in de zin van dat Hij ALLES vergeeft), dan maakt t ook niet uit of we ons ego dienen of deze slechte eigenschap dmv n aards leerproces op leren geven
Het wordt ongeacht vergeven
En dus blijft de vraag staan..
Waarom dat leerproces?
Waarom ons scheppen op aarde en niet in t paradijs?
In jouw antwoord heeft t leven op aarde geen nut
Goed en slecht verliezen betekenis
Want goed en slecht hebben alleen betekenis als er gevolgen zijn
Zonder die gevolgen wordt alles goed en alles slecht, of niets goed en niets slecht
Geen verschil meer, geen reden om te leren, want uiteindelijk (ongeacht we 'goed' of 'slecht' handelen) worden onze zonden (die tegelijkertijd niet bestaan) vergeven
Dit doet me denken aan de positie van de atheisten
Bij t ontbreken van n hiernamaals (paradijs/hel of beloning/straf) vervallen de concepten van goed en slecht (bij t ontbreken van de ultieme gevolgen)
Waar ze zichzelf in plaatsen is n vreemde situatie
Na de dood zou er niets zijn en dat houdt in dat onze daden op aarde uiteindelijk volkomen betekenisloos worden
De afbraak van goed en slecht, zelfde als wat in jouw overtuiging t geval is
En nog iets he..
Als God blijkbaar vergiffenis toont (volgens de vrouw), dan volgt automatisch dat je daar dankbaar voor moet zijn
Hij toont geen vergiffenis omdat dat moet, of omdat dat verplicht is voor Hem
Als Hij had gewild zou Hij je niet vergeven en dan zou je niets kunnen doen of zeggen om die vergiffenis toch te krijgen
Je verdient het namelijk niet, t wordt je gegeven, daarom heeft t vergeven
Dan dien je dankbaar te zijn, wat anders.. ondankbaarheid is in zo'n geval geen optie
En dus verdient Hij (zelfs volgens de verdraaide beweringen van die vrouw in t filmpje) je dankbaarheid
Hoe uit je dan je dankbaarheid?
Hoe uit je je dankbaarheid aan God?
Waarom dankbaar zijn als t al vaststond dat al je zonden vergeven zouden worden en je voor altijd (na je dood) in Zijn onvoorwaardelijke Liefde zou baden
Zou t niet liefdevoller zijn voor Hem om ons dit harde, lastige leven te besparen en ons direct in t paradijs te scheppen (waar we toch wel eindigen zullen)?
Aangezien t leven toch geen nut heeft en Hij letterlijk alles vergeeft..
Wat de vrouw allemaal zegt klinkt leuk, maar t zit vol problemen
Je kunt op de eerste plaats niet beweren dat de mens niet kan zondigen en tegelijkertijd zeggen dat God Alles-vergevend is
Dat is al tegenstrijdig
Als er zonden zijn die vergeven KUNNEN worden (het is immers uit Zijn gunst dat Hij zou VERGEVEN) dan betekent dat automatisch dat t tegenovergestelde van vergeven ook n optie was: straffen
Die zonden die vergeven KUNNEN worden KUNNEN ook bestraft worden (zouden moeten is n betere aanduiding, want n slechte daad wordt bestraft, tenzij die vergeven wordt - per definitie)
Maar ze houdt vol dat God niet KAN straffen, wat op de eerste plaats n beperking toeschrijven aan God is en verder is t dan zinloos om Zijn vergiffenis vergiffenis te noemen
Dat zou namelijk Zijn enige optie zijn en dus MOET Hij zonden wel vergeven, als verplichting
Tis n raar verhaal
God vergeeft zonden, terwijl de mens eigenlijk niet zondigt en God zou die zonden die wel vergeven worden niet kunnen bestraffen
En dus vraag ik me echt af wat dan t hele nut van t aardse bestaan is volgens die leer
Ik zie geen enkele reden waarom God de mens niet gewoon meteen in n paradijselijk bestaan had kunnen scheppen
Het aardse bestaan (wat jij zelf al hard en lastig noemde) lijkt dan niet in lijn met t begrip onvoorwaardelijke Liefde
Tis eerder n zinloze verspilling van tijd
En ook t begrip Alles-vergevend heeft geen waarde als er geen alternatief is (straffen) en wanneer er niets is dat vergeven zou moeten worden hoef je God niet als Alles-vergevend te omschrijven
Dat begint dan te klinken als loze praat
"Mijn God is Alles-vergevend, pure Liefde, onvoorwaardelijk liefdevol, Hij straft niet en de Abrahamistische God straft wel.. -vul jij de rest maar in-"
Maar ik denk wel dat makkelijk aan te tonen is dat dit niet meer is dan ijdele hoop en loze beloftes
Ik kreeg geen goed gevoel bij die vrouw
Ze is gewoon n Dajjal in mijn mening, n bedrieger
Ze misleidt zichzelf en anderen
Een vd tekenen van n hypocriet is dat ze zichzelf steeds tegenspreken, dit zijn de leugenaars en ze spreekt gewoon uit dr eigen begeerten.. ze spreekt niet de waarheid
En als God toch Alles-vergevend is (en we dus blijkbaar wel zondigen, wat dat natuurlijk impliceert), dan verdient Hij onze dankbaarheid en moet je je gaan afvragen hoe je dat uit in dit leven
Als je gelooft dat God je zonden toch wel vergeeft en je ondanks alles in Zijn aanwezigheid zult verkeren na je dood, dan wat let je om je leven niet te wijden aan t betonen van je dankbaarheid?
Waarom zijn jullie t niet die op de knieen vallen en God aanbidden en danken en prijzen?
Waarom vraag je mij of God dat nodig heeft?
Hij verdient dat, zeker als Hij Alles-vergevend is en onvoorwaardelijk liefdevol
Ik zal je zeggen waarom die vrouw dit evengoed niet doet..
Dankbaarheid tonen voor iets wat jou rechtmatig toekomt is niet mogelijk, want dan is t gewoon jouw recht en dan is jouw bestaan in t paradijs jouw recht over God
God is verplicht dan om je te vergeven
Dan is t geen vergiffenis meer, lijkt meer op n overeenkomst tussen 2 gelijke partijen en dan is er geen dankbaarheid nodig
Ik denk echt dat deze leer niet correct kan zijn en niet kan leiden tot die vrede waar je t over hebt
Magoed, das gewoon mijn mening
Weltrusten
laatste aanpassing
Ik denk echt dat deze leer niet correct kan zijn en niet kan leiden tot die vrede waar je t over hebt
Magoed, das gewoon mijn mening
Die vrouw in dat filmpje die ik postte is niet van een bepaalde leer voor zover ik weet hoor, kijk maar eens op youtube door op het filmpje te klikken.
Ik had gewoon even de zoektermen 'In god angry' ingetoetst en kwam toen op dat filmpje uit toevallig... ze spreek uit haar ervaring hè, niet uit haar wensgedachten op begeerten of zo.verder ga ik later vandaag wel op in. moet zo werken en ben niet zo scherp om dit tijdstip
Ben nu besneden. 
Zo met die smiley erbij klinkt die vraag behoorlijk gay 
Dat alles vanuit 1 plek lijkt te komen is WEL bewezen. Overigens ook dat het heelal nog steeds uitdijt. 1 + 1 = 2.
Nee hoor, die twee dingen zijn nog steeds aannames. Net als veel van Einsteins theorieën en zwarte gaten bijvoorbeeld. Zaken die ik ook met een korrel zout neem overigens. Verder hoef ik ook geen religieuze boeken aan wetenschap vast te lijmen zodat mijn wereldje weer klopt, dus eigenlijk is er niets dat me tegenhoudt de aanname dat een compleet universum is onstaan uit iets met nul volume NIET voor waar aan te nemen. En dat doe ik dus ook niet.
Het lijkt realistischer dat het heelal oneindig en veel ouder dan 14 miljard jaar is, en dat alles wat zich erin bevindt na een bang uitdijt, samenkomt, weer bangt etc. en dat 'onze' big bang er een van velen in een oneindige cyclus is.
laatste aanpassing
En viel me op dat ze zichzelf steeds tegenspreekt (weet niet of jij dit zelf hebt gemerkt maar zal t uitleggen hieronder)
Maar die vrouw zei dat zonden niet bestaan
Toch is t 'dienen van het ego' een zonde (blijkbaar)
Vergiffenis tonen is echter n volkomen zinloze daad als er geen slechte daden zijn die vergiffenis vereisen
En de vrouw zei dat zonden niet bestaan
Wat moet God dan vergeven?
God vergeeft zonden, terwijl de mens eigenlijk niet zondigt en God zou die zonden die wel vergeven worden niet kunnen bestraffen
Ik kreeg geen goed gevoel bij die vrouw
Ze is gewoon n Dajjal in mijn mening, n bedrieger
Ze misleidt zichzelf en anderen
Een vd tekenen van n hypocriet is dat ze zichzelf steeds tegenspreken, dit zijn de leugenaars en ze spreekt gewoon uit dr eigen begeerten.. ze spreekt niet de waarheid
Ik denk echt dat deze leer niet correct kan zijn
Een leer zoals je ten onrechte interpreteert is niet van waaruit ze spreekt voor zover ik weet. Ze spreekt vanuit haar ervaring met 'het Licht'. Voor wat betreft de leer waar je doelt: die is wat dat betreft wél consequent en zegt inderdaad: 'God vergeeft niet, want God heeft niet veroordeelt'.
Voor wat betreft die vrouw... ik denk dat je dan een beetje tussen de regels door moet luisteren en er daar niet te zwaar aan moet tillen. Ik interpreteer dat ook anders eigenlijk... het is inderdaad in tegenspraak om te zeggen dat God niet straft/oordeelt/zonde erkent én zeggen dat ie alles vergeeft. Maar ik kan het wel begrijpen dat je zoiets als zodanig verwoord aan de buitenwereld, omdat door de Bijbel en het Christendom de meesten wel automatisch zo denken. Dus dan verwoord je zoiets op een manier die makkelijker te begrijpen is. In werkelijkheid zou de ervaring denk ik meer iets geweest zijn dat 'het Licht' een soort vergeven gevoel gaf juist doordat er geen sprake was van straf, schuld en dat alles niet aanwezig was in het nabij zijn van God.. dat leg je dan uit aan de mensen als 'all forgiving', maar het zal meer betekenen dat van dat alles simpelweg geen sprake was, en het niets dan een soort onvoorwaardelijke liefde was die ervaren werd in die staat. De tegenspraak zit 'm dus slechts in de woorden, maar niet in de ervaring zelf denk ik.
Verder vind ik dat je iemand pas een bedrieger mag noemen als iemand willens en wetens de boel BEWUST voorliegt met een bepaalde agenda... dat lijkt me in dit geval niet het geval... iemand deelt gewoon z'n herinnering ergens aan...
Het 'dienen van het ego' als een zonde zien lijkt me ook geen juiste interpretatie. Dan zijn mensen wel héél erg extreem zondig uiteindelijk haha
En als God toch Alles-vergevend is (en we dus blijkbaar wel zondigen, wat dat natuurlijk impliceert), dan verdient Hij onze dankbaarheid en moet je je gaan afvragen hoe je dat uit in dit leven
Als je gelooft dat God je zonden toch wel vergeeft en je ondanks alles in Zijn aanwezigheid zult verkeren na je dood, dan wat let je om je leven niet te wijden aan t betonen van je dankbaarheid?
Waarom zijn jullie t niet die op de knieen vallen en God aanbidden en danken en prijzen?
Wie weet... ik kan alleen niet zo veel met dat idee. Maar misschien heb je gelijk.. ik heb nog meer dan genoeg te leren wat zulke dingen betreft uiteraard. Dankbaarheid is op zichzelf per definitie denk ik wel een goede, positieve eigenschap, waarom niet dus... maar misschien moet zoiets groeien. Voor mij persoonlijk geldt (nog) niet dat ik heel erg dankbaar voor het leven ben, maar wel blij met dingen natuurlijk, en dat vertaalt zich ook wel eens als een gevoel van je gezegend voelen, dankbaar dus voor de goeie dingen wat je hebt.
Maar ik denk ook wel eens na over wat jullie moslims doen en wat jullie als een van de belangrijkste redenen voor 't bestaan beschouwen: God aanbidden en zijn schepping (het materiële universum) in extreme mate vereren als zijn Zijn geweldige creatie.. dat snap ik niet zo goed nee.. de aanbidding van Hem als de grootste, de machtigste, de enige.. ja, dat vind ik wat raar. In het oude-testament staat ergens letterlijk 'ik ben een jaloers God'.. nu maken we hier nog wel eens de fout god te antropomorfiseren, en dat moeten we niet meer doen, maar juist omdat we God niet moeten zien als een persoon of entiteit, snap ik dan ook juist niet waarom het die aanbidding dan zo nodig heeft en het vurig wordt als we dat niet zouden doen?
En er was nog iets wat ik wou zeggen, maar ik weet niet meer wat......schiet me misschien later nog wel te binnen ;0
laatste aanpassing
Oh ja, dat wou ik nog even vragen.. zijn er eigenlijk in de islamitische wereld mensen die ervan getuigen dat God inderdaad streng is, veroordeelt en straft die dat dmv een soort iets hebben kunnen bevestigen op de profeet na?
Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk in hoeverre daar dingen van bekend zijn... ik heb er namelijk nog nooit van gehoord...
Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk in hoeverre daar dingen van bekend zijn... ik heb er namelijk nog nooit van gehoord...
laatste aanpassing
Dit is een gesprek van n bekende Moslim met zichzelf
gewoon een verrekte mongol dus
praten met jezelf
De wetenschap laat ook op geen enkel vlak zien dat dat niet zo is. De bewering dat een compleet heelal is ontstaan uit een oerknal is gewoon niet erg logisch, en bovendien slechts een theorie.
presies
Nee hoor, die twee dingen zijn nog steeds aannames.
Prima bij jou niet. Als 99% erop wijst, dan ga jij maar lekker bij de 1% uithangen.
zie volgende post
laatste aanpassing
http://www.nrc.nl/nieuws/2011/11/30/moslimbroederschap-aan-kop-in-egyptische-verkiezingen/
wie zei nu dat het MBS een nietszeggend clubje was van enige betekenis...
wie zei nu dat het MBS een nietszeggend clubje was van enige betekenis...
laatste aanpassing
Het lijkt realistischer dat het heelal oneindig en veel ouder dan 14 miljard jaar is, en dat alles wat zich erin bevindt na een bang uitdijt, samenkomt, weer bangt etc. en dat 'onze' big bang er een van velen in een oneindige cyclus is.
The actual existence of something can only be either intrinsically necessary to it or intrinsically possible. There is no third alternative. The intrinsically necessary to itself must exist, and its non-existence would be impossible. The intrinsically possible to itself might exist and it might not. The benefit of realizing this is that:
If something has a beginning it is only possible in existence.
If we can establish that something can cease to exist, or has a beginning, we can establish that it is possible in existence. Why is this true? Because its non-existence would then be possible, and hence its existence is not a must, but only intrinsically possible.
If something has an end, or could have an end, then it is only possible in existence.
This is because it’s non-existence is possible, and this means that its existence is not intrinsic to it.
The beginninglessly eternal does not accept non-existence.
This is because it is then clear that its existence is dependent on something else, and not intrinsic to it.
Moreover, if it accepted non-existence, then its period of existence would need to be specified. This means that it would then be only intrinsically possible in existence, because it depends on the specification of something else. This again means it would have a beginning, and it was assumed that it was beginningless, so this is a contradiction.
The beginninglessly eternal cannot be intrinsically possible in existence, so it must be necessary.
If we establish something as beginninglessly eternal, we can know that its existence is necessary. How is that? Well, because if you said it is without a beginning, you would have said that it does not need something else to specify its existence. This means that it must exist, and that its existence is intrinsic to itself.
The possible in existence must have a beginning.
That is, if something is possible in existence, it needs to be specified by something other than itself. After all, something that has many possible and alternative aspects to its existence, needs to have one alternative specified over another, such as the period of existence relative to other possible things. This other must be precedent to its existence to specify it, and it must be brought into existence according to this specification. This means that the possible cannot be beginningless, because it must have been brought into existence.
Moreover, if someone suggested that something possible in existence was beginningless, then he is saying that its existence is without prior non-existence. If it has no prior non-existence, however, then it would not be needing something else to exist. This means that its existence is intrinsic to it. Accordingly, it is self-contradictory to claim that something possible could be beginningless.
If something must exist due to something else, then it is intrinsically possible in existence.
If we say that something must exist, then this is either because of something else, or not. If it is because of something preceding it, then it is possible in existence. If it is not, then it is necessary in existence. This means that what must exist and is necessary in existence cannot end, because that would mean that its existence is not a must.
Clarifying what As-Sayk Muyiddiin is saying
He is saying that our minds tells us that the world is not intrinsically necessary in existence, but needs to be brought into existence. The reason for this is that it changes all the time by moving, being still, changing in shape and color, changing in composition, and so on. To clarify, these changes entail the cessation of one characteristic and the emergence of another, which tells us that the attribute was only possible in existence, and not necessary.
This means again that the world needs specification for how it is at any point in time. This specification either comes from something else that is possible in existence, namely a cause that occurs, or from something necessary in existence. The latter is what we believe. It cannot come from something possible in the final analysis, because all intrinsically possible things have a beginning.
If one said that there was an eternal series of possibly existent things in the past, leading up to the existence of what exists today, then this is contradictory. The contradiction is that one would have to say that an infinite series of beginnings came to pass before today. This is a contradiction, because infinity cannot pass, that is, infinity cannot finish.
We know then, that this world must have been brought into existence by a being that is necessary in existence. The idea that Allah does not exist is thereby refuted by “the absolute need of anything intrinsically possible-in-existence to have its possibility of non-existence outweighed by the One that makes it so.”
laatste aanpassing
wie zei nu dat het MBS een nietszeggend clubje was van enige betekenis...
ehh niemand
Ben je surprised dan?
Ik niet
Zal ik je iets verklappen..
Dit gaat n trent worden in de Arabische wereld
Na de zogenaamde Arabische lente zullen Islamitische partijen aan de macht komen
Dat was de hele bedoeling van de uprising en dat is met n reden natuurlijk
Hou t nieuws de komende tijd in de gaten betreffende Iran..
laatste aanpassing