
Vrij lange post geworden. Eerste deel gaat over mijn machine, tweede deel gaat over mijn ervaringen gisteren met de dmt.
The machine
Ik heb een 50 ml flesje gebruikt, was 1,99 bij de gall & gall. Martell was het merk volgens mij. De staalspons (van de appie, goed schoongebrand, niet afspoelen, want dan krijg je roest) heb ik tot een vrij dichte massa gemaakt, maar wanneer ik een proefhijs neem (dus voor je er een dosis op legt), kan ik wel makkelijk zuurstof er doorheen trekken. Je kunt eventueel wat water erin laten lopen om te checken hoe goed hij het vasthoudt. Mijn machine heeft overigens een vrij groot gat waardoor ik hijs. Ik was met de schroevendraaier aan het tikken, en ik ging er per ongeluk doorheen. Het gat beslaat denk zo'n 20% van de bodem. Maar die grootte heeft dus geen negatieve effecten. Er zijn goede resultaten behaald, en het inhaleren gaat zonder enige problemen. Ook van een nare smaak is totaal geen sprake.
Voor de verhitting hou ik de hals bij een kaars, vind ik stukken fijner omdat dat een extra vrije hand oplevert en omdat die stil staat. Met de machine heb je goed zicht op de vlam, ik heb gemerkt dat ik de hals (dus echt het uiteinde van de hals) behoorlijk dicht bij de vlam moet houden, zodat ik de vlam echt richting hals zie trekken wanneer ik begin de zuigen. De vlam slaat dan net niet tegen de staalwol aan. Als ik dan de eerste dikke rookwalm zie komen, dan hijs ik in een keer mijn longen helemaal vol.
Voor het tijdens de preparatie smelten van de dmt in de staalwol, heb ik ook een kaars gebruikt. Ik houd het flesje dan een beetje schuin, op zo'n 45 graden, of op kwart over zo je wilt. Op die manier kan de dmt niet van de staalwol afvallen, maar kun je gemakkelijk de hals verhitten, zonder dat de vlam de dmt bereikt. Ik hou de vlam eventjes op één plek, totdat ik zie dat de dmt (aan die kant) licht gesmolten is. Hierbij ontsnapt soms een hele lichte rook, maar dat is geen noemenswaardige hoeveelheid. En zo ga je een beetje alle kanten van de hals af, totdat alles erin is gesmolten.
Ik heb wel gemerkt dat er redelijk wat dmt door de staalwol is gesmolten en op de hals weer is gekristalliseerd. Dit gebeurt tijdens het smelten van de dosis, niet tijdens het verdampen om het te roken. Ook krijg ik het idee dat mijn staalwol soms redelijk vol zit, omdat ik het laatste restje van de 40mg die ik afweeg, dan niet meer in de staalwol gesmolten krijg. Misschien dat daarom een iets grotere fles met (vooral belangrijk) een wat bredere hals fijner is. Omdat je dat het oppervlak met staalwol groter kunt maken. (Ik heb gisteren ook wel een keer iemand laten roken zonder er nog een dosis op te leggen. Daar kwam weer genoeg damp vrij, maar die persoon hield de hals (met staalwol) ook in de vlam, waardoor de dmt zichtbaar verbrandde. (Wat er dus ook weer op duidt dat er nog redelijk wat dmt aanwezig was.)
Nog een vraagje voor de ervaringsdeskundigen. Ik heb nu dus in de hals van mijn machine nog een hoeveelheid gekristalliseerde dmt. Kan ik het beste gewoon de hals waar die kristallen zich bevinden verwarmen, en het zo in de staalwol laten lopen? Dat lijkt me namelijk vrij tijdrovend, aangezien de vloeibare dmt maar heel langzaam langs de hals naar beneden sijpelt.
Gisteren
Gisteren dus nog een beetje geëxperimenteerd, met mijn vader en mijn broer. Mijn vader had de eerste keer meteen een breakthrough. Hij had een bijna dood ervaring, waar zeer indrukwekkende dingen gebeurden. Tijdens zijn ervaring begon hij te vertellen over wat er was gebeurd, en zo ontstond er een semi-therapeutisch gesprek. Laat zeker de potentie van dit middel zien in therapeutische omgevingen, ik was erg onder de indruk.
Ik heb zelf de eerste keer dat ik gisteren weer probeerde geen breakthrough bereikt. Ik zag wel weer die doorzichtige laag van de hyperspace, maar kon die niet betreden. Dat was dus met ogen open. Met ogen dicht zag ik die spirograafachtige patronen in hele mooie kleuren. Mijn omgeving begon echter te praten over andere zaken, dus ging ik maar naar boven. Ik riep wel mijn vrouw bij me, omdat ik na mijn ervaring een dag eerder toch wat huiverig was. Ik zag weer heel erg duidelijk dat hyperspace zich aan me toonde, maar kon het niet echt betreden. Het zijn wel de meest indrukwekkende visuele ervaringen die ik ooit heb bereikt. Dit ging weer voorbij, en ik ging terug naar beneden, waar ik nog steeds licht vaag was.
Later op de avond nog een poging gewaagd. Ik was weer zenuwachtig, en ik denk dat dat wel een rol heeft gespeeld. Ik had nu nadrukkelijk gezegd dat mijn omgeving stil moest blijven (had ik de eerste keer ook, maar was blijkbaar niet doorgekomen). Ik ging rustig zitten en ademhalen, om tot rust te komen. Vroeg mijn vrouw of ze bij me kwam zitten. Ik nam een goede teug, en ik was weer in hyperspace.
Ik kan me er helaas weinig van herinneren. Ik lag op mijn rug, en het was opnieuw heel erg heftig. Ik denk dat het met gesloten ogen was. Even lag alles wat ik ken en wat ik ben aan gruzelementen, alsof het allemaal in kleine stukjes was gebroken en onmogelijk leek er nog een geheel van te maken. Maar dan helpt de dmt langzaam alles vanaf het onderste laagje weer bij elkaar tot hoe het was. Ik weet niet goed hoe ik dit kan verklaren, en heb ook niet echt vergelijkbare ervaringen gelezen (in mijn ogen kwam het namelijk redelijk overeen met mijn breakthrough van de dag ervoor).
Iets van angst overviel me opnieuw bij de terugkeer, maar veel beter mee om te gaan dan de dag ervoor. Ik werd me weer bewust van mijn omgeving, en voelde de noodzaak om hen gerust te stellen en zei: het gaat wel goed met mij hoor. Nu zag ik visuele effecten die meer vergelijkbaar zijn met paddo's of lsd. Dus fellere kleuren, gezichten die vervormd waren, dat soort dingen. Dit ebde langzaam weg.
Toen ik bijkwam (en me dus weer bewust werd van mijn huiskamer) heb ik me wel geërgerd aan sommige mensen in mijn aanwezigheid. Mijn broer zei namelijk vooraf geïnteresseerd te zijn om te zien hoe ik het zou ondergaan (hij had op dat moment na enkele pogingen die dag en de dag ervoor nog geen breakthrough bereikt), en hij zat me toen ik bijkwam heel erg verveeld aan te kijken, een beetje te gapen, met zijn voeten lang uitgestrekt, bijna in mijn gezicht. Mijn vader begon over muziek, hij wilde dat ik muziek opzette, maar die had ik uitgezet omdat ik stilte wil tijdens mijn reis. Maar ik kwam net bij, en toen maakte hij een cynische (goed bedoelde) opmerking over dat er nog geen muziek opstond, en dat hij weer naar hyperspace wilde.
Dit maakte mijn terugkeer wat onprettig, ik had meteen het idee dat ik het hen naar de zin moest maken, terwijl ik eigenlijk nog best wel ver weg was. Ik vind dat achteraf heel erg jammer, omdat dat moment van terugkeer juist erg interessant kan zijn qua visuals, en bovendien beter te onthouden is (dat concludeer ik dan wel weer op slechts een ervaring). Maar dat zegt wel iets over het gebruik van dmt (voor mij). Ik ga het niet meer met te veel mensen erbij doen. Ik zei nog tegen mijn vrouw: jij bent de enige die nu is zoals ik wil dat ze is (en zij heeft het niet eens gebruikt). Volgende keer met (naast mijn vrouw) max. één persoon erbij.
Die houding van hen jegens mij was trouwens ook geheel anders dan de manier waarop we mijn vader bij zijn heftige eerste reis opvingen, of mijn broer bij zijn eerste breakthrough, ietsje na mij. Met aandacht, interesse. En ik denk dat ik op dat moment ook wel aandacht en interesse nodig heb, want je komt dan terug van misschien wel de meest heftige ervaring van je leven. Het belang om mensen uit te zoeken die dit inzien, is erg groot (in ieder geval voor mij).
Ik heb weinig onthouden van mijn aanwezigheid in hyperspace, vooral dat 'shattered' gevoel, en dan weer samengesteld worden. Ik zou graag meer van mijn reizen onthouden, en denk dat ik volgende keren met een wat lagere dosis ga spelen, om te kijken of het zo misschien iets minder onvatbaar wordt. Maar weet niet of ik dan ook wel echt een breakthrough kan bereiken.
Ook ben ik erg geïnteresseerd in een trip in de natuur. Ik heb de potentie van de visuele effecten van dmt ervaren (zonder breakthrough, of bij terugkomst), en dat lijkt me bij uitstek geschikt om in de buitenwereld te ervaren. Van de ene kant heb ik zin om nu te gaan, aangezien het weer zo meewerkt. Van de andere kant wil ik mezelf ook wat rust geven (al voel ik daarvoor geen mentale of fysieke aanleiding, maar het kan in ieder geval geen kwaad).
Ik hoop dan ook de volgende keer om in een keer een breakthrough te bereiken. Misschien dat dat meewerkt aan het herinneren. Ik lees namelijk wel in ervaringen dat mensen de tweede (of daarop volgende) keer op één dag, veel minder bevatten en onthouden.