"Al te vrome analyses over straatrellen, zoals in Londen, zijn zinloos. Jongeren vervelen zich vaak, zeker jongeren die de school niet zien als investering in de toekomst maar als hinderlijke disciplinering van de dag. En sommige van die jongeren vinden het spannend, rechtvaardig, gaaf of cool – het woordgebruik varieert al naar gelang de tijdgeest – om met de politie te vechten, die te verjagen en vervolgens winkelruiten in te kinkelen en er met de buit vandoor te gaan.
Als ze daarvoor ook nog een politiek getint alibi hebben, is de cirkel rond. De plunderende jongeren kunnen zich dan presenteren als ‘rebels with a cause’. Hun uitdagende vraag aan het officiële gezag wordt dan: ‘wie is hier de baas in de buurt, jullie politie of wij?’"
"Hebben regering en politie de steden nog wel onder controle? Premier Cameron is zich daarvan bewust. Teruggekeerd van vakantie riep hij het Lagerhuis bijeen en trok hij de politieverloven in. Alleen het leger zet hij niet in om de orde te herstellen die hij zichtbaar is kwijtgeraakt.
Het ligt niet voor de hand dat hij naderhand de jeugd met zachte hand tegemoet zal treden. Zijn kiezers vragen het tegenovergestelde, zeker nu ze worden getroffen door een economische recessie die eerder noopt tot trimmen dan tot uitbreiden van sociale programma’s.
Maar snel hard optreden alleen is niet genoeg, ook niet in een maatschappij die toch al veel scherpe tegenstellingen kent. Een structureel probleem is dat de politie zich te weinig op straat vertoont en vaak pas achteraf aan de hand van videobeelden de daders wil grijpen. Engeland is een van de best bewaakte samenlevingen. Zij het niet door geüniformeerde agenten maar door camera’s. Zo creëer je geen sociale veiligheid."
Dit straattuig als slachtoffers zien zoals velen hier doen maar zeker zijzelf is een gotspe maar ook zeker geen verrassing. Ze hebben in deze moderne westerse maatschappijen alle kans om zich via scholing en bijbehorende eigen inzet te ontwikkelen, ook in Engeland. Iedereen die beweert dat ze die kans niet hebben is schuldig aan een leugen die voor de een een ideologisch bepaalde politieke grond heeft en de ander als zelfverklaard slachtoffer een reden om niets aan eigen tekortschieten te doen.
Het is natuurlijk gemakkelijk om de klassenmaatschappij, die Engeland nog steeds kan zijn voor wie het wil, als verantwoordelijk aan te wijzen. Maar wie draagt dan vooral dat klassenbewustzijn, en houdt de daarmee verbonden grenzen in ere? Dat zijn niet in de laatste plaats deze jongeren zelf die vooral product van een zelfverkozen zelfbeeld zijn. Het is natuurlijk veel gemakkelijker te geloven dat je toch geen kans krijgt, dat ontslaat je dan meteen van alle plicht dan ook iets aan jezelf en je ontwikkeling te doen, en maakt tegelijkertijd van eenieder die het uit de eigen klasse wel doet tot verachtelijke verrader. Het barst in Engeland van de mensen, ook en juist uit de laagste sociale klassen, die bewezen hebben hun talenten te kunnen ontwikkelen.
Maar ik weet zeker dat dit soort rellende jongeren sowieso niet eerder tevreden zullen zijn en afgunstig op anderen zullen blijven zolang ze geen dure nieuwe auto uit het hogere segment rijden, geen Iphone e.d. waarmee ze onbeperkt kunnen surfen en bellen, geen dure sieraden, merkkleding, en villa of etage in de city hebben liefst met zwembad. Een leven van hard werken en daarbij toch nog op de kleintjes letten (in meerdere opties) is iets waarvan de gedachte hen alleen al doet gruwelen.
Het gaat ook al lang niet meer om etnisch onderscheid. Je ziet dat aan de jongeren zelf, het is wit, bruin, en zwart. Het enige waarin ze overeenkomen is een gedeeltelijke combinatie van hun sociale klasse, een gemeenschappelijke ruggegraatloosheid, en prinsjesgedrag. Het is tevens de enige reden waarom sommige etnische groepen nog oververtegenwoordigd zijn. Bij de rellen in de jaren tachtig was het nog zeer overwegend donker, nu is het al gemeleerder. Een paar generaties later was er geen verschil met de demografie meer geweest. Het is geen discriminatie maar zelfbeeld van lagere klassen. Daar zijn sterkere mensen, die ook in de lagere klassen vertegenwoordigd zijn, niet schuldig aan.
Degenen die zich nog het meest ergeren aan dit tuig zijn de ondernemers en overige hardwerkenden juist uit diezelfde lagere klassen. Degenen die weten dat je door hard werken je kansen kunt creëren en wel tevreden zijn met een gewoon verworven bezit. Iets wat zij wel als een vorm van rijkdom kunnen zien, en terecht iets om trots op te zijn. Dit in tegenstelling tot deze patatjongeren die er hun neus voor ophalen.
Als dit straks in Nederland gebeurt zal ik in ieder geval, net als vele kleine ondernemers en andere hardwerkenden nu in Engeland, de handen en voeten tekort komende politie, werk uit handen nemen door zelf, zoals we gewend zijn met eigen middelen, de straten en daardoor onszelf van dit tuig te ontdoen. Het is de enige taal die zij allen goed zullen verstaan.
Spijker, kop...