Njah, waar ik een beetje de gelijkenis in zag, was het principe van 1 grote leider (de opperfiguur) en het volk dat maar slaafs op te volgen heeft wat de leider z'n volk zegt.. ergens in some way precies een beetje zoals het in religie vaak gaat..
Dus in feite is Allah wel degelijk een soort dictator.
Dan heb ik me wat overdreven uitgedrukt.. of je hebt m'n woorden wat overdreven gelezen Ik probeer er meer mee te zeggen dat het in de praktijk nogal eens de neiging heeft er zo aan toe te gaan... dat land is een beetje als een groot soort sekte.. geïsoleerd, opgesloten in een soort geloofssysteem ook in feite (wat ze wordt opgedrongen dmv staatspropaganda).. ik zie de vergelijking iig met hoe 't gaat bij sekte.. maar ook wel een beetje hoe het gaat met staatsreligie vaak in de praktijk. Dát bedoelde ik ermee te zeggeng
Vooral islam, waar God zelfs boven ethische wetten staat. God bepaalt wat goed is en wat niet, in plaats van dat God slechts handelt naar wat van zichzelf goed is (volgens een onafhankelijke morele wet). Had God moord en verkrachting bepaald als het Goede, dan was dat verder het laatste woord. Dus in feite is Allah wel degelijk een soort dictator. Wil je uit een dictatuur stappen, dan word je verbannen of vermoord...
Aight ik denk dat ik je nu wat beter begrijp
Het deed me wel denken aan Jim Jones idd, in zekere zin
Ik denk dat t verschil ligt in t feit dat Noord-Korea, ondanks bepaalde dingen die gezegd worden over Kim, niet echt religieus georienteerd is
Zij handelen niet echt naar n religieuze overtuiging
http://www.eo.nl/activiteiten/eojongerendag/2011/page/Gevonden_op_de_Jongerendag__God/articles/article.esp?article=12495246
Iedereen kan gewoon zelf kiezen wat ie wil geloven
Niemand wordt verbannen of vermoord
Das iets wat overdreven wordt hier
Ga maar s naar Marokko
charismatische leider
het maakt ook de volgeling een soort tot slaaf, en dat wat aanbeden wordt de meester over de levens van mensen.
Ik heb heel erg hoogtevrees en was best bang moet ik zeggen,
Tis vaak dat tranen dan in mn ogen schieten en ik me schuldig voel
Dan is Marokko verder ontwikkeld dan menig ander islamitisch land, waar ze dus wel die overdreven denkbeelden erop na houden
Maar goed, waar ik meer op doelde was een nogal oud onderwerp: waarom wil God aanbeden worden en waarom worden wij gestraft als we dit niet doen?
Vaak hoor je van: "het is je plicht om dankbaar te zijn voor het leven en dat toon je door God te aanbidden." Op zich een goed punt, maar ten eerste zegt dit niet welke God je dan moet aanbidden - als je per ongeluk de verkeerde God kudo's geeft ben je alsnog de lul
Ten tweede: het leven is een gift. Voor een gift zou je niets terug moeten verwachten, anders is het niets meer dan een verkapte handelsovereenkomst. Dus als God besluit ons het leven cadeau te doen, vind ik het raar als hij ondankbare mensen straft. Ik zou zelf ook dankbaar zijn (ben ik ook wel ) maar dat komt uit mezelf, niet omdat ik per se dankbaar moet zijn. Dankbaarheid eisen vind ik meer bij een dictator passen dan een liefhebbende schepper.
Ten derde hebben sommige mensen nou niet bepaald een prettig leven. Als ze dan niet dankbaar zijn voor de schaarse momenten van geluk, worden ze daarvoor meteen gestraft, en dat terwijl ze al zoveel te lijden hebben... als iemands ellende zijn geluk overschaduwt mag God niet eisen dat ze voor die paar blije momenten zo ontzettend dankbaar zijn. Juist dan zou God er begrip voor moeten hebben als zulke mensen zijn naam vervloeken - who can blame them? Mochten ze toch dankbaarheid kunnen tonen, dan zijn het bijzonder indrukwekkende zielen, maar lukt het ze niet dan kan je ze niks kwalijk nemen.
"het is je plicht om dankbaar te zijn voor het leven en dat toon je door God te aanbidden." Op zich een goed punt
Tis n gift
Warm water uit de kraan.. normaal voor ons.. maar dat is n luxe die de meeste mensen op aarde niet eens hebben
Toch zijn mensen hier veel minder religieus dan echte arme mensen
Vind ik niet.. vind het boeddhisme wat dat betreft realistischer, dat zegt dat leven voor alle wezens eigenlijk juist in de kern zwaar en voor velen zelfs ronduit ellendig is. Niet echt iets om dankbaar voor te zijn als 'oh wat een geschenk'. Je kan wel dankbaar zijn natuurlijk voor wat de dingen in 't leven te bieden hebben voor je groei.. maar 't leven eren als een gegeven iets.. nah, nee...
Het Aardse leven op zich, tja... daarvan kan je zeggen dat het on the whole niet erg goed is. Dan nog is het geen reden voor de Eerste Nobele Wet.
Buddha kwam ook uit een heel beschermde omgeving, he. Hij had alles wat zijn hart begeerde en had dus een heel beperkt beeld van de wereld, wat er echt gaande was.
Hier kwam hij achter toen hij zijn paleis verliet, en zijn verhaal lijkt erop dat hij getraumatiseerd was door de ellende die hij zag... het contrast tussen zijn beschermde wereldje en de werkelijkheid was zo groot dat hij niet anders kon concluderen dan dat het leven in de basis ellendig is.
Verveeld door zijn rijkdom ging hij op zoek naar dieper geluk en kwam in plaats daarvan diepe ellende tegen. Tja, dan zakt de moed je wel in de schoenen, kan ik me voorstellen. Maar als je verder kijkt dan dit leven en haar beproevingen proactief benadert dan kom je op een heel ander wereldbeeld uit
Wat je zegt over Boeddha's bestaan in het paleis en het contrast met daarbuiten, daar moet ik je denk ik wel gelijk in geven. Maar je bedoelt te zeggen dat de Boeddha dus eigenlijk een beetje ongenuanceerd was?
Ik vind dat laatste btje scheef
Dit zou voor mij echt nooit werken, in n soort van feest-omgeving, met muziek dr bij en door n liedje n epifanie krijgen ofzo
Persoonlijk voel ik me t dichtste bij God in t gebed, wanneer ik mn hoofd op de grond heb.. tis raar.. maar t geeft me altijd t gevoel van.. kweenie, kan t niet beschrijven
Tis niet n halleluja-ik-voel-me-super-happy gevoel, tis eerder.. nederigheid voelen tegenover iemand die groter dan jij is, die weet wat je doet en jou en je daden kent
Tis vaak dat tranen dan in mn ogen schieten en ik me schuldig voel
De Profeet(saw) zei dit ook
Dat je in sajdah (knielen in t gebed en je hoofd op de grond hebben) t dichtste bij God komt en dat dat t moment was om Hem te vragen voor dingen en vragen voor vergiffenis
Je kunt dat alleen begrijpen als je t zelf ervaren hebt.. ik weet iig wat hij(saw) daarmee bedoelde
maar ik zie een aantal problemen met zijn visie en ik denk dat dat ongeveer daar door komt. Hij had een radicale opvatting over het leven, waar ik het totaal niet mee eens ben, dus ik ben benieuwd naar de vorming van zo'n opvatting.
De Dalai Lama interpreteert Buddha's leer ook heel anders dan het originele / Theravada boeddhisme. Tibetaans boeddhisme en Mahayana boeddhisme zijn wezenlijk anders op een groot aantal punten. Eigenlijk lijken die versies ervan meer op ECIW.
Het originele boeddhisme ging bijvoorbeeld niet in op de vraag waar alles vandaan komt (fourteen unanwserable questions), terwijl Mahayana een soort oerbeginsel beschrijft dat zowel verlichting als onverlichting in zich had... samsara is dan de voltrekking van een kosmische purificatie die ooit voltooid zal worden. Hierna zal er geen samsara meer bestaan en heeft het oerbeginsel zichzelf ontdaan van de inherente imperfectie.... ik hoop dat dit een beetje te volgen is
We hebben het nu puur over het eind der tijden heff eerlijk denk eens na.....oerknal....universum, universum zet uit..eens? zo zet het steeds meer uit...het rekt uit,steeds verder (ook wel tijd genoemd), hierdoor sterven op den duur planeten, sterren, wormgaten, licht, energie etc, kortom alles, allemaal af....eens? dit zal over zoveel jaar zijn dat een mens het niet kan bevatten, moor ooit zal alles eindigen, wat begint heeft een eind toch? hiermee ben je het wel eens neem ik aan, als normaal denkend mens? dus als antwoord op jou vraag dat het niks zegt over dat er iets in iets moet bestaan is: als iets (god) niet in het iets (heelaal) bestaat, dan bestaat het niet, want die 2e iets is de werkelijkheid en die eerste iets is dus geen werkelijkheid. sorry voor de rotte zinnen achter elkaar, mijn enter knop doet het niet meer