Ik heb vaker verschillende paddo's gebruikt ook in hogere dosis. Hoewel ik het fantastisch spul vindt zoek ik iets nieuws en zwaarder. Twee weken terug lsa zaden gebruikt en voelden me meer vergiftigt dan trippen. Nu kwam ik Ayahuasca dit klinkt wel als echt zwaar trippen heeft iemand hier ervaring mee? Of toch maar eens San Pedro uitproberen?
Forumonderwerp · 1054948
3 volgers · 15754x bekeken
De strijd tussen je ego en het goddelijke in u Dat is ook waarschijnlijk steeds die strijd geweest met die tegenstellingen die je ervoer. Aan de ene kant is er je oordeel, aan de andere kant het ervaren van de relativiteit van je oordeel; het niet zeker zijn van je oordeel ergens over.. ervaren dat je oordeel geen waarheid is. 'Maar wat is de waarheid hierover dan wel? ik weet het niet, ik weet het niet' en ja dan wordt je dus steeds weer gek van jezelf. Is dat een beetje wat je had op die momenten of klopt 't niet wat ik zeg?
Ja idd dit is wel een beetje hoe ik dat ervaar (denk ik).
En over de setting: een vriend van me had dat ook de eerste keer bij de Santo Daime. Maar de tweede keer had die dat al minder, en later begon hij zelfs van de methode van SD te houden. Iets dat je moet leren begrijpen en feeling voor moet krijgen. Maar eerste keer is dan ff flink wennen. Misschien zou je 't nog eens een kans moeten geven. En anders kun je natuurlijk altijd nog naar Lars gaan.. of Naar Hannah Klautz of zo. Of Almasto.. ken allemoal
Ik zou zelf niet snel weer de beslissing nemen om naar de santo daime te gaan, maar als het op mijn pad komt zou ik het denk ik ook niet afwijzen. Ik weet de volgende keer een beetje wat ik kan verwachten en kan me daar dan ook wat meer op instellen.
We zijn nu van plan of zelf een keer ayahuasca te maken en elkaar te begeleiden. Of een shamaan in Nederland te proberen.
Keuzes zat. het blijft een bijzondere plant
Zo SJ-O, mooi je report te lezen, hoewel het niet helemaal een top ervaring voor je was 
Het ritueel is inderdaad niet heel makkelijk om direct op aan te haken, en als de structuur vervelend wordt, is het inderdaad heel vervelend omdat niemand je verder ook gaat uitleggen hoe daarmee om te gaan of wat de bedoeling ervan is... Dus, hoewel mijn ervaring anders is, kan ik je wel begrijpen...
Dat doen ze btw wel hoor
die drinken net zo hard mee 
Grappig he, al die oudjes aan t blowen
Heel herkenbaar En maar zingen, hoe houden ze het vol. Bovendien kennen sommige mensen bijna alles uit hun hoofd, onvoorstelbaar. Als ik harder ga spacen raak ik ook steeds de weg kwijt..
Tja, de lessen van de Daime zijn niet altijd de makkelijkste....
Dit is voor mij het moment waarop ik heb geleerd dat het zingen me dan helpt. Die tegenstellingen, die confrontatie, ieder heeft die op zijn eigen manier, is toch ook gewoon wat er in je leven is. Door te zingen lukt het me om erdoor heen te zingen, te ademen. En, begrijpelijk dat het even too much wordt. Vraagt veel 'practice' om bij dit soort dingen te blijven.
Ik heb dat zelf een keer gedaan. Maar vond ik echt heel zwaar. De paradox is, in het ritueel zelf ontstaat de energie die mij erdoor heen helpt. Dat is soms vet confronterend, en de confrontatie is minder als ik eruit ga. Maar door eruit te gaan, en de confrontatie te verminderen, "plug" ik mezelf uit het ritueel.
Lijkt me een lastig moment. Ik kan me inderdaad voorstellen dat het je goed had gedaan wanneer iemand je even had ondersteund. Voor mij zit de liefde van binnen, juist door het zingen vind ik de plek in mezelf waar ik toegang heb tot die bron. Wat dat betreft sloot het blijkbaar niet aan op wat jij nodig had. Op zich wel jammer...
Ja, ieder zijn ding inderdaad. Ik kan me ook voorstellen dat, door de ervaring bij Lars / gewijde reis, je iets heel anders gewend bent. In ieder geval mooi dat je het een keer hebt meegemaakt...
Het ritueel is inderdaad niet heel makkelijk om direct op aan te haken, en als de structuur vervelend wordt, is het inderdaad heel vervelend omdat niemand je verder ook gaat uitleggen hoe daarmee om te gaan of wat de bedoeling ervan is... Dus, hoewel mijn ervaring anders is, kan ik je wel begrijpen...
(de helpers waren de enige die niet mee dronken aan de Santo Daime).
Dat doen ze btw wel hoor
die drinken net zo hard mee Ik heb nog nooit zoveel oudere mensen zien blowen, en dat in een kerk. Prachtig, dit is een ervaring opzich.
Grappig he, al die oudjes aan t blowen
Oh ja zingen. ik moet mee zingen. waar zijn we? Ohw 3 bladzijdes verder. Wow ik wordt toch wel aardig vaag.
Heel herkenbaar
En maar zingen, hoe houden ze het vol. Bovendien kennen sommige mensen bijna alles uit hun hoofd, onvoorstelbaar. Als ik harder ga spacen raak ik ook steeds de weg kwijt..Oke oke hoe moet ik om gaan met liefde? Leer me een les. Shit nu zie ik alleen maar mn ex met dr nieuwe vriend voor me. Recht voor me, ze zoenen ze delen liefden. En bedankt he! Hier zat ik op te wachten
Tja, de lessen van de Daime zijn niet altijd de makkelijkste....
Toch komt er een gevoel van liefde in me op. Ik zie liefde tussen hun en ergens vind ik dat een mooi gevoel. Maar tegelijk vind ik het vreselijk om te moeten zien. En wil ik niet dat gevoel hebben. Weer die tegenstellingen. AAHH ik word gek. Ik trek dit niet meer. En het zingen gaat maar door. Nog steeds weet ik me geen houding te geven hier. Ik moet hier weg.
Dit is voor mij het moment waarop ik heb geleerd dat het zingen me dan helpt. Die tegenstellingen, die confrontatie, ieder heeft die op zijn eigen manier, is toch ook gewoon wat er in je leven is. Door te zingen lukt het me om erdoor heen te zingen, te ademen. En, begrijpelijk dat het even too much wordt. Vraagt veel 'practice' om bij dit soort dingen te blijven.
Nee toch maar even op de gang blijven zitten.
Ik heb dat zelf een keer gedaan. Maar vond ik echt heel zwaar. De paradox is, in het ritueel zelf ontstaat de energie die mij erdoor heen helpt. Dat is soms vet confronterend, en de confrontatie is minder als ik eruit ga. Maar door eruit te gaan, en de confrontatie te verminderen, "plug" ik mezelf uit het ritueel.
Wow ik snap het hele ritueel niet. En ze blijven maar zingen. wat is het doel van deze mensen? Ik voel me niet thuis hier.
De helpers zijn helpers van het ritueel en niet van de mensen. Ze suggereren hier dat god liefde is en alleen liefde telt. Maar wat ik nodig ben is een arm om me heen. Liefde iemand die me even bij elkaar raapt. Maar nee het ritueel gaat voor… ik snap het niet? Als god liefde is en ik nu liefde nodig ben dan is toch die arm om me heen het belangrijkste wat er nu is?
Lijkt me een lastig moment. Ik kan me inderdaad voorstellen dat het je goed had gedaan wanneer iemand je even had ondersteund. Voor mij zit de liefde van binnen, juist door het zingen vind ik de plek in mezelf waar ik toegang heb tot die bron. Wat dat betreft sloot het blijkbaar niet aan op wat jij nodig had. Op zich wel jammer...
Mensen beginnen te knuffelen en ineens in er een heel ongedwongen sfeer. Heerlijk dit vind ik fijn. Veel beter dan dat ritueel zo structureel.
Dit ritueels is niet ons ding. Ik vind het mooi dat het voor deze mensen hier werkt. En vond het wel bijzonder een keer mee te maken. Maar wij pasten hier absoluut niet in thuis.
Ja, ieder zijn ding inderdaad. Ik kan me ook voorstellen dat, door de ervaring bij Lars / gewijde reis, je iets heel anders gewend bent. In ieder geval mooi dat je het een keer hebt meegemaakt...
Dat doen ze btw wel hoor die drinken net zo hard mee
Ja toch wel? Ik vond het meisje aan de overkant al af en toe berhoorlijk vaag kijken
Maar de man achter mij bleef prima in zijn rol 
Tja, de lessen van de Daime zijn niet altijd de makkelijkste....
Klopt, en daarom accepteerde ik het dan ook wel weer dat het voorbij kwam. Maar mijn ego dacht dat letterlijk.
Ik heb dat zelf een keer gedaan. Maar vond ik echt heel zwaar. De paradox is, in het ritueel zelf ontstaat de energie die mij erdoor heen helpt. Dat is soms vet confronterend, en de confrontatie is minder als ik eruit ga. Maar door eruit te gaan, en de confrontatie te verminderen, "plug" ik mezelf uit het ritueel.
Ja, ik denk dat ik nooit echt in het ritueel ben gekomen zoals de mensen daar want voor mij maakte het niet uit waar ik was. Ik was op me zelf aangewezen. En juist daarom voelde ik me buiten het ritueel vallen en ben ik er dus maar even uitgestapt.
Lijkt me een lastig moment. Ik kan me inderdaad voorstellen dat het je goed had gedaan wanneer iemand je even had ondersteund. Voor mij zit de liefde van binnen, juist door het zingen vind ik de plek in mezelf waar ik toegang heb tot die bron. Wat dat betreft sloot het blijkbaar niet aan op wat jij nodig had. Op zich wel jammer...
Er zit in mij heel veel liefde van binnen, maar niet voor me zelf... liefde voor anderen. Juist daarom vind ik het fijn om liefde van iemand anders te ontvangen (ofzo). Altijd een moeilijk onderwerp.
Ja, ieder zijn ding inderdaad. Ik kan me ook voorstellen dat, door de ervaring bij Lars / gewijde reis, je iets heel anders gewend bent. In ieder geval mooi dat je het een keer hebt meegemaakt...
True, hier werd ik in moeilijke tijden echt lang en liefdevol bijgestaan door één van de begeleidsters. Dat gaf me de kracht om mezelf er door heen te trekken.
Het was zeker een bijzondere ervaring, en zoals Lars ook vaak zegt: Direct na de ervaring zit je met je neus op het schilderij en zie je niet alles, pas de weken er na als je de afstand neemt zie je het totaal plaatje. Wie weet wat ik er nog uit haal. En ergens heb ik het gevoel dat ik nog wel een keer weer bij de Santo Daime kom... maar voorloopig nog even niet
laatste aanpassing
Maar de man achter mij bleef prima in zijn rol
Haha, ja, dat is waarschijnlijk Rik. Die drinkt het al 17 jaar
Onvoorstelbaar hoe hij overeind blijft. Altijd vrolijk ook Maar mijn ego dacht dat letterlijk.
Ik kan me het helemaal voorstellen
Ja, ik denk dat ik nooit echt in het ritueel ben gekomen zoals de mensen daar want voor mij maakte het niet uit waar ik was. Ik was op me zelf aangewezen. En juist daarom voelde ik me buiten het ritueel vallen en ben ik er dus maar even uitgestapt.
De eerste keer dat ik er was, had ik op bepaalde momenten een min of meer vergelijkbare ervaring. Ik voelde me gevangen, hoezo al die regels, rot effe lekker op, dat bepaal ik zelf wel. Zoiets, zeg maar. Ik heb de eerste keer een aantal keer geprobeerd de deur uit te komen, zelfs, ik wilde naar huis haha. Gelukkig hielden ze me tegen, ik had waarschijnlijk echt ongelukken gemaakt op de weg
Later ben ik steeds meer het ritueel zelf gaan begrijpen, waarom het gaat zoals het gaat. Daardoor heb ik geleerd de structuur te benutten, het helpt me om echt skyhigh te gaan
Maar dat is inderdaad iets wat je maar net moet lukken.Er zit in mij heel veel liefde van binnen, maar niet voor me zelf..
Hmm, ik kan me voorstellen dat dan lang en liefdevol bijgestaan worden door een van de begeleidsters inderdaad veel fijner is dan dat je het gevoel hebt aan je lot te worden overgelaten. En tegelijkertijd, zou het natuurlijk mooi zijn als je die bron in jezelf zou kunnen aanboren
Wie weet wat ik er nog uit haal. En ergens heb ik het gevoel dat ik nog wel een keer weer bij de Santo Daime kom... maar voorloopig nog even niet
het is niet altijd de makkelijkste ervaring. Ben benieuwd, als je de volgende keer bijvoorbeeld weer naar Lars zou gaan, of je dan zou voortbouwen op je lessen bij de Daime of juist weer door de andere context een hele nieuwe ervaring hebt. Zelf denk ik wel eens na over eventueel in een sjamanistische setting ayahuasca te drinken. Gek genoeg ben ik dan weer een beetje bang voor het omgekeerde wat jij had: de structuur van de Daime is me zo vertrouwd, ik ben zo gewend geraakt die vorm te benutten dat ik er heel veel steun aan heb. Ik ben een beetje bang dat ik dan heel veel last heb van een andere vorm, dat ik last heb van , nou ja, ik weet niet, dat het zo anders is. Misschien dat het heel erg meevalt... Wellicht als ik wat meer ervaring ermee heb, dat ik het weer anders ga voelen.
De eerste keer dat ik er was, had ik op bepaalde momenten een min of meer vergelijkbare ervaring. Ik voelde me gevangen, hoezo al die regels, rot effe lekker op, dat bepaal ik zelf wel. Zoiets, zeg maar. Ik heb de eerste keer een aantal keer geprobeerd de deur uit te komen, zelfs, ik wilde naar huis haha. Gelukkig hielden ze me tegen, ik had waarschijnlijk echt ongelukken gemaakt op de weg
Later ben ik steeds meer het ritueel zelf gaan begrijpen, waarom het gaat zoals het gaat. Daardoor heb ik geleerd de structuur te benutten, het helpt me om echt skyhigh te gaan Maar dat is inderdaad iets wat je maar net moet lukken.
Haha ja snap dat gevoel helemaal, maar ik wist dat ik daar moest blijven. Dus ging het niet eens proberen, want ik wist ook niet wat ik buiten wou doen.
Ik ben na het ritueel in de auto gestap en naar de camping gereden een paar km verderop. Achteraf was het nog niet verstandig om te rijden want ik was echt nog niet helder. Gelukkig was het rustig op de weg en was het maar een klein stukje.
het is niet altijd de makkelijkste ervaring. Ben benieuwd, als je de volgende keer bijvoorbeeld weer naar Lars zou gaan, of je dan zou voortbouwen op je lessen bij de Daime of juist weer door de andere context een hele nieuwe ervaring hebt.
Zelf denk ik wel eens na over eventueel in een sjamanistische setting ayahuasca te drinken. Gek genoeg ben ik dan weer een beetje bang voor het omgekeerde wat jij had: de structuur van de Daime is me zo vertrouwd, ik ben zo gewend geraakt die vorm te benutten dat ik er heel veel steun aan heb. Ik ben een beetje bang dat ik dan heel veel last heb van een andere vorm, dat ik last heb van , nou ja, ik weet niet, dat het zo anders is. Misschien dat het heel erg meevalt... Wellicht als ik wat meer ervaring ermee heb, dat ik het weer anders ga voelen.
Ik weet ook nog niet wat de volgende keer gaat worden. Wel grappig om te lezen dat jij nu het omgekeerde hebt. Al moet ik ook zeggen dat jouw evaringen extreem anders zijn aan wat ik mee maak. Ik zou graag "aliens" "helpers" "lichtwezens" ontmoeten, maar dus ver heb ik alleen nog maar door dmt te roken een elfje ontmoet. Alles op zijn tijd zou ik dan maar zeggen.
Ik acht de kans groot dat de volgende ervaring bij J thuis gaat zijn. Al moeten we dan nog wel even goed nadenken over hoe we dat precies willen gaan doen. Het is niet zomaar iets.
Haha ja snap dat gevoel helemaal, maar ik wist dat ik daar moest blijven. Dus ging het niet eens proberen, want ik wist ook niet wat ik buiten wou doen.
Ik was ervan overtuigd dat de tijd niet meer bestond, maar weer zou gaan bewegen wanneer ik in de auto zou gaan stappen. Hoe bedoel je, van de kaart
Wel grappig om te lezen dat jij nu het omgekeerde hebt.
Tja, de ervaring met ayahuasca is zo sterk, intens, en soms heel zwaar, verontrustend, onprettig. Ik ben blij dat ik een manier heb gevonden om me daar min of meer op een prettige manier doorheen te navigeren. If it works, dont fix it denk ik dan
Al moet ik ook zeggen dat jouw evaringen extreem anders zijn aan wat ik mee maak. Ik zou graag "aliens" "helpers" "lichtwezens" ontmoeten, maar dus ver heb ik alleen nog maar door dmt te roken een elfje ontmoet. Alles op zijn tijd zou ik dan maar zeggen.
Tja, waar dat aan ligt. Van de vrienden die ik meeneem heeft denk ik 2/3 een vergelijkbare ervaring, met wezens en dat soort dingen. Anderen 'crashen' in de confrontatie met persoonlijke issues en gaan daarmee vechten, of lopen vast in de structuur van het ritueel (maar dat laatste eigenlijk zelden, omdat ik meestal al uren tegen ze aan heb zitten praten over het hoe en waarom van het ritueel
)Ik acht de kans groot dat de volgende ervaring bij J thuis gaat zijn. Al moeten we dan nog wel even goed nadenken over hoe we dat precies willen gaan doen. Het is niet zomaar iets.
Thuis! Dat vind ik lef hebben
zou ik niet durven, denk ik. Ik heb het nu ook soms best zwaar, en juist door in het ritueel te zitten helpt me om door die momenten heen te komen. Ik heb met Daime ervaringen gehad die buiten die setting de afschuwelijkste bad trips hadden kunnen worden. Juist door het ritueel zijn die ervaringen netjes afgerond en draaien ze meestal ten positieve, ook nog... Maar goed, ik ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen, thuis!Thuis! Dat vind ik lef hebben zou ik niet durven, denk ik. Ik heb het nu ook soms best zwaar, en juist door in het ritueel te zitten helpt me om door die momenten heen te komen. Ik heb met Daime ervaringen gehad die buiten die setting de afschuwelijkste bad trips hadden kunnen worden. Juist door het ritueel zijn die ervaringen netjes afgerond en draaien ze meestal ten positieve, ook nog... Maar goed, ik ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen, thuis!
De 3 ervaringen die ik nu heb met Ayahuasca waren niet dusdanig heftig dat ik het thuis niet zou aankunnen. Wil het wel gaan doen met een goede begeleider en vooraf uitgezochte muziek en misschien ook wel foto's van bepaalde zaken die me erg aanspreken.
Tja, de ervaring met ayahuasca is zo sterk, intens, en soms heel zwaar, verontrustend, onprettig. Ik ben blij dat ik een manier heb gevonden om me daar min of meer op een prettige manier doorheen te navigeren. If it works, dont fix it denk ik dan
Misschien als ik nog eens langs ga dat ik er ook beter mee om kan gaan. Alleen voor mij is het niet om de hoek en hier in Groningen ken ik geen Santo Daime. Ben jij gelovig eigenlijk? Want ik ben eigenlijk helemaal niet gelovig meer en vond dat dus moeilijk te combineren tijdens het "trippen"
De 3 ervaringen die ik nu heb met Ayahuasca waren niet dusdanig heftig dat ik het thuis niet zou aankunnen. Wil het wel gaan doen met een goede begeleider en vooraf uitgezochte muziek en misschien ook wel foto's van bepaalde zaken die me erg aanspreken.
Oja, met een begeleider wordt al weer anders
Ben jij gelovig eigenlijk? Want ik ben eigenlijk helemaal niet gelovig meer en vond dat dus moeilijk te combineren tijdens het "trippen"
Ik ben vagelijk katholiek opgevoed, maar heb in mijn latere leven wel een soort van persoonlijke ontwikkeling meegemaakt: meditatie (10 dagen in belgie, vipassana), me verdiept in boeddhisme en dat soort dingen, antroposofie (Steiner beschrijft voor mij overigens echt zeer nauwkeurig hoe het is om Daime te drinken als hij beschrijft hoe je de geestelijke wereld kunt leren betreden, vraag me wel eens af of hij niet ook Daime dronk. Of in ieder geval van nature een hoog DMT gehalte bezat
).Ik beschouw mezelf echter niet echt als religieus. Gelovig vind ik ook niet helemaal het juiste woord. Maar mijn ervaringen bij de Daime hebben wel zeker iets verschoven. Als ik wezens tegenkom, tja, daar moet ik toch wat mee. Ik ben ze uiteindelijk maar engelen gaan noemen, maar je mag ze ook selftransforming machine-elves noemen zoals McKenna doet. Ik zie tijdens mijn rituelen ook een wit, helder licht. Als ik dan 'the psychedelic experience' van leary lees, denk ik: ja, dat ken ik, het heldere witte licht, de ego-dood. Herkenbaar. Dat is voor mij geen geloof, maar een directe ervaring.
Wat dat betreft, ik heb natuurlijk wel een aantal 'werkhypotheses' die je spiritueel / religieus zou kunnen noemen. Maar voor mij zijn dat geen dogma's, de ervaring staat centraal. Vooral: mijn eigen ervaring
Ik heb overigens nog nagedacht over jou beschrijving. Je zegt ergens, dat je geen andere werelden hebt betreden. Je beschrijft echter voor mij wel, wat ik herken als de poort naar die wereld. Mijn ritueel ontwikkelt zich soms ook zo, en als ik op een vergelijkbaar punt aankom, weet ik dat dat de poort is waar ik doorheen moet.
Leer me een les. Shit nu zie ik alleen maar mn ex met dr nieuwe vriend voor me. Recht voor me, ze zoenen ze delen liefden. En bedankt he! Hier zat ik op te wachten. Toch komt er een gevoel van liefde in me op. Ik zie liefde tussen hun en ergens vind ik dat een mooi gevoel. Maar tegelijk vind ik het vreselijk om te moeten zien. En wil ik niet dat gevoel hebben. Weer die tegenstellingen. AAHH ik word gek. Ik trek dit niet meer. En het zingen gaat maar door. Nog steeds weet ik me geen houding te geven hier. Ik moet hier weg.
Dat beeld, hoe pijnlijk ook, is de drempel naar de andere wereld. Dit is het beeld waar ik ondertussen van weet: hier moet ik doorheen gaan, bijblijven. Hoewel het soms bijna onhoudbaar is. Dit is de drempel. Daarachter ligt in mijn ervaring het licht, de liefde, dat alles goed is zoals het is, etc. Alleen, de wachter op de drempel he, die is altijd streng
laatste aanpassing
Dat beeld, hoe pijnlijk ook, is de drempel naar de andere wereld. Dit is het beeld waar ik ondertussen van weet: hier moet ik doorheen gaan, bijblijven. Hoewel het soms bijna onhoudbaar is. Dit is de drempel. Daarachter ligt in mijn ervaring het licht, de liefde, dat alles goed is zoals het is, etc. Alleen, de wachter op de drempel he, die is altijd streng
Ik denk dat je hier de spijker op zijn kop slaat. Ik denk ook dat ik zelf iedere keer de poorten dicht heb laten vallen. Alles accepteren zoals het komt... ik weet het wel, maar op dat moment, zoals ik al heb geschreven: ik moet hier weg!
Zie het als een leer moment voor de volgende keer
Trippen kun je leren
Ja ik denk dat Cheiron daar voor de volle 100% gelijk in heeft idd. Zijn vaak van die dingen waar we 'van nature' een enorme lading weerstand tegen hebben, om de controle op te geven en die andere poorten in te gaan. Het ego van binnen schreeuwt dan als het ware 'neee, weg hier, onveilig!', allerlei verdedigingsmechanismen.. Ja, dan breek je het af en sluit je deur weer. Ik ken het als geen ander 
Maar juist bij zoiets als Ayahuasca kun je dan in panische toestanden komen als het effect ervan erg sterk is. Omdat je dan het gevecht aan gaat met iets dat je bewustzijn op dat moment onder controle heeft en van alles in je naar boven haalt. Er dan tegen vechten maakt het dan vaak alleen maar erger.
Maar ja die overgave is soms wel moeilijk hoor... Maar goed, je moet dan altijd maar denken: achter de wolken schijnt de zon. Dat is gewoon echt zo... een toepasselijk stukje tekst die je misschien kunt meenemen in gedachten voor de momenten dat je 't nodig hebt:
'Stel je je denkgeest voor als een reusachtige cirkel, omringt door een laag zware, donkere wolken. Je kunt alleen de wolken zien, omdat jij buiten de cirkel lijkt te staan, helemaal los daarvan. Van waar jij staat kun je geen enkele reden zien te geloven dat er achter de wolken een schitterend licht schuilgaat. De wolken lijken de enige werkelijkheid. Het lijkt of zij alles zijn wat er te zien valt. Daarom probeer je niet erdoorheen en er voorbij te gaan, wat de enige manier is waardoor jij er werkelijk van overtuigd zou raken dat ze iedere substantie missen. Besluit nu om voorbij de wolken te gaan. Strek in gedachten je hand uit en raak ze aan. Schuif ze met je hand opzij; voel ze tegen je wangen, voorhoofd en oogleden strijken terwijl je er doorheen gaat. Ga verder; wolken kunnen jou niet tegenhouden. Het licht erachter staat vast en wankelt nooit.'
Maar juist bij zoiets als Ayahuasca kun je dan in panische toestanden komen als het effect ervan erg sterk is. Omdat je dan het gevecht aan gaat met iets dat je bewustzijn op dat moment onder controle heeft en van alles in je naar boven haalt. Er dan tegen vechten maakt het dan vaak alleen maar erger.
Maar ja die overgave is soms wel moeilijk hoor... Maar goed, je moet dan altijd maar denken: achter de wolken schijnt de zon. Dat is gewoon echt zo... een toepasselijk stukje tekst die je misschien kunt meenemen in gedachten voor de momenten dat je 't nodig hebt:
'Stel je je denkgeest voor als een reusachtige cirkel, omringt door een laag zware, donkere wolken. Je kunt alleen de wolken zien, omdat jij buiten de cirkel lijkt te staan, helemaal los daarvan. Van waar jij staat kun je geen enkele reden zien te geloven dat er achter de wolken een schitterend licht schuilgaat. De wolken lijken de enige werkelijkheid. Het lijkt of zij alles zijn wat er te zien valt. Daarom probeer je niet erdoorheen en er voorbij te gaan, wat de enige manier is waardoor jij er werkelijk van overtuigd zou raken dat ze iedere substantie missen. Besluit nu om voorbij de wolken te gaan. Strek in gedachten je hand uit en raak ze aan. Schuif ze met je hand opzij; voel ze tegen je wangen, voorhoofd en oogleden strijken terwijl je er doorheen gaat. Ga verder; wolken kunnen jou niet tegenhouden. Het licht erachter staat vast en wankelt nooit.'
laatste aanpassing
Zijn vaak van die dingen waar we 'van nature' een enorme lading weerstand tegen hebben, om de controle op te geven en die andere poorten in te gaan. Het ego van binnen schreeuwt dan als het ware 'neee, weg hier, onveilig!', allerlei verdedigingsmechanismen.. Ja, dan breek je het af en sluit je deur weer. Ik ken het als geen ander
Als je weet dat je een ego-dood kunt ervaren voorbij die poort, ook niet gek dat je je daar tegen verzet.
Daarnaast is het denk ik ook een soort veiligheidsmechanisme. Het is niet geheel zonder gevaar om je te vroeg in dergelijke werelden te begeven. Ik denk dat we natuurlijke veiligheidsmechanismes hebben die ons beschermen tegen een vroegrijpe doorgang naar plekken waar we nog niet klaar voor zijn.
Tegelijkertijd, wellicht dat het in een andere setting en context juist weer wel werkt. Als je aan het trippen bent zijn het soms echt de kleine dingen die het m doen: een sfeer, een blik, een woord, een geur.... Kan genoeg zijn om iets te triggeren, for better of for worse.
Tegelijkertijd, wellicht dat het in een andere setting en context juist weer wel werkt. Als je aan het trippen bent zijn het soms echt de kleine dingen die het m doen: een sfeer, een blik, een woord, een geur.... Kan genoeg zijn om iets te triggeren, for better of for worse.
Ja idd, bij de gewijde reis kwamen deze thema's ook wel voorbij. Daar was het een stuk makkelijker om het als ware te ontarmen en niet van me af te slaan.
Maar op een gegeven moment is er iets of iemand die mijn bewustzijn en mijn hoofd van elkaar scheid. Heerlijk nu voel ik rust. Nu hoef ik nergens aan te denken. Zo dit is fijn. Heerlijk die rust. Het is alsof ik me kan uiten in kunst en dat rust geeft
Hier ging het wel aardig
Maar weet niet meer welke gedachtengang er aan vooraf ging. 'Stel je je denkgeest voor als een reusachtige cirkel, omringt door een laag zware, donkere wolken. Je kunt alleen de wolken zien, omdat jij buiten de cirkel lijkt te staan, helemaal los daarvan. Van waar jij staat kun je geen enkele reden zien te geloven dat er achter de wolken een schitterend licht schuilgaat. De wolken lijken de enige werkelijkheid. Het lijkt of zij alles zijn wat er te zien valt. Daarom probeer je niet erdoorheen en er voorbij te gaan, wat de enige manier is waardoor jij er werkelijk van overtuigd zou raken dat ze iedere substantie missen. Besluit nu om voorbij de wolken te gaan. Strek in gedachten je hand uit en raak ze aan. Schuif ze met je hand opzij; voel ze tegen je wangen, voorhoofd en oogleden strijken terwijl je er doorheen gaat. Ga verder; wolken kunnen jou niet tegenhouden. Het licht erachter staat vast en wankelt nooit.'
Lijkt me het proberen waard een volgende keer. Thanks
Leuk hoe je door het na bespreken van je report weer nieuwe handvaten kan vinden voor de volgende keer.
Pre-flight tension
Deze keer een door de weeks ritueel van de Santo Daime. Elke 15e en 30e van de maand houden ze een concentration werk, wat ongeveer een uur of 5 duurt, en afgelopen week viel dat dus op een woensdagavond. Er wordt tijdens het ritueel (naast natuurlijk het drinken van de Daime, roken van de Santa Maria en het zingen) een uur gemediteerd wat het ritueel een aparte sfeer geeft. Hoewel ik al meer dan 10 rituelen heb gedaan en me enigszins vertrouwd begin te voelen met de effecten van de Daime, voel ik me toch een beetje nerveus. Bovendien is het een woensdag en moet ik donderdag gewoon werken. Weliswaar kan ik iets later verschijnen dan normaal, maar toch. Onderweg naar het ritueel probeer ik me innerlijk voor te bereiden. Ik heb de dagen ervoor een aantal vragen geformuleerd waar ik antwoord op zou willen. Bovendien voel ik met niet helemaal super de afgelopen dagen. We zijn rond 19:00 in de kerk in Amsterdam en nadat we ons hebben ingeschreven en een plek in het ritueel hebben gekregen, begint het ritueel. Ik vind het toch weer spannend en hoop dat ik er goed doorheen ga komen. We gaan de Daime drinken. De smaak valt me alleszins mee. Het is bitter, maar niet zo extreem dat het moeilijk weg te krijgen is. Dan ga ik zitten en begin mee te zingen met de eerste deel van de hymnes.
Loskomen - door de emotie heen
Terwijl ik zing, voel ik de Daime zwaar op mijn maag liggen. Mijn lijf voelt gespannen. Het onprettige gevoel wordt intensiever. Ik voel me verdrietig, realiseer ik me. In mijn buik, mijn maag. Een vervelend gevoel, eigenlijk het gevoel dat ik de afgelopen dagen heb gevoeld maar dan veel intenser. Ik heb het vertrouwen dat ik in goede handen ben, dat ik het effect van de Daime kan vertrouwen, dat het ritueel en de mensen hier goed zijn, goede intenties hebben. Ik besluit: ik ga het helemaal toelaten. Kom maar met dat gevoel, ik weet dat ik me beter zal voelen als ik erin ga.
Het is zwaar, pijnlijk, verdrietig. Maar doordat ik dooradem, tegelijkertijd mezelf dwing door te zingen, veranderd het gevoel ook. Ik zak dieper in de emotie. Het voelt alsof ik door de bodem van mijn bestaan heenzak. Eerst was ik nog even bang dat ik zou moeten overgeven, maar de gevoelens veranderen snel. Ik voel me langzamerhand rustiger worden. Ik vecht niet meer tegen mijn gevoel, maar laat het gewoon stromen. Ik ben me bewust van het gevoel, en laat het er zijn.
De innerlijke ruimte
Dan zijn we door het eerste deel van de hymnes heen en begint het uur meditatie. Ik sluit mijn ogen, concentreer me op mijn ademhaling, op mijn lijf, op mijn bewustzijn. Mijn innerlijke wereld is sterk aanwezig. De beelden met mijn ogen dicht worden steeds intenser. Ik voel dat mijn innerlijke wereld steeds rijker wordt. Kleuren, vormen. Dan is er ineens een wezen, een gedaante, die me tegemoet komt. Hij nodigt me uit om met hem mee te komen. Ik zie patronen, zoals je ziet wanneer je een steen in het water gooit. Het centrum van mijn innerlijke beeld begint te golven. Alsof het water is. De golven worden steeds sterker. Ik moet daar doorheen, zegt hij. Ik doe dat en het lijkt alsof ik door een tunnel van water heenga. Het golft, beweegt. Wonderlijke kleuren, vreemde sensatie. Dan, ineens, ben ik erdoor heen. Het wezen zegt: dit is je innerlijke ruimte. Ik ben in een soort ruimte, heel groot. Tegelijkertijd voel ik dat deze ruimte van mij is, dat hij in me is. Als het ware een bewustzijnsruimte. Het wezen nodigt me uit om te verven met licht. Stel je maar voor , dat het licht zo intens is als je je kunt voorstellen. Ik heb een soort kwast, en verf mijn innerlijke ruimte met licht. In eerste instantie is het licht dof. Ik doe mijn best om het intenser te maken. Dat kost moeite, gaat niet zomaar vanzelf. Uiteindelijk lukt het me om echt voor me te zien hoe intens wit, stralend licht uit mijn kwast komt. Met grote streken verf ik mijn innerlijke ruimte met dit intense, stralende licht. Fantastisch fijn om te doen. Het voelt alsof ik licht geef van binnen. Het wezen moedigt me aan om deze oefening vaker te doen, in mijn dagelijkse leven. Dan is het uur meditatie voorbij, en gaan we een tweede dosis Daime drinken.
Onbeschrijfelijk
Het tweede glas is echt intens bitter. Het is een donkere substantie, niet meer dan een borrelglaasje vol, maar zo bitter. Zo intens bitter. Ik krijg het niet in een keer doorgeslikt, ik moet ervan rillen zo bitter. Tijdens het drinken, vraag ik aan de Daime of dit glaasje me nog meer licht mag brengen van binnen. Terug op mijn plek slokje water erachter aan.
Ik heb last van de kou. Het is ook vrij fris in de kerk. De kou zet zich om in een soort stemming. Zoals het voelt, als het ergens koud is. Een koude sfeer. Ik krijg allerlei inzichten over kou. Hoe kou in menselijke relaties kan insluipen. Hoe ik in mijn dagelijkse leven omga met kou. Hoe lastig het is om kou te verwijderen, los te laten, te verwarmen als je het over de kou en warmte in je ziel hebt. Ik vraag aan iemand in de kerk die het ritueel verzorgt, of hij een dekentje voor me kan regelen. Ik krijg een witte, wollen deken van hem. Heerlijk, fijn.
Dan komt de Santa Maria langs. Drie trekjes van een pure wietjoint. Lekker voor de smaak. Maar wat er dan gebeurt is onbeschrijfelijk. Ik wordt gelanceerd. Ik los op. Ik kom in een wereld terecht, die voorbij beelden is. Dit is een tijdloze wereld. Het is een enorm intense ervaring, waar ik slecht af en toe woorden langs hoor komen die als het ware een de ervaring markeren.
Een zinssnede is: 'Wie heeft eigenlijk de realiteit uitgevonden?' Het voelt alsof ik achter de coulissen van het universum terecht ben gekomen. Ik ontmoet allerlei wezens, die ik herken van vorige rituelen. Het is heel vriendschappelijk, heel fijn. Het voelt een beetje, alsof je tijdens een schooluur uit de klas stapt en op de gang mensen tegenkomt. In de klas bestaat de aardse tijd, maar op de gang is de eeuwigheid. In die eeuwigheid ontmoet ik wezens, buiten tijd en ruimte om. Een andere zin is: 'Als de realiteit knoppen heeft, zeg maar een controlepaneel, dan heb ik het nu gevonden en draai ik aan de knoppen'.
Dan wordt ik licht. Ik heb die ervaring vaker bij de Daime en nu dus weer, hoewel hij elke keer subtiel anders is. Ik voel licht. Ik voel hoe licht door me heen stroomt. Alles is licht. De hele werkelijkheid bestaat uit licht. Gecondenseerd licht. Het is zo intens, mijn hele lijf vibreert, straalt. Hoewel ik mijn ogen dicht heb, is het visuele spektakel intens. Licht, lichter, lichtst. Elke cel, elke vezel in mijn lijf straalt.
Ik zie het universum. Ik zie letterlijk de hemelkoepel, de uitgestrekte sterrenhemel. Of, zien is eigenlijk een verkeerd woord. Ik neem de hemelkoepel waar. Maar heel dichtbij: het voelt alsof de hemel bewustzijn heeft. Alsof er een bewustzijn is, dat tot in de uithoeken van het heelal reikt en ik zie dat. Het kijkt naar mij. Ik begrijp het. Het is het bewustzijn van de sterrenhemel, zou je kunnen zeggen. Ik hoor een stem, die zegt: dit is de 12. Ik denk aan de twaalf maanden van het jaar, twaalf sterrenbeelden. Het is waanzinnig prachtig, mijn beschrijving hier in woorden schiet jammerlijk tekort. Het is een soort zien, maar dan zonder beelden. Het is alsof ik direct de betekenis waarneem van de hemelkoepel, hoe het functioneert, werkt, maar dan zonder beeld. Alsof je iemand hoort zonder dat hij zijn stem gebruikt.
Ze beginnen weer te zingen in de kerk. het is onbeschrijflijk mooi. Ik wil mijn ogen niet opendoen, maar geniet gewoon intens van het spektakel. Na verloop van tijd breng ik het op om weer mee te gaan zingen. Ik geniet van het zingen, het samenzingen. Wanneer het ritueel is afgelopen, ben ik nog enorm spaced out.
De terugweg
Ik ben nog helemaal niet terug, maar ga nog enorm hard. Ik heb een paar wazige gesprekken, ben dan ineens mijn vriend kwijt die de auto waarmee we terug moeten zal gaan besturen. Ik kijk naar de mensen in de zaal. Ik zie ze praten, bewegen. Maar het is, alsof ze een organisme zijn. Ik zie de werkelijkheid als echoende frequenties. Ik zie geluiden, gesprekken, bewegingen golven door de zaal. Interacties gaan heen en weer, alsof het wind is die door het riet waait. Na een tijdje ben ik er weer wat meer. Ik ga mijn vriend zoeken, ik vind hem buiten een sigaret rokend. Dan ben ik hem weer kwijt, ik zoek de auto. Die staat er gelukkig nog. Uiteindelijk vind ik mijn vriend weer en gaan we naar huis. In de auto ben ik nog steeds totaal spaced out, ik ben blij dat mijn vriend in staat is om te rijden. Ik zie lichtstrepen, lichtverschijnselen. Dan zie ik ineens een vliegend voorwerp. Het bestaat geheel uit licht. Het is een soort waterdruppel, eigenlijk drie waterdruppels aan elkaar. Het is vrij groot, en geeft licht alsof het van een regenboog is gemaakt. Het doet een beetje denken aan kristal, waarbij je wit licht ziet en tegelijkertijd lichte flikkeringen. Ik zeg tegen mijn vriend: zie je dat! Wat is dat? Wat vliegt daar? maar hij ziet niks. Ik bedenk me dat ik een UFO aan het trippen ben. Het is enorm wazig. Ik krijg de indruk alsof het voorwerp van bewustzijn is gemaakt, alsof het in mijn trip bestaat en uit een andere realiteit is. Dan verdwijnt het achter de bomen. Thuis aangekomen ga ik lekker slapen. De volgende dag voel ik me kiplekker en verschijn fluitend op mijn werk.
Deze keer een door de weeks ritueel van de Santo Daime. Elke 15e en 30e van de maand houden ze een concentration werk, wat ongeveer een uur of 5 duurt, en afgelopen week viel dat dus op een woensdagavond. Er wordt tijdens het ritueel (naast natuurlijk het drinken van de Daime, roken van de Santa Maria en het zingen) een uur gemediteerd wat het ritueel een aparte sfeer geeft. Hoewel ik al meer dan 10 rituelen heb gedaan en me enigszins vertrouwd begin te voelen met de effecten van de Daime, voel ik me toch een beetje nerveus. Bovendien is het een woensdag en moet ik donderdag gewoon werken. Weliswaar kan ik iets later verschijnen dan normaal, maar toch. Onderweg naar het ritueel probeer ik me innerlijk voor te bereiden. Ik heb de dagen ervoor een aantal vragen geformuleerd waar ik antwoord op zou willen. Bovendien voel ik met niet helemaal super de afgelopen dagen. We zijn rond 19:00 in de kerk in Amsterdam en nadat we ons hebben ingeschreven en een plek in het ritueel hebben gekregen, begint het ritueel. Ik vind het toch weer spannend en hoop dat ik er goed doorheen ga komen. We gaan de Daime drinken. De smaak valt me alleszins mee. Het is bitter, maar niet zo extreem dat het moeilijk weg te krijgen is. Dan ga ik zitten en begin mee te zingen met de eerste deel van de hymnes.
Loskomen - door de emotie heen
Terwijl ik zing, voel ik de Daime zwaar op mijn maag liggen. Mijn lijf voelt gespannen. Het onprettige gevoel wordt intensiever. Ik voel me verdrietig, realiseer ik me. In mijn buik, mijn maag. Een vervelend gevoel, eigenlijk het gevoel dat ik de afgelopen dagen heb gevoeld maar dan veel intenser. Ik heb het vertrouwen dat ik in goede handen ben, dat ik het effect van de Daime kan vertrouwen, dat het ritueel en de mensen hier goed zijn, goede intenties hebben. Ik besluit: ik ga het helemaal toelaten. Kom maar met dat gevoel, ik weet dat ik me beter zal voelen als ik erin ga.
Het is zwaar, pijnlijk, verdrietig. Maar doordat ik dooradem, tegelijkertijd mezelf dwing door te zingen, veranderd het gevoel ook. Ik zak dieper in de emotie. Het voelt alsof ik door de bodem van mijn bestaan heenzak. Eerst was ik nog even bang dat ik zou moeten overgeven, maar de gevoelens veranderen snel. Ik voel me langzamerhand rustiger worden. Ik vecht niet meer tegen mijn gevoel, maar laat het gewoon stromen. Ik ben me bewust van het gevoel, en laat het er zijn.
De innerlijke ruimte
Dan zijn we door het eerste deel van de hymnes heen en begint het uur meditatie. Ik sluit mijn ogen, concentreer me op mijn ademhaling, op mijn lijf, op mijn bewustzijn. Mijn innerlijke wereld is sterk aanwezig. De beelden met mijn ogen dicht worden steeds intenser. Ik voel dat mijn innerlijke wereld steeds rijker wordt. Kleuren, vormen. Dan is er ineens een wezen, een gedaante, die me tegemoet komt. Hij nodigt me uit om met hem mee te komen. Ik zie patronen, zoals je ziet wanneer je een steen in het water gooit. Het centrum van mijn innerlijke beeld begint te golven. Alsof het water is. De golven worden steeds sterker. Ik moet daar doorheen, zegt hij. Ik doe dat en het lijkt alsof ik door een tunnel van water heenga. Het golft, beweegt. Wonderlijke kleuren, vreemde sensatie. Dan, ineens, ben ik erdoor heen. Het wezen zegt: dit is je innerlijke ruimte. Ik ben in een soort ruimte, heel groot. Tegelijkertijd voel ik dat deze ruimte van mij is, dat hij in me is. Als het ware een bewustzijnsruimte. Het wezen nodigt me uit om te verven met licht. Stel je maar voor , dat het licht zo intens is als je je kunt voorstellen. Ik heb een soort kwast, en verf mijn innerlijke ruimte met licht. In eerste instantie is het licht dof. Ik doe mijn best om het intenser te maken. Dat kost moeite, gaat niet zomaar vanzelf. Uiteindelijk lukt het me om echt voor me te zien hoe intens wit, stralend licht uit mijn kwast komt. Met grote streken verf ik mijn innerlijke ruimte met dit intense, stralende licht. Fantastisch fijn om te doen. Het voelt alsof ik licht geef van binnen. Het wezen moedigt me aan om deze oefening vaker te doen, in mijn dagelijkse leven. Dan is het uur meditatie voorbij, en gaan we een tweede dosis Daime drinken.
Onbeschrijfelijk
Het tweede glas is echt intens bitter. Het is een donkere substantie, niet meer dan een borrelglaasje vol, maar zo bitter. Zo intens bitter. Ik krijg het niet in een keer doorgeslikt, ik moet ervan rillen zo bitter. Tijdens het drinken, vraag ik aan de Daime of dit glaasje me nog meer licht mag brengen van binnen. Terug op mijn plek slokje water erachter aan.
Ik heb last van de kou. Het is ook vrij fris in de kerk. De kou zet zich om in een soort stemming. Zoals het voelt, als het ergens koud is. Een koude sfeer. Ik krijg allerlei inzichten over kou. Hoe kou in menselijke relaties kan insluipen. Hoe ik in mijn dagelijkse leven omga met kou. Hoe lastig het is om kou te verwijderen, los te laten, te verwarmen als je het over de kou en warmte in je ziel hebt. Ik vraag aan iemand in de kerk die het ritueel verzorgt, of hij een dekentje voor me kan regelen. Ik krijg een witte, wollen deken van hem. Heerlijk, fijn.
Dan komt de Santa Maria langs. Drie trekjes van een pure wietjoint. Lekker voor de smaak. Maar wat er dan gebeurt is onbeschrijfelijk. Ik wordt gelanceerd. Ik los op. Ik kom in een wereld terecht, die voorbij beelden is. Dit is een tijdloze wereld. Het is een enorm intense ervaring, waar ik slecht af en toe woorden langs hoor komen die als het ware een de ervaring markeren.
Een zinssnede is: 'Wie heeft eigenlijk de realiteit uitgevonden?' Het voelt alsof ik achter de coulissen van het universum terecht ben gekomen. Ik ontmoet allerlei wezens, die ik herken van vorige rituelen. Het is heel vriendschappelijk, heel fijn. Het voelt een beetje, alsof je tijdens een schooluur uit de klas stapt en op de gang mensen tegenkomt. In de klas bestaat de aardse tijd, maar op de gang is de eeuwigheid. In die eeuwigheid ontmoet ik wezens, buiten tijd en ruimte om. Een andere zin is: 'Als de realiteit knoppen heeft, zeg maar een controlepaneel, dan heb ik het nu gevonden en draai ik aan de knoppen'.
Dan wordt ik licht. Ik heb die ervaring vaker bij de Daime en nu dus weer, hoewel hij elke keer subtiel anders is. Ik voel licht. Ik voel hoe licht door me heen stroomt. Alles is licht. De hele werkelijkheid bestaat uit licht. Gecondenseerd licht. Het is zo intens, mijn hele lijf vibreert, straalt. Hoewel ik mijn ogen dicht heb, is het visuele spektakel intens. Licht, lichter, lichtst. Elke cel, elke vezel in mijn lijf straalt.
Ik zie het universum. Ik zie letterlijk de hemelkoepel, de uitgestrekte sterrenhemel. Of, zien is eigenlijk een verkeerd woord. Ik neem de hemelkoepel waar. Maar heel dichtbij: het voelt alsof de hemel bewustzijn heeft. Alsof er een bewustzijn is, dat tot in de uithoeken van het heelal reikt en ik zie dat. Het kijkt naar mij. Ik begrijp het. Het is het bewustzijn van de sterrenhemel, zou je kunnen zeggen. Ik hoor een stem, die zegt: dit is de 12. Ik denk aan de twaalf maanden van het jaar, twaalf sterrenbeelden. Het is waanzinnig prachtig, mijn beschrijving hier in woorden schiet jammerlijk tekort. Het is een soort zien, maar dan zonder beelden. Het is alsof ik direct de betekenis waarneem van de hemelkoepel, hoe het functioneert, werkt, maar dan zonder beeld. Alsof je iemand hoort zonder dat hij zijn stem gebruikt.
Ze beginnen weer te zingen in de kerk. het is onbeschrijflijk mooi. Ik wil mijn ogen niet opendoen, maar geniet gewoon intens van het spektakel. Na verloop van tijd breng ik het op om weer mee te gaan zingen. Ik geniet van het zingen, het samenzingen. Wanneer het ritueel is afgelopen, ben ik nog enorm spaced out.
De terugweg
Ik ben nog helemaal niet terug, maar ga nog enorm hard. Ik heb een paar wazige gesprekken, ben dan ineens mijn vriend kwijt die de auto waarmee we terug moeten zal gaan besturen. Ik kijk naar de mensen in de zaal. Ik zie ze praten, bewegen. Maar het is, alsof ze een organisme zijn. Ik zie de werkelijkheid als echoende frequenties. Ik zie geluiden, gesprekken, bewegingen golven door de zaal. Interacties gaan heen en weer, alsof het wind is die door het riet waait. Na een tijdje ben ik er weer wat meer. Ik ga mijn vriend zoeken, ik vind hem buiten een sigaret rokend. Dan ben ik hem weer kwijt, ik zoek de auto. Die staat er gelukkig nog. Uiteindelijk vind ik mijn vriend weer en gaan we naar huis. In de auto ben ik nog steeds totaal spaced out, ik ben blij dat mijn vriend in staat is om te rijden. Ik zie lichtstrepen, lichtverschijnselen. Dan zie ik ineens een vliegend voorwerp. Het bestaat geheel uit licht. Het is een soort waterdruppel, eigenlijk drie waterdruppels aan elkaar. Het is vrij groot, en geeft licht alsof het van een regenboog is gemaakt. Het doet een beetje denken aan kristal, waarbij je wit licht ziet en tegelijkertijd lichte flikkeringen. Ik zeg tegen mijn vriend: zie je dat! Wat is dat? Wat vliegt daar? maar hij ziet niks. Ik bedenk me dat ik een UFO aan het trippen ben. Het is enorm wazig. Ik krijg de indruk alsof het voorwerp van bewustzijn is gemaakt, alsof het in mijn trip bestaat en uit een andere realiteit is. Dan verdwijnt het achter de bomen. Thuis aangekomen ga ik lekker slapen. De volgende dag voel ik me kiplekker en verschijn fluitend op mijn werk.
Top reportje weer
Fijn dat je je weg zo goed kan vinden in het ritueel.
Fijn dat je je weg zo goed kan vinden in het ritueel.
Top reportje weer
Dank je
Fijn dat je je weg zo goed kan vinden in het ritueel.
Ja, gelukkig wel. Het ritueel is voor mij ondertussen een soort stabiele setting geworden. Er veranderd nauwelijks iets aan het ritueel zelf, de vorm is steeds hetzelfde. Dat maakt dat ik de setting vrijwel helemaal los kan laten: dat gaat toch wel door. Ik kan me daardoor volledig focussen op mijn eigen ervaring en bovendien de angst en spanning die de Daime ook kan oproepen makkelijker overwinnen.
Voor mij werkt t in ieder geval
Cool reportje weer. Was weer mooi om te lezen
Kijken of ik dan beter in het ritueel pas
Waarom niet gewoon naar Lars oid? Of is er toch iets dat je in het ritueel aanspreekt? Ben wel benieuwd waarom het schijnbaar tóch trekt
Cool reportje weer. Was weer mooi om te lezen
dank je. Jij had ook wel eens aya gedronken, was t niet?
Stel je je denkgeest voor als een reusachtige cirkel, omringt door een laag zware, donkere wolken. Je kunt alleen de wolken zien, omdat jij buiten de cirkel lijkt te staan, helemaal los daarvan. Van waar jij staat kun je geen enkele reden zien te geloven dat er achter de wolken een schitterend licht schuilgaat. De wolken lijken de enige werkelijkheid. Het lijkt of zij alles zijn wat er te zien valt. Daarom probeer je niet erdoorheen en er voorbij te gaan, wat de enige manier is waardoor jij er werkelijk van overtuigd zou raken dat ze iedere substantie missen. Besluit nu om voorbij de wolken te gaan. Strek in gedachten je hand uit en raak ze aan. Schuif ze met je hand opzij; voel ze tegen je wangen, voorhoofd en oogleden strijken terwijl je er doorheen gaat. Ga verder; wolken kunnen jou niet tegenhouden. Het licht erachter staat vast en wankelt nooit.'
mooie beeldspraak, inspirerend om te lezen
op reportje weer
Sluit ik me graag op aan, wat ik me afvroeg wat zijn je belevenissen met dieren? komen er ook wel tijdens je trip dieren voorbij of zie je dieren? bijv. huisdier?
laatste aanpassing
mooie beeldspraak, inspirerend om te lezen
Mooi he
Nog ergens een reportje liggen?
Uum... vast wel, al weet ik het niet helemaal zeker. Een tijdje geleden een heleboel dingen kwijtgeraakt van m'n pc nadat een klootviool van de computerzaak zo handig was de boel zonder m'n instemming te formatteren.
Maar ik ga wel ff zoeken binnenkort Een aantal keren...
Waar ergens?
Keep up the good work
Goed te horen
Ik vind het wel grappig dat het jullie zo aanspreekt, het zijn op een bepaalde manier toch ook wel atypische ervaringen. Maar ik blijf mn ervaringen wel posten wat ik me afvroeg wat zijn je belevenissen met dieren? komen er ook wel tijdens je trip dieren voorbij of zie je dieren? bijv. huisdier?
Ehhmmm... Dieren... Nee, kan ik me niet echt herinneren. Ik weet van een vriend dat hij tijdens zijn rituelen bij Arno Adelaars (sjamanistische setting in de ardennen) wel vaak dieren zag, slangen enzo. Nu is het ook zo dat dat daar specifiek wordt opgezocht in het sjamanistische werk (door de onderwereld heen met de dierenkrachten enzo) maar ik heb het in ieder geval nooit echt gezien. Ik zie wel wezens, maar dat zijn niet echt dieren te noemen. Alhoewel ik een keer een soort beest het uitgekotst. Dat was een soort zwarte slang die ik uitkotste tijdens een Daime sessie....
Nog ergens een reportje liggen?
Maar ik ga wel ff zoeken binnenkort
Waar ergens?
Bij Hanna Klautz. Ken je die?
Alhoewel ik een keer een soort beest het uitgekotst. Dat was een soort zwarte slang die ik uitkotste tijdens een Daime sessie....
Wow dat lijkt me een knetterleipe ervaring zeg...
Bij Hanna Klautz. Ken je die?
Nope. Goed bevallen daar?
Wow dat lijkt me een knetterleipe ervaring zeg...
Zeker
was ik ook niet zo een-twee-drie klaar mee, met die ervaring Ik geloof dat ik dat tripreportje hier ook al ergens had gepost. Misschien heb ik het ook niet hier gepost. Bij deze dan, t is een ervaring van ergens februari 2010.
de demonen binnenin
de demonen binnenin
laatste aanpassing
Mooi report! Heftige ervaring lijkt me dat.
Had hem hier nog niet gelezen van je. Wel goed om te lezen hoe je opnieuw respect hebt gekregen voor deze plant.
Opeens word ik weer een beetje bang voor het plan om thuis Ayahuasca te gaan doen
Dat moet zeker met een goede voorbereiding gaan gebeuren!!!!
Had hem hier nog niet gelezen van je. Wel goed om te lezen hoe je opnieuw respect hebt gekregen voor deze plant.
conclusie
SIndsdien benader ik mijn rituelen weer met heel veel respect. Voorbereiding is alles. Ik mediteer vaak, en heb zeker afgeleerd om het lichtvoetig te gebruiken. Ik heb het idee dat ik toch enigszins op mn flikker heb gehad van de ayahuasca, vanwege mijn respectloze junkiehouding
Opeens word ik weer een beetje bang voor het plan om thuis Ayahuasca te gaan doen
Dat moet zeker met een goede voorbereiding gaan gebeuren!!!!
Mooi report! Heftige ervaring lijkt me dat.
Aja, had ik hem toch nog niet gepost hier, blijkbaar
Was zeker een pittige ervaring. ik heb daarna ook nog lang flashbacks gehad van de ervaring, zoals ik beschreef. Heeft daarna wel weer even geduurd voordat ik weer de moed had verzameld.... Gelukkig ging het daarna altijd stukken beter. Een goede voorbereiding is het halve werk Bij de Daime zingen ze dan:'Quem quiser passar nas provas
E comecar de ABC
Examinar a consciencia
E a primeira licao'
oftewel:
'Wie wil slagen voor de examens
moet beginnen bij het ABC
Onderzoek je geweten
Is de eerste les'
Opeens word ik weer een beetje bang voor het plan om thuis Ayahuasca te gaan doen
Dat moet zeker met een goede voorbereiding gaan gebeuren!!!!
Ayahuasca / Daime vraagt een boel respect. Of beter, dwingt het af
Als je een ervaren tripsitter hebt die je kan helpen navigeren door dergelijke landschappen, dan zou het wel moeten kunnen. Wellicht dat een gids als 'the psychedelic experience' van Leary bruikbaar is voor je tripsitter. Dan heb je meteen ook een soort van overzicht van de verschillende soorten bad trips en hoe je daarmee kunt omgaan
Ik weet eigenlijk niet of er nog meer handboeken zijn voor tripsitters, anders dan deze en het zelf meegemaakt te hebben?
Wellicht dat een gids als 'the psychedelic experience' van Leary bruikbaar is voor je tripsitter.
Ja Juist die ga ik nog weer eens lezen binnenkort heb de Nederlandse versie door een tip van iemand hier op het forum gekocht via marktplaats
En de Engelse had ik al een tijdje liggen maar toch een beetje moeite mee om door te komen.
Ik weet eigenlijk niet of er nog meer handboeken zijn voor tripsitters, anders dan deze en het zelf meegemaakt te hebben?
Ik heb her en der wel wat dingen op papier gezet misschien na wat meer ervaring eens een boek van maken.
Denk dat jij ook wel een aardige handboek kan maken ondertussen
Ik heb her en der wel wat dingen op papier gezet misschien na wat meer ervaring eens een boek van maken.
Denk dat jij ook wel een aardige handboek kan maken ondertussen
Dat zou nou best wel eens een boeidende opgave zijn
Misschien dat dat er ooit nog eens van komt Lol, ik heb net gedroomd over ontmoetingen met meerdere mensen uit dit topic
Op een camping net na een santo daime dienst.
Op een camping net na een santo daime dienst.
Haha ja was aardig brak van de nacht
Ik droomde van de week dat ik een of andere dude dood sloeg met een kandelaar.
Volgens mij niet echt goed
..
Volgens mij niet echt goed
..Ik droomde van de week dat ik een of andere dude dood sloeg met een kandelaar.
Volgens mij niet echt goed ..
Moord:
Als je droomt dat je een moord gepleegd hebt, duidt dit op het beeindigen van een oude (slechte) gewoonte of denkwijze. Het kan ook het eind van een verslaving betekenen. Een ander uitleg van deze droom is dat je veel onderdrukte woede hebt, naar jezelf of naar anderen. Moord-dromen komen trouwens vaak voor als je niet lekker in je vel zit.
Wanner je getuige bent van een moord, duidt dit op een diepgewortelde boosheid op iemand. Denk er eens aan of het slachtoffer een eigenschap van jezelf symboliseert dat je kwijt wilt.
Als je zelf vermoord wordt, suggereert de droom dat een belangrijke relatie verbroken is en je af wil sluiten van je emoties. Het staat tevens voor ongebruikte talenten.
In het Parool van vanavond staat een verhaal over Ayahuasca, schrijver heeft deelgenomen aan een ritueel en is er zeer te spreken over.
Deze clip blijft zó master!!!
Je hoeft er niet eens iets voor op te hebben om een trip in je mind te beleven bij 't zien van deze clip 
donateur
na het lezen van cheirons eerste report denk je echt, wow wat een geniaal spul! maar ik ben wat verder gaan lezen en vooral het report van SJ-O liet me heel erg aan mezelf denken, ook ik zou het heel lastig vinden om mijzelf te laten meetrekken in zo een spirituele trance.
wat mij ook opvalt is de manier waarop cheiron is gaan praten over Daime, je bent veel spiritueler geworden volgens mij en nu bedoel ik niet meteen dat je verslaafd bent geworden aan Ayahuasca maar het maakt mij bang om te zien hoe het je zou kunnen beinvloeden op een veel subtielere (niet perse negatief) manier dan andere drugs.
Dit hoeft niet perse slecht te zijn maar zelf heb ik er geen zin in om mijzelf wekelijks te gaan "reinigen" maar de ervaring die hier beschreven staan maken mij toch extreem nieuwsgierig om dit mee te maken
wat mij ook opvalt is de manier waarop cheiron is gaan praten over Daime, je bent veel spiritueler geworden volgens mij en nu bedoel ik niet meteen dat je verslaafd bent geworden aan Ayahuasca maar het maakt mij bang om te zien hoe het je zou kunnen beinvloeden op een veel subtielere (niet perse negatief) manier dan andere drugs.
Dit hoeft niet perse slecht te zijn maar zelf heb ik er geen zin in om mijzelf wekelijks te gaan "reinigen" maar de ervaring die hier beschreven staan maken mij toch extreem nieuwsgierig om dit mee te maken
wat mij ook opvalt is de manier waarop cheiron is gaan praten over Daime, je bent veel spiritueler geworden volgens mij en nu bedoel ik niet meteen dat je verslaafd bent geworden aan Ayahuasca maar het maakt mij bang om te zien hoe het je zou kunnen beinvloeden op een veel subtielere (niet perse negatief) manier dan andere drugs.
Heb ik zelf ook over na gedacht. De ervaringen hebben me zeker veranderd, op een subtiele manier. Op een bepaalde manier heeft het me inderdaad spiritueler gemaakt. Vooral in de zin dat deze andere realiteit voor mij een ervaring is geworden, in plaats van een concept. Zolang als ik in deze realiteit goed blijf functioneren (ik werk nog altijd 36 uur
en kan mijn ervaringen min of meer integreren in mijn dagelijkse leven) is dat wat mij betreft geen probleem , maar een verrijking.Blijft wel dat het zeker een verandering is, subtiel wellicht. Ik ben wel benieuwd wat jou daar bang aan maakt: er zijn zoveel dingen die je veranderen: school, werk, relaties... Zowel ten positieve als ten negatieve. Je noemt dat je geen zin hebt om je "wekelijks te reinigen" maar dat hoeft toch ook van niemand? Klinkt een beetje alsof je bang bent de controle te verliezen, alsof het meteen (of geleidelijker) een "way-of-life" wordt? Maar goed, ik ben dus benieuwd en gok ook maar naar je motivaties...
donateur
Het is wel een goed teken dat je het ook zelf toegeeft en doorhebt, en vooral dat je nog gewoon functioneert en je normale leven leidt. verder is het denk ik vooral het onbekende en bang dat het mij zo kan gaan bezighouden dat het inderdaad mijn "way-of-life" zou kunnen worden.
ik heb dan wel ervaring met andere drugs, en merk dat ik mijzelf zeker in de hand kan houden en maanden zonder pilletje of wat dan ook kan maar dit is natuurlijk op een heel ander niveau, niet even een avondje plezier maar het gevoel te hebben jezelf te reinigen en dus in feite weer gelukkig worden, of je fouten accepteren/verwerken.
ik vind het een verschrikkelijk idee om te denken aan dat ik iets nodig moet hebben om op mijn gelukkigst te zijn en dat is iets wat ik koste dat kost ook niet wil laten gebeuren.
ik heb dan wel ervaring met andere drugs, en merk dat ik mijzelf zeker in de hand kan houden en maanden zonder pilletje of wat dan ook kan maar dit is natuurlijk op een heel ander niveau, niet even een avondje plezier maar het gevoel te hebben jezelf te reinigen en dus in feite weer gelukkig worden, of je fouten accepteren/verwerken.
ik vind het een verschrikkelijk idee om te denken aan dat ik iets nodig moet hebben om op mijn gelukkigst te zijn en dat is iets wat ik koste dat kost ook niet wil laten gebeuren.
ik vind het een verschrikkelijk idee om te denken aan dat ik iets nodig moet hebben om op mijn gelukkigst te zijn en dat is iets wat ik koste dat kost ook niet wil laten gebeuren.
Het is niet zozeer bij zoiets als ayahuasca dat je denkt 'ik heb het echt nodig, ik voel me niet meer gelukkig', maar het is meer dat je het doet omdat je het wilt ondergaan. Je hebt er een bepaald doel mee (bijvoorbeeld op zoek gaan naar jezelf, of in contact proberen te komen met diepere lagen van je onderbewustzijn) dat soort dingen. Het wordt ook vaak gebruikt om min of meer therapeutische redenen. Om genezing, op zowel lichamelijk als mentaal als op spiritueel niveau. Ik denk niet dat je het moet beschouwen als het gebruiken van drugs. Ook al staat dit topic in het drugsforum.
Eigenlijk zou dit topic ook in gezondheid & voeding op z'n plaats kunnen zijn laatste aanpassing
donateur
'ik heb het echt nodig, ik voel me niet meer gelukkig'
dat merk ik ook wel uit de reports dat het niet zo werkt als een verslaving bij andere drugs maar meer dat je soms het idee krijgt dat je het tijd word om jezelf weer te gaan reinigen of hoe ik het ook moet benoemen?
of voel je jezelf niet "lichter" na zo een sessie waar je je problemen hebt erkent en ondergaan?
Het is wel een goed teken dat je het ook zelf toegeeft en doorhebt, en vooral dat je nog gewoon functioneert en je normale leven leidt.
Zeker, mijn 'normale' functioneren is wel een soort ankerpunt. Met veel drugs voel je je op het moment goed, meest fantastische inzichten (blowen bijvoorbeeld) maar de dagen erna komt er dan weer weinig van terecht. Voor mij is dat met Daime wel anders, moet ik zeggen. Dat is ook de reden dat het in Nederland gelegaliseerd is. Prof. Dr F.A. de Wolff, klinisch chemicus en toxicoloog te Amsterdam, zegt daarover in de rechtszaak die in Nederland is geweest voor de legalisatie van de Santo Daime:
Tot op heden zijn er geen aanwijzingen dat recreatief gebruik van hallucinogene producten tot (lichamelijke) afhankelijkheid en (psychische) verslaving kan leiden. [...] Niet geheel kan worden uitgesloten dat ervaren gebruikers soms een gevoel van hunkering hebben naar een ayahuasca-ervaring. Een dergelijke hunkering zal echter niet principieel verschillen van de hunkering naar drop of een groene haring bij liefhebbers van deze producten. Ter vergelijking: hunkering naar koffie heeft een andere basis; voor cafeïne bestaat wel degelijk een afhankelijkheid. Veel koffiedrinkers ontwikkelen hoofdpijn wanneer zij hun ochtendkoffie uitstellen: de bekende 'weekend headache'.
Het "in de hand houden" en "denken dat ik iets nodig moet hebben om op mijn gelukkigst te zijn" is in mijn beleving absoluut niet aan de hand met het gebruik van Daime. Enerzijds heb ik geen gevoel van craving, zoals ik dat met wiet of MDMA wel kan hebben. Anderzijds helpt de Daime mij juist om me in mijn dagelijkse leven gelukkiger te zijn. Dus zonder Daime. De inzichten blijven wel degelijk bestaan. Bovendien heb ik altijd een zeker soort van weerstand tegen de Daime. Het is naast fijn, ook altijd hard werken op een bepaalde manier. Een beetje zoals een pittige yoga sessie opluchting geeft als het weer voorbij is. Ik zou onverwachts as zaterdag kunnen gaan, maar ik heb zoiets van: mmoah, liever niet. Is net wat teveel van het goede. Ik was van plan dinsdagavond te gaan, lijkt me meer dan genoeg.
Daime levert zeker geen "geluk in een drankje", zoals bijv. MDMA veel meer doet. Pilletje erin > lekker gevoel. Bij de Daime is het drinken > het gevoel wordt alleen maar erger, spanning komen omhoog > hard werken om erbij te blijven > erdoor heen werken > opluchting > licht , en dat laatste is echt niet voor iedereen zo (getuige de userreport van S-JO
)Nou ja, tot zover mijn pleidooi haha
De angst voor Daime is op een bepaalde manier ook wel terecht, denk ik.Het beschermt je voor vroegrijp aan een dergelijke ervaring te beginnen.donateur
Tot op heden zijn er geen aanwijzingen dat recreatief gebruik van hallucinogene producten tot (lichamelijke) afhankelijkheid en (psychische) verslaving kan leiden. [...] Niet geheel kan worden uitgesloten dat ervaren gebruikers soms een gevoel van hunkering hebben naar een ayahuasca-ervaring. Een dergelijke hunkering zal echter niet principieel verschillen van de hunkering naar drop of een groene haring bij liefhebbers van deze producten. Ter vergelijking: hunkering naar koffie heeft een andere basis; voor cafeïne bestaat wel degelijk een afhankelijkheid. Veel koffiedrinkers ontwikkelen hoofdpijn wanneer zij hun ochtendkoffie uitstellen: de bekende 'weekend headache'.
dat is wel een beetje wat mijn vraag beantwoord
ik zal het er met een vriend eens over hebben en misschien dat ik ooit de stap zet naar het spirituele gedeelte van drugs
Bovendien heb ik altijd een zeker soort van weerstand tegen de Daime. Het is naast fijn, ook altijd hard werken op een bepaalde manier. Een beetje zoals een pittige yoga sessie opluchting geeft als het weer voorbij is. Ik zou onverwachts as zaterdag kunnen gaan, maar ik heb zoiets van: mmoah, liever niet. Is net wat teveel van het goede. Ik was van plan dinsdagavond te gaan, lijkt me meer dan genoeg.
Daar doet het me idd. aan denken. Met Yoga zijn bepaalde houdingen erg lastig, als ik niet kan ontspannen in dat wat lastig is (verstand gaat zich verzetten; ik wil dit niet, laat die les nou eens afgelopen zijn, kutoefeningen), dan wordt het eigenlijk alleen maar lastiger, omdat dit mijn inziens stress geeft. Daarentegen ontspannen kan zijn in de oefening (dus niet op mijn tandvlees volhouden; eigenlijk ook verzet) dan voelt dat ook aan als 'licht'.
De angst voor Daime is op een bepaalde manier ook wel terecht, denk ik.Het beschermt je voor vroegrijp aan een dergelijke ervaring te beginnen.
Is dat niks anders, dan afweermechanismen? De verdrongen onbewuste inhouden van de schaduw (zie Jung) willen liever niet naar het licht gebracht worden? Volgens mij heb je de plant niet per se nodig, met yoga en meditatie kan het ook, maar is de impact erdoor wel groot, misschien kan je grotere stappen zetten. Hoewel de psyche volgens mij ook zo zijn eigen tempo heeft.
laatste aanpassing
Is dat niks anders, dan afweermechanismen? De verdrongen onbewuste inhouden van de schaduw (zie Jung) willen liever niet naar het licht gebracht worden? Volgens mij heb je de plant niet per se nodig, met yoga en meditatie kan het ook, maar is de impact erdoor wel groot, misschien kan je grotere stappen zetten. Hoewel de psyche volgens mij ook zo zijn eigen tempo heeft.
Zo zie ik het in ieder geval wel ja, als afweer-/verdedigingsmechanismen. In feite dus angst inderdaad. Maar goed, het is denk ik niet verstandig dan een soort houding tegenover jezelf te gaan aannemen van 'ja, daag, ik ga een beetje die angst gelijk zitten geven! Kom maar hier met die daime!!'. Je kunt 't beter gewoon doen als je er mentaal rijp voor bent. Anders zul je er waarschijnlijk toch alleen maar voor terugdeinzen.
Je kunt 't beter gewoon doen als je er mentaal rijp voor bent. Anders zul je er waarschijnlijk toch alleen maar voor terugdeinzen.
Waarschijnlijk wordt het dan een overweldigende ervaring, vandaar dat ik denk dat het goed is om via yoga, meditatie de 'waarnemer' te oefenen, zodoende leer je dat je niet je gevoelens/emoties bent maar dat je die hebt.
na het lezen van cheirons eerste report denk je echt, wow wat een geniaal spul! maar ik ben wat verder gaan lezen en vooral het report van SJ-O liet me heel erg aan mezelf denken, ook ik zou het heel lastig vinden om mijzelf te laten meetrekken in zo een spirituele trance.
Ja de ervaringen van cheiron zijn zeker bijzonder te noemend
Mijn ervaring bij de santo daime was zeker heel anders, maar mijn eerste ayahuasca ceremonie was wel heel fijn (achteraf)
Misschien dat ik dat totale report nog wel een keer post maar vind dat nu nog wat te persoonlijk om zo open op dit forum te zetten.
Korte samenvatting er van. Ik was rijp voor de antidepressivia, ten einde raad, uitgeput, ofwel van mij mocht het lampje wel uit. Na de ayahuasca ceremonie begon ik de dag weer met een lach. Kreeg ik weer energie en ging het echt stukken beter met me. Kan me er nog over verbazen
Gevaar daarvan was dat toen het allemaal weer normaal was geworden en ik me weer wat minder begon te voelen dacht van ohja oplossing, even Ayahuasca drinken en het is weer prima. NIET WAAR
maar het bied me een leuk en interessant pad in een spirituele wereld, waar ik me zelf stukken beter in kan vinden dan de (verslavende)medicijnen van de dokter.