Hallo,
ik heb dit forum met veel aandacht gelezen de afgelopen weken, en zie dat er verschillende meningen en ervaringen zijn wat betreft het "stoppen met blowen".
Zelf heb ik 14 jaar lang dagelijks geblowd, en val helaas in de categorie van mensen waarbij het daadwerkelijk een flinke verslaving is geworden. Ik heb op dit forum gemerkt dat niet iedereen er verslaafd aan raakt, of geen moeite lijkt te hebben met het stoppen. Ook merk ik dat veel mensen de verslaving niet echt serieus nemen in vergelijking met andere verslavingen.
Natuurlijk zijn er verschillen, maar neem van mij aan dat het absoluut mogelijk is om zwaar verslaafd te zijn aan wiet/hash, zeker wanneer het een lange periode een groot deel van je leven bepaald.
Ik leefde van gebruik naar gebruik, en associeerde het met eigenlijk alles wat ik deed. Moest ik een lang stuk rijden, was ik alleen thuis, moest ik "dom" werk doen, had ik iets te vieren, was ik verdrietig, scheen de zon, bij alles had ik een associatie met een joint.
De hoeveelheid die ik rookte was gering, ongeveer 1-2 joint per dag, maar wel verspreid over de hele dag, steeds een paar hijsjes, met als gevolg dat ik eigenlijk de volledige dag in een lichte roes verkeerde. Natuurlijk heeft dit zich opgebouwd, en natuurlijk heb ik het laten gebeuren en is het mijn eigen fout geweest, maar wanneer de situatie eenmaal zo is, dan is het moeilijk om dit te veranderen.
Toch heeft het bij mij nooit een "verpestende" werking gehad. Ik heb een leuke vriendin, een eigen zaak en sinds kort 2 mooie dochters. Ik kan dus niet zeggen dat het mijn leven inhoudelijk heeft verpest, maar ik merk nu ik er vanaf probeer te komen dat ik eigenlijk twee levens heb geleid.
Niemand wist namelijk van mijn dagelijkse gebruik, behalve een goede vriend die in eenzelfde schuitje zat. Men wist natuurlijk wel dat ik zo nu en dan een jointje rookte, maar niet dat ik meestal zelfs al op het begin van mijn werkdag een paar trekjes nam, en vaak vlak voor het slapen de laatste paar.
Ik werd, in tegenstelling to veel lotgenoten, behoorlijk ondernemend van het roken van een joint. het meeste wat ik deed was behoorlijk nutteloos bleek de dag erna, maar ik ondernam wel dingen. Ik heb zelfs een hele HBO avond studie afgerond terwijl ik dagelijks blowde. Een joint zorgde ervoor dat ik het op kon brengen om hele boeken door te lezen en samenvattingen te maken. Enkel wanneer ik deze samenvattingen ging leren kon ik er geen joint bij hebben. (hier had ik dan natuurlijk ook echt een hekel aan)
Het feit dat niemand het wist, heeft achteraf voordelen, aangezien ik ook met bijna niemand om ga die dagelijks gebruikt. In mijn vriendengroep is een jointje tijdens een festival of feest normaal, maar op een doordeweekse avond hoef ik daar bij hen niet mee aan te komen. dit maakt het stoppen wellicht een stuk makkelijker.
Natuurlijk zorgt het ook voor een schuldgevoel, een gevoel van "loser" zijn, omdat je ergens aan vast zit wat niemand van je weet. Men kent mij enkel in een roes, hele kerstdagen en sinterklaasavonden heb ik in een roes gezeten, zonder dat iemand mij er ooit op aangesproken heeft. Afspraken bij klanten, ik rookte gerust enkele hijsjes in de auto op de weg ernaar toe. De kinderen ophalen bij de schoonfamilie, geen probleem om in een roes te zitten.
Vaak als ik een sigaretje ging roken, nam ik snel een paar hijsjes van een jointje.
Steeds was ik maar weer bezig om er altijd eentje op zak te hebben, steeds was ik bezig om te zorgen dat niemand iets rook (ik gebruikte van die bewaarkokertjes).
Achteraf gezien een behoorlijk ellendig leventje moet ik zeggen.
Ik was/ben een junk, en elke avond nam ik mijzelf voor om de volgende dag niet meer te roken. Ik heb hele joints weggegooid voor ik ging slapen omdat ik zo baalde van mijn gedrag. Ik heb tranen in mijn ogen gehad, en smekend naar de sterrenhemel gekeken, en gezworen dat dit de laatste keer was. Dit heeft ongeveer 5 á 6 jaar geduurd!!!
Elke keer viel ik de volgende dag terug in hetzelfde gedrag, en elke keer had ik daarvan weer spijt. Het was zo veilig en makkelijk om terug naar die joint te grijpen. Elke keer dat ik mijn voornemen niet kon vasthouden, werd ik onzekerder en had ik minder vertrouwen in mijzelf. Het gevolg hiervan was natuurlijk dat ik meer ging gebruiken.
"Ik haal er nu nog eentje, en wanneer die op is, dan...." / "ik ga vanaf nu niet meer tijdens werktijd roken" / ik rook 's avonds voor het slapen niet meer, zodat ik fris wakker wordt" , waarschijnlijk zijn dit allemaal herkenbare excuses voor mensen met hetzelfde probleem.
Een jaar of 6 geleden begon ik in te zien dat ik verslaafd was aan iets waarvan ik dacht dat je er niet verslaafd aan kon raken. Ik merkte dat ik afspraken afzei, uitnodigingen afsloeg omdat ik mij alleen met mijn jointje ook wel vermaakte. Ofwel, ik richtte mijn leven zo in, dat ik optimaal kon gebruiken, zonder dat andere mij hiervan konden weerhouden. De keren dat ik op een verjaardag/feest eerder naar huis ben gegaan, onder het mom van "niet lekker" zijn, om nog voor 23:00 in de coffeeshop te kunnen zijn, zijn niet te tellen. Ik was verslaafd, maar dit kon toch niet.
De drugs begonnen mijn sociale leven ernstig te beïnvloeden.
Net als vele hier op het forum was ik ervan overtuigd dat het niet mogelijk was om verslaafd te reken aan wiet/hasj.
Ja, geestelijk kon je ervan afhankelijk raken, maar dit zou toch niet zo erg zijn???
6 jaar heeft het me gekost, 6 jaar waarin ik mijzelf heb gekweld met stoppogingen en allerlei excuses. 6 jaar van mijn leven die ik noooooit meer terug krijg. Ik noem dat toch wel een behoorlijke verslaving!
Ik ben geen loser, en heb een behoorlijk doorzettingsvermogen op allerlei vlakken, maar ik kreeg het niet voor elkaar.
Ongeveer 4 jaar geleden begon het in de media een beetje te spelen. Er waren zelfs afkickklinieken met programma's voor wiet verslaafden. Dit gaf voor mij aan dat ik echt een probleem had. Er waren dus mensen die in een afkickkliniek zaten met hetzelfde probleem als ik. Ik was dus een JUNK, weliswaar vermomd in een fatsoenlijk jasje, maar van binnen was ik een junk.
Er stond eens een test op één van de afkickkliniek sites met vragen die je kon beantwoorden. De uitslag zou aangeven of je last had van verslaving, of een recreatief gebruiker was.
* Denk je 's ochtend bij het wakker worden gelijk aan drugs (ja)
* Zeg je afspraken af om drugs te gebruiken (ja)
* Voel je je wel eens ellendig als je gebruikt (ja)
etc etc.
Alle vragen moest ik bevestigend beantwoorden, waarna het advies midden op mijn scherm kwam te staan.
"NEEM AUB CONTACT MET ONS OP, WIJ KUNNEN JE HELPEN"
Daar zat ik dan. Het was natuurlijk een optie om het iedereen in mijn omgeving te vertellen, en een dergelijk project in te stappen. Maar goed, ik was/ben hiervoor te trots/zwak.
Maar het werd me wel duidelijk dat ik ervan af moest.
Vele stoppogingen heb ik ondernomen, één week, twee maanden, steeds hield ik het eventjes vol maar viel ook altijd weer terug. Ik kon het niet volhouden, ik bleef een zwak houden voor een joint.
Vaak kwam het doordat ik toch eventjes een trekje nam tijdens een feestje, of dacht dat ik wel één keertje een jointje kon roken.
Het werd mij steeds meer duidelijk dat het net zo werkt als met alcoholisme. Eéntje KAN werken, maar erg vaak zorgt het ervoor dat je uiteindelijk weer terugvalt in je oude gebruik. Verslaafd is verslaafd, en waaraan maakt eigenlijk niet zoveel uit, er schijnt maar één remedie te zijn, en dat is resoluut stoppen.
Ongeveer een jaar geleden is een vriend van me (die van mijn gebruik wist) gestopt met blowen. Hij had tentamens voor de boeg, en zich voorgenomen om in ieder geval tot de examens niet te blowen. Dit was een periode van 100 dagen. Ook hij rookte al 15 jaar dagelijks. Het lukte hem, en na die 100 dagen begon volgens hem de behoefte minder te worden. Hij associeerde het niet meer met alle bezigheden, en kreeg een soort rust. Ik was jaloers op zijn doorzettingsvermogen, en na de eerste 100 dagen besloot hij te gaan voor de 200. Pas na 150 dagen is hij gestopt met dagelijks het aantal dagen bij te houden, en gingen er dagen voorbij dat hij er niet/nauwelijks aan dacht. Onlangs melde hij me trots dat hij er een jaar vanaf was, ik was blij voor hem, maar zo teleurgesteld in mijzelf.
Ik schrijf deze post, omdat ik wil laten weten dat er meer mensen zijn die net als "JIJ" hetzelfde probleem hebben. En dat het geen probleem is wat je zomaar wegmoffeld, of wat wel meevalt.
Ik ben nu 98 dagen gestopt, en heb er nog steeds dagelijks moeite mee. Om het voor mezelf nog resoluter te maken, ben ik ook gelijk gestopt met roken. Dit om te voorkomen dat ik terug zou vallen.
98 dagen houdt ik nog steeds elke dag bij hoelang ik gestopt ben, al begint gelukkig de drang naar een joint af te nemen nu. Ik verwachtte veel van het stoppen, ik verwachtte dramatische verschillen, maar uiteindelijk blijf je dezelfde "IK". Laat dit je niet ontmoedigen, verwacht niet dat je leven er ineens heel anders uit gaat zien.
Gelukkig wordt je inderdaad weer wat helderder in je hoofd, voor mij geldt dat ik zo langzamerhand waarempel weer wat zelfvertrouwen krijg en me al 98 dagen geen loser meer heb gevoelt.
Tijdens eerdere stoppogingen ging ik gelijk op de overdreven tour, sporten/gezond eten/mediteren alles moest "schoon" worden. Deze keer heb ik het anders aangepakt. Ik had maar één doel, en dat is om het in ieder geval 100 dagen vol te houden om niet te blowen. (en het liefst ook niet te roken, maar dit was van minder belang)
Ik heb me ellendig gevoeld, ben 8 kilo aangekomen, heb vaak de drang gevoeld om er andere zaken bij te gaan doen, maar weerhield mijzelf hiervan. Ik heb duizenden keren gedacht dat ik een joint moest halen.
Maar het doel was duidelijk, 100 dagen clean!!!
Nu is het in zicht, ik ben bijna 100 dagen gestopt. Ik had gehoopt dat er nu enkele dagen voorbij waren gegaan dat ik er niet aan gedacht had, maar helaas is dit niet zo geweest.
Ik ga nu voor de 200, en hoop dat ik nooit meer een joint op zal steken. Ik heb met de afgelopen feestdagen al behoorlijk wat keren nee gezegd tegen een aangeboden joint, dus het vertrouwen groeit.
Toch blijf ik benauwd voor een terugval.
Mijn leven is nu zoveel makkelijker, zoveel eerlijker naar mezelf toe, en zoveel fijner.
Met deze post sluit ik voor mezelf deze periode af. Ik hoop dat ik ook maar één iemand gestimuleerd heb om eenzelfde weg te bewandelen, of wellicht iemands ogen heb geopend. Dan zou het de moeite van het posten al 100 keer waard zijn.
Ook hoop ik dat mensen die grappen maken over verslaving aan wiet, zich beseffen dat het voor sommige mensen wel degelijk een probleem is. Natuurlijk een "eigen schuld" probleem, maar desalniettemin een groot probleem.
Succes!
Groeten,
(ex) Junkie-cannabis
![:\](https://static.partyflock.nl/smiley/hmmzz_streep.png ":\"){kind=small}
