Nope.. dat is dus een groot verschil met de gevestigde religie: God heeft de aarde niet geschapen, en het universum ook niet. Eigenlijk was het zelfs nooit de bedoeling dat dit alles er zou komen. Ja, je leest het goed: dit alles is een hele grote fout!
Maar God is wél de Schepper van leven. En wij zijn Zijn schepping(en).
What the fuck... is God dan ontstaan uit het ontstaan van het universum en hij heeft hij derhalve verklaard dat het een grote fout was dat alles is ontstaan (inclusief hij, als schepper van ons - het leven) ? En wat is het leven dan precies ? Wat is de definitie die CIW geeft ? Hetgeen dat bewust is ? Alles wat ademd/t ? En heeft hij meer leven geschept dan het leven op aarde, of ook andere wezens verspreid over het universum ? Wellicht mensen aan de andere kant van het universum ? Vraag me af wat zijn beweegreden was om ons te creeren in het ongeluk van het ontstaan van alles... gezelschap ? Zelfvervulling... het vervullen van Gods denkgeest ? Wilt hij mischien compleet worden ? En kan dat alleen door hetgeen wat hijzelf creeert ... zelfaangemaakte aanvulling...
Een belangrijke vraag verder; wat is volgens het CIW de oorzaak van het ontstaan van het universum ? En hoe verhoud het antwoord hierop zich met het ontstaan van zijn bestaan... Hij is waarschijnlijk eeuwig... maar het universum niet toch ? 
Nou, je moet het denk ik anders zien.
God=de Schepper van Leven. God=Zelf Leven. Wat uit God voortkomt is vervolgens een uitbreiding van God Zelf. Dus wat breidt God dan uit? Juist, leven!

Wat is God nog meer? God=geest. Dus als dat zich uitbreidt komt daar vervolgens ook weer geest uit voort.
Nou, die Schepping van God zijn wij in dit geval. Onze Denkgeest is zodoende een uitbreiding van God als het ware.
Goed, wij, nu als schepping van God, delen vervolgens dus eigenschappen van die 'oergeest'. Eigenschappen als: het vermogen tot scheppen, het vermogen tot denken (denken=scheppen in feite), het vermogen tot liefhebben (want God is liefde) en al wat nog meer.
Maar het vermogen tot scheppen door middel van onze denkgeest is hierbij in ieder geval het belangrijkste om te onthouden.
Wat ook belangrijk is om het te begrijpen is het gegeven dat vóór de schepping van dit universum in principe alles gewoon koek en ei was, en alleen de Hemel bestond.
Maar op een zeker moment is de schepping van God (Zoon van God) losgeraakt van de hemel, en is hij met zijn denkgeest zijn eigen realiteit gaan creëren, en raakte de denkgeest gespleten in een ego (wat een verdediging is tegen de vermeende straf van God als gevolg van dit alles; wat een illusie is, want God straft niet) en een Heilige Geest. Dus er ontstond een strijd, een conflict; een opdeling: DUALITEIT! En in deze staat is uiteindelijk Kennis verruild voor waarneming, wat eerst niet bestond. Nu nam de denkgeest dus een uiterlijke realiteit waar, en werd kennis vergeten (lees: onbewust gemaakt).
Goed, dit leverde dus een universum van vormen, verschillen en tegenstellingen op, waarin de denkgeest zichzelf waarnam als een afgescheiden lichaam en geest. Maar uiteindelijk is het allemaal slechts waarneming vanuit de denkgeest. Het is in werkelijkheid een voorbijgaande droom.
Daarom heeft God dit dus niet geschapen. Omdat dit alles zich dus afspeelt in de collectieve denkgeest, die droomt van een bestaan buiten de hemel. Buiten deze droom is de eeuwigheid, de Hemel, ons Ware Thuis. Dát heeft God geschapen, en dat heeft weinig van doen met een wereld van waarneming. In de hemel bestaat niets buiten jezelf, en bestaat er geen uiterlijke waarneming, omdat je in die 'staat' (das niet het goede woord ervoor geloof ik) één bent met al dat is, en je slechts een eeuwig gewaarzijn van zuivere Godheid ervaart.
Een belangrijke vraag verder; wat is volgens het CIW de oorzaak van het ontstaan van het universum ? En hoe verhoud het antwoord hierop zich met het ontstaan van zijn bestaan... Hij is waarschijnlijk eeuwig... maar het universum niet toch ? 
De oorzaak van het ontstaan van dit universum was angst. Angst voor de straf van God, omdat de eeuwig volmaakte hemel uiteindelijk verruild is voor een bestaan waarin God niet langer de wetten van het bestaan regeert. Er is dus een grote lading schuld, en de angst om voor die schuld gestraft te worden. Angst voor een grote zonde dus (de zonde: het zichzelf afkeren van God). En dan heb je
onheilige drie-eenheid: zonde, schuld, angst: het ego.
Dat maakt dat dit bestaan ongeveer neerkomt op een aanval op God. Ja, een vorm van aanval... want aanval is voor het ego de beste verdediging.
Goed, dit alles bij elkaar maakt uiteindelijk dat we in een wereld leven waarin zo'n beetje alles tegengesteld is aan het Koninkrijk van God; het is letterlijk een op-z'n-kop-wereld. We hebben in feite de Hemelse staat op z'n kop gezet. De aardse wetten zijn tegengesteld aan de Hemelse wetten. Ook weer belangrijk om te onthouden!
Mmm oke... en ik las ook dat het ego enkel en alleen ANGST is, he... maar die angst valt te begrijpen - kijk immers naar in wat voor een wereld we alle leven, evenals elk ander dier -....
maar hoe kan het dat die angsten in de droomwereld het zo lastig maken voor onze geest ?
Hoe kan het zijn dat onze illusie zoveel angst kent dat onze echte geest - die niet gefundeerd is in de projectie - zich niet kan ontwikkelen tot hetgeen dat God en uiteindelijk wijzelf willen... Snap je een beetje wat ik bedoel te vragen ? De verhouding en/of relatie tussen de illusie, werkelijkheid, de denkgeest en de angsten die bestaan in de illusie is voor mij heel moeilijk te bevatten
Jaja, ik begrijp je vraag... Nou ja, zoals ik net in het bovenstaande al een beetje beschreef: die angst is op het allerdiepste niveau niets anders dan de straf van God, die we denken verdiend te hebben.. we voelen ons immers onbewust héél erg schuldig en projecteren die schuld voortdurend op elkaar (vandaar ook ruzies, haat en oorlogen). De angst voor God zie je uiteraard heel letterlijk terug in religies op aarde - met name uiteraard het Oude Testament - die van God een soort beeld hebben gemaakt die, tja.. in feite eigenlijk gewoon alle eigenschappen heeft opgeplakt gekregen die voortkomen uit het ego. Een godsbeeld dat eigenlijk gewoon een projectie is... de Egod

Vind ik nog altijd een geweldig woord ervoor... Een godsbeeld die angst en vrees aanjaagt.. een God om voor te vrezen...
Dus vandaar dus die angst...
Ghaha heel apart ja
Maar over die term illusie...ik moet het dus wel opvatten als dat wat we nu meemaken wel werkelijk is (de grond waar we op staan "is")... maar onze perceptie ons slechts een waanbeeld voorhoudt ? De angsten waarover ik spreek in het echten zijn dus ook wel reeel, maar niet reeel genoeg - overbodig- als je kijkt naar het werkelijke doel....
Na alles wat ik er nu over heb gezegd hoop ik dat je die puzzel zelf een beetje in elkaar kan zetten
Zal er in de tussentijd al een zooitje mensen geweest zijn die het doel bereikt hebben ? En vanuitgaand dat er nu miljarden mensen meer leven dan 2.000. jaar geleden.... hoe komen er zoveel bij en waarom ? Blijft God geesten aanmaken ? Of is een deel van de mensen een illusie ? Behoren die geen doel te bereiken... ?
Ow ja, vast... ik denk persoonlijk velen zelfs. Het bekendste voorbeeld is uiteraard Jezus. Maar er zijn er vast veel meer die dat bereikt hebben. Wat ECIW daarover zegt is dat de mensen die zoiets bereiken uiteindelijk de Leraren op de wereld worden. 'Leraren van God', zoals dat genoemd wordt.
Maar het bevolkingsaantal op aarde zou ik niet zo makkelijk kunnen verklaren aan de hand hiervan. Alleen ECIW zegt wel: er is maar één Denkgeest. En wij zijn daar slechts allemaal een individueel deeltje van. Dus de toename van mensen op aarde zegt dan verder niet zo veel denk ik; uiteindelijk zijn het allemaal slechts stukjes van één en hetzelfde. Maar dit bevindt zich wel een paar metafysische levels dieper dan wij bevatten kunnen denk ik...
Goed, nu hoop ik dat de tekst niet te lang geworden is... maar ik vrees het ergste
