Ik heb vaker verschillende paddo's gebruikt ook in hogere dosis. Hoewel ik het fantastisch spul vindt zoek ik iets nieuws en zwaarder. Twee weken terug lsa zaden gebruikt en voelden me meer vergiftigt dan trippen. Nu kwam ik Ayahuasca dit klinkt wel als echt zwaar trippen heeft iemand hier ervaring mee? Of toch maar eens San Pedro uitproberen?
Eerst na dat inzoomen kwam in een vierkante kamer waar alle patronen met de muziek mee bewogen, tot op een gegeven moment alles swirlde naar 1 ronde plek, waaruit een zilver licht kwam met ronde schijven die naar boven leidde. Toen ik met die schijven mee wilde, merkte ik dat ik niet verder mocht, en werd ik terug gezogen naar het initiele patronen gebeuren.
Klinkt erg mooi. Die schijven zijn typische verschijnselen, niet... Voertuig naar een andere dimensie.
Over dat meemogen: was het mogen of kunnen? Niet alle psychedelica leveren voldoende energie om die reis 'zomaar' te kunnen maken.
Soms zijn er inderdaad gebieden die nog niet toegankelijk zijn; vragen een zekere "inwijding" om daar te kunnen/mogen/willen komen.
Uitspraak van SJ-O op donderdag 11 februari 2010 om 00:28:
dat de visuals die je hebt eigenlijk een transportmiddel zijn naar de gewijde dimensie.
Strassman beschrijft ook hoe bij DMT visioenen mensen typisch kunnen blijven in het gebied van de kaleidoscopische vormen. Wanneer ze daardoorheen "breken", komen ze typisch terecht in een andere dimensie, om daar ontmoetingen te hebben met de wezens aldaar.
De laatste keer dat ik heb moeten kotsen was dus afgelopen zomer, en deed zo gigantisch pijn, dat het een soort van trauma in mn onbewustzijnde heeft gecreeerd. De links in mijn hersens hebben er vervolgens voor gezorgd dat zodra ik ergens bang/stress voor heb, ik misselijk word
Heb je wel eens geprobeerd om op deze momenten heel erg goed op je adenhaling te letten, op de juiste manier adenhalen kan echt een hele hoop schelen
Klinkt erg mooi. Die schijven zijn typische verschijnselen, niet... Voertuig naar een andere dimensie.
Over dat meemogen: was het mogen of kunnen? Niet alle psychedelica leveren voldoende energie om die reis 'zomaar' te kunnen maken.
Soms zijn er inderdaad gebieden die nog niet toegankelijk zijn; vragen een zekere "inwijding" om daar te kunnen/mogen/willen komen.
Het was zelf inzoomen op een van de schijven van de patronen, daarna werd ik mee'geleid' alsof ik vanuit een soort camera keek, snapje wat ik bedoel? The closest waar ik het mee kan vergelijken is denk ik dat oude spel Unreal Tournament. Als die opstart dan zie je ook eerst zo'n intro filmpje waar je door een hoop gangen 'zweefd' zo ging het zegmaar ook een beetje
Heb je wel eens geprobeerd om op deze momenten heel erg goed op je adenhaling te letten, op de juiste manier adenhalen kan echt een hele hoop schelen
Ik weet het man, maarja stress verhoogd de snelheid waarmee je bloed in je lichaam stroomt, waardoor je hart sneller moet pompen, waardoor je automatisch sneller adem gaat halen..Like I said, afgelopen keer heb ik nergens last van gehad, dus ik heb mijn oude vertrouwde gevoel bij de truffels weer terug
MACDONALDS HAMBURGERS SATE IJS CHOCOLA BANANEN AARRGHHH ik heb honger als 12 anderen. Wat kan eten heerlijk ruiken
Dat vasten valt me behoorlijk zwaar. Zou eerst alleen gaan sapvasten. Maar ging vandaag op mn werk bijna onderuit. Dus neem af en toe even een crackertje met jonge kaas.
Verder leef ik op wat vers fruit en sapjes
Wanneer je Ayahuasca gaat drinken is het heel erg belangrijk dat je van tevoren gevast hebt. De Mao-remmende werking vraagt om aangepaste voeding, minstens drie dagen van tevoren. De combinatie met bepaalde antidepressiva en andere gevoelsonderdrukkers moet tegen elke prijs vermeden worden en kan levensgevaarlijk zijn. Daarnaast is er een indrukwekkende lijst van stoffen die misselijkheid of hoofdpijn kunnen veroorzaken39
En hoe was het???? Hoe vond je het holotropisch ademwerk, wat ze daar ook doen??
Ayahuasca geeft wat je nodig bent, niet waar je om vraagt.
De reis was dus eigenlijk niet naar verwachting. Ik kwam er niet helemaal in. Emotioneel was het wel echt heftig. De rest van het weekend maakte de ervaring eigenlijk echt bijzonder. De groep mensen waar we mee waren, de begeleiding en de liefde die er was voor iedereen.
Het holotropisch ademwerk heeft me verbaasd. Dat het zo’n invloed kan hebben. Maar wat ik er nou precies aan heb gehad weet ik niet. Wel kreeg je dr meer een band van met elkaar omdat je elkaar begeleide.
De muziek tijdens die sessie was heel mooi. Dus heb die cd ook gelijk maar gekocht
Uitspraak van SJ-O op vrijdag 5 maart 2010 om 00:00:
De Mao-remmende werking vraagt om aangepaste voeding, minstens drie dagen van tevoren.
Je moet overdreven veel eten van bepaalde stoffen (in de kilo's) voordat het risicovol wordt. Valt dus erg mee. Er zit op zich natuurlijk wel wat in, om goed op je voeding te letten. Maar ik wil het toch wat relativeren
Heb zaterdag overigens ook weer een Cura gedaan bij de Santo Daime. Het was extreem onbeschrijfelijk. Ik vertoef gedurende uren in een andere realiteit, waar ik onderwezen wordt in de samenhang van de dingen. Klinkt enorm vaag, en dat is het ook, haha
Heb zaterdag overigens ook weer een Cura gedaan bij de Santo Daime. Het was extreem onbeschrijfelijk. Ik vertoef gedurende uren in een andere realiteit, waar ik onderwezen wordt in de samenhang van de dingen. Klinkt enorm vaag, en dat is het ook, haha
Jij hebt de smaak ook aardig te pakken
Uitspraak van SJ-O op maandag 8 maart 2010 om 21:36:
Ach, t houd je van de straat he
Bij de Santo Daime is een "vaste kern" die zo ongeveer wekelijks aanwezig is. Echt extreem wat zij presteren. Op een bepaald punt kan ik echt niet meer zingen, maar zij blijven gewoon doorzingen.
Mijn San Pedro en Peyote zijn in de groei.. Eventjes wachten nog
(Hoewel de San Pedro eigenlijk al wel klaar voor gebruik is )
Ik heb ook het idee dat de ingredienten bij de santo daime anders zijn dan bij de gewijde reis, ik denk dat het veel sterker is bij de santo daime, want heb ook gelezen dat ze er soms marihuana bij stoppen en nog wat andere dingen om de ervaring sterker te maken.
Maar ik vind dat niet erg, laat me ayahuasca maar rustig verkennen.
Trouwens SJ-O je moet het boek de Heldenreis maar eens lezen, dat is pas een VERHELDEREND boek! Daar heb je iets aan!! Daarin wordt alles zo duidelijk hoe dat een mens in elkaar zit met zijn poortwachters, criticus enzo, echt heel goed beschreven.
laatste aanpassing
Weer een ayahuasca report. Om het zelf te lezen blijft enigszins vreemd; de ervaringen zijn soms best religieus, maar het is natuurlijk ook in een kerk waarbij voortdurend religieuze liederen worden gezongen dus zo vreemd is dat ook weer niet.
het drinkenIk ben een beetje nerveus. In mijn buik zit wat spanning, tegelijkertijd voel ik vertrouwen: ik weet dat ik in goede handen ben bij de Santo Daime. Ik voel de smaak van de Daime van te voren al door mijn lijf gaan. Zo bitter, zo bitter. De rllingen lopen al over mijn rug bij de gedachte aan de smaak alleen al. Ik voel hem al in mijn mond, nog voordat ik hem heb gedronken. Na wat inleidend gebed beginnen we snel aan de Daime. Oh, zo bitter, zo sterk. Het lijkt alsof de smaak elke keer dat ik hem drink intenser wordt. Ik probeer de smaak tot me te laten doordringen, te proeven zonder af te wijzen. Bitter... Ik ril... Neem dan toch een slokje water, nadat ik dat zolang mogelijk heb uitgesteld. Alsof de smaak te proeven een voorbode is van wat de Daime zal gaan vertellen.
de engelen en het lichtDe Daime ligt er zwaar op mijn maag deze keer. Ik voel mijn buik. Ik probeer het toe te laten. Misschien moet ik overgeven, als dat nodig is, is dat nodig. Die overgave is al heel wat, voor mij, wat betreft overgeven dan. Ik richt me op het zingen, ga op in de zang. Dan , langzaam, beginnen de beelden te komen, de visioenen. Langzaam bouwt zich de wereld op, de andere realiteit, die begint te openen. Het is niet eens zozeer een andere realiteit; het is eerder deze realiteit, maar op een andere frequentie. Ik voel hoe de zaal zich verbindt in de energie. Het wordt langzaam meer een geheel. Ik zing door, geniet van het zingen. De zang trilt in mijn lijf. Dan voel ik de wezens komen. Engelen, intelligenties, aliens... Ik weet niet hoe ze te noemen. Ze zeggen: je mag ons best engelen noemen. Ik voel de Daime door mijn lijf stromen; mijn lijf heeft de Daime geaccepteerd. Het stroomt, het zware komt van mijn maag af. Dan voel ik: we gaan. De kerk heeft voldoende energie opgebouwd: we kunnen. Dan wordt de consecration of the space voorgelezen. Ik sluit mijn ogen, probeer de woorden zo volledig mogelijk toe te laten. Intens.... Mijn aandacht dwaalt af van de woorden... Ik ga de ruimte binnen... Het is een soort binnentreden in een andere realiteit. Of beter: in een andere frequentie van deze realiteit. Alsof je de stekker uit de realiteitsmachine trekt, en het “beeld” van de illusie die wij realiteit noemen ineens uitvalt, om de werkelijkheid te laten zien zoals ze werkelijk is; ik duik dieper in de stemming in mijn maag. Het is verdriet; Ik worstel om het toe te laten; dan begrijp ik: met deze emotie kan ik de ruimte niet betreden. Ik heb echter toestemming om het los te laten: want alles is goed. Ik mag me overgeven aan het licht dat langzaam feller begint te schijnen, dat ik langzamerhand met mijn ogen gesloten dichterbij zie komen, aan het weten dat alles goed is. Juist in die overgave ligt de oplossing voor mijn verdriet. Ik hoef het verdriet niet “uit te werken”: ik kan gewoon de ruimte ingaan, en me overgeven aan het licht.
de samenhang
Ik zie hoe alles samenhangt. Alles is een. Alles hangt samen. Een diepe ordening. Waar alles een plek heeft. Wij denken zo vaak dat het universum gescheiden is, niet een. Dat we in een proces naar heelheid toe werken; dat is echter niet zo. Alles is al een. Alles past in de samenhang. Ook de pijn, het verdriet. Het is juist de illusie dat er geen samenhang is, die het verdriet en de pijn veroorzaakt. Ik ga dieper de ruimte in. Er zijn hier verschillende kamers, verschillende vertrekken. Ik voel hoe de engelen rondlopen, werken. Er wordt geheeld. Mensen in de kerk geven over, huilen; ondertussen draagt de zang ons door het ritueel heen.
Ik zie een fel licht. Vreugdevol. Het is het licht in het centrum van het heelal. Grootst, stralend. Ik zie dat het een gezicht kan hebben. Je zou het allerlei namen kunnen geven, Christus of God, maar die beelden of namen maken juist dat je het licht niet meer kan zien. het is heel makkelijk om er een soort label aan te hangen, het een naam te geven. Maar een naam, een label, maakt juist dat ik de ervaring niet meer heb. Het licht is veel ruimer, veel meer, veel intenser dan dat beeld. Het licht straalt, vlamt, jubelt. Het is nog feller als op een zomerdag in de volle zon kijken, het doet alleen geen pijn aan mijn ogen. Het overweldigt wel door zijn intensiteit. Het is een soort weten: alles is licht. Alles is goed. Alles mag er zijn.
het lijdenIk zie meer lijden. Concentratiekampen, hakenkruizen, moorden. Ik besef me: ook dit hangt samen. Ook dit hoort erbij. Ik realiseer me dat het lijden ook hier in de zaal is. De demonen, de slangen, komen ook binnen. Het pijn, het lijden. Ik zie een moord. Een archetypische moord. De mens die een ander mens vermoord. Het bloed aan zijn handen. Ook dit is onderdeel van de cosmos. Van het grote geheel. Het is een deel dat zich verduisterd heeft. Het zwart , het donker, laat ik toe. Ik zie de moord; heel erg as-it-is, matter-of-fact. De moord. Het bloed. Het verdriet. En door het te zien, door het licht toe te laten, door het licht te schijnen, wordt het geheeld. Het donker in de zaal wordt getransformeerd. De deelnemers nemen hun duister mee: met elkaar helen we het duister, de pijn, door het licht toe te laten.
Ik probeer te zingen, uit het boekje. Ik merk hoe ik, door te zingen, mee vibreer op de intentie van het ritueel. Hoe ik mijn energie toewend voor heling. De vriend die met mij mee is begint te grappen; het is lastig de tekst te volgen. Maar wanneer ik geconcentreerd ben, mijn voeten op de grond voel, ben ik ineens weer in-tune met het lied en kan ik de tekst volgen. Het vraagt echter enorm veel concentratie. Ik zeg tegen mijn vriend: door te zingen, helen we de mensen. Onze vibratie raakt de mensen die daar huilend op de grond liggen, hun diepste trauma’s verwerken.
Op een bepaald punt wordt gezongen over “the line of tuncum” die komt om alle “liars” tot gerechtigheid te brengen. Ik zie hoe er een of twee mensen enorm beginnen over te geven. Ik denk: zij hebben iets met die leugens. Zij worden nu door “the line of tuncum”, wat dat ook precies mag zijn, met hun leugens geconfronteerd.
de tweede keer drinkenDe tweede keer drinken. Ik wil niet. Ik ga niet drinken. Ik weet: dit wordt meer dan ik kan dragen. Ik kan niet nog een keer drinken. Dat is too much. Ik zal eraan bezwijken. Het zal een overload zijn. Het zou overmoedig zijn. Ik drink maar een keer vanavond. Mijn ogen gaan open, ik kijk rond. Ik besef me hoe het ritueel wordt gedragen door de aanwezigen. Hoe er leiding is in het ritueel van de oudere mensen. Ik besef me, hoe het er juist om gaat dat ik het niet hoef te dragen. Ik mag de anderen voor laten gaan; alles heeft zijn plek. Zijn tijd. Zijn moment. Ik voel me ineens wakker worden. Ik ben nu uit de engelenwereld. Ik voel hoe de engelen het goed, fijn vinden als ik mee werk. Zo van: je bent welkom. Ik heb mijn plek in het werk, daar. Dan begrijp ik: ik mag drinken, maar het zal meer zijn dan ik zelf kan dragen. Ik heb echter toestemming om mee te gaan, de ruimte te betreden, om mee te kijken hoe het geavanceerdere, diepere werk zal gaan.
Dan ga ik naar voren, het voelt nu goed. Ik krijg het glaasje met Daime. Ik zet een stap terug. Ik ga het niet impulsief drinken, maar met aandacht. Hoe wil ik dat deze slok zal zijn? Ik richt mij op de grond, op mijn voeten, op de aarde. Ik concentreer me op mijn voeten. Mijn contact met de grond. Met de intentie gevoed te worden in het contact met de grond drink ik. Het is bitter, maar heeft een zoete ondertoon. Als honing. Bitterzoet. Ik denk: de pijn, het bitter, maar ook de liefde die de pijn verzacht. Ik zet mijn glaasje terug, maar wordt teruggehaald: de laatste druppel. Ik denk: symbolisch: het laatste is het bitterst. Tot op de laatste druppel de beker leegdrinken.
De smaak is bitter. Ik ril, mijn lijf schokt. Bijna alsof ik moet huilen. Whhhuuuhuhhhuhuhuh. Een rilling. Nog een rilling. Ooh bitter. Ik probeer de smaak toe te laten. Voel hoe de smaak zijn werk doet. Dan roken we Santa Maria (marihuana). Het geeft een zoete smaak over het bitter. Het verzacht de pijn.
de godin mariaIn de zaal verschijnt weer een licht. Een liefdevolle aanwezigheid. Vrouwelijk. Ik zie Maria voor me. Het is moeilijk om waar te nemen wat er precies gebeurd. Het is zo overweldigend, zo grootst, dat het nauwelijks te bevatten is. Ik zie het beeld van de Maria zoals mijn oma die had: een halve maan, daarop de slang, en Maria die haar voet op de slang heeft en daar hoog bovenuit toornt.
Ik besef dat het een beeld is: het beeld verduisterd juist de volle ervaring, de volle waarneming. Het beeld is meer bedoeld om een soort besef te hebben van wat ik waarneem; om een soort herinnering te kunnen hebben aan wat ik zie. Ik begrijp echter heel goed, dat wat ik zie op geen enkele manier op het beeld lijkt. Het is zo ongeveer de verhouding die het woord “aap” tot een werkelijke aap heeft: het woord bestaat uit drie letters. De werkelijke aap is duizenden malen complexer dan het woordbeeld zelf. Het woordbeeld helpt echter met communiceren; zolang het duidelijk is dat het een beeld is, is het goed.
De godin / Maria is zo liefdevol aanwezig; ze neemt alle leed tot zich. In de zaal zijn mensen aan het huilen. Gesnik, verdriet. Mijn neus loopt; het water stroomt eruit. Ik zing mee; het kost me moeite om te zingen, om te lezen. Maar ik kan mee zingen. Maria neemt alle verdriet tot zich. Ik voel hoe het verdriet in mijn buik naar haar toe mag stromen. Hoe zij mijn verdriet en het verdriet van de wereld tot zich neemt. Ze troost, koestert. De tranen van maria. Het is heel zacht, heel vochtig, vrouwelijk, Yin. En ze kan het dragen; ze is zo grootst, zo sterk; ze is er gewoon. Ze blijft gewoon aanwezig in het verdriet, en heelt het zo.
Het zingen neemt de overhand. Ik luister. Zo mooi, hoe de oudste mensen van de Santo Daime doorzingen. Zij dragen het ritueel nu. Zij kunnen doorzingen. Het zijn nog maar 5, 6 mensen lijkt wel die zingen. Zo mooi hoe hun gezang samenhangt. Zo mooi.
weer terug
Dan is er het stuk van afscheid nemen. Het is steeds datzelfde lied dat zo van afscheid spreekt. Ik herken het lied: het is echt een uitzwaai lied. De energie begint af te nemen, ik ga langzaam terug. Ik mag nog even blijven: enerzijds beangstigd het me om zo diep in die andere realiteit te zitten. Of, beter, ik voel een stem die zich afvraagt: ik zit nu wel heel diep in die andere wereld. Tegelijkertijd voel ik het vertrouwen: ik kom terug. Het is mijn werk om zo diep in deze realiteit te gaan. Ik breng het licht, de heling, terug in mijn dagelijkse werk.
Ik begrijp heel diep wat er gebeurt als we praten. Hoe lastig het is om af te stemmen. Alles is al aanwezig. Niks hoeft gezegd of uitgelegd te worden. In het contact, in het samenzijn, ontstaat vanzelf de taal. Ontstaat vanzelf het woord. Ik kan spreken zoveel ik wil over het Daimeritueel; echter, in afstemming. Ik zie hoe ik soms praat vanuit mijn herinnering. Dan heeft de ander niet de energie om mij te volgen. Wanneer de ander aandachtig is, kan ik ook vertellen. Dan groeien de woorden als vanzelf uit het contact.
Ik besef ook het belang van woorden geven. Woorden kunnen helen. Dit is een ritueel dat ik zal kunnen en mogen navertellen, vanwege het effect dat het geven van woorden heeft.
Ik besef me hoe fantastisch het is om een lijf te hebben. Mijn DNA wordt de hele dag door gelezen. Er stroomt informatie uit mijn DNA, om mijn lijf draaiende te houden; de processen passen zich voortdurend levend en intelligent aan. Enorme informatiestromen. Ik ben onder de indruk.
laatste aanpassing
Uitspraak van verwijderd op zaterdag 13 maart 2010 om 08:18:
Geweldig verslag cheiron. Klinkt als een heftige maar mooie ervaring.
Leuk om te lezen over de smaak. Zo heb ik het ook ervaren, dat ik de smaak echt wou proeven en niet direct verstoppen achter pepermunt. (Na het overgeven toch maar wel aan de perermunt gegaan )
Uitspraak van SJ-O op dinsdag 16 maart 2010 om 00:05:
Ayahuasca kan ik niet over oordelen. Afgelopen december wel San Pedro gehad.
Wel leuk maar je moet je wel echt voorbereiden, is niet iets wat je tussendoor ff doet. Misschien deze zomer weer
Kep trouwens 2 san pedro stekken geplant zo'n 2 maanden geleden maar dr gebeurt nog niets, kan dat zolang duren?
Kep trouwens 2 san pedro stekken geplant zo'n 2 maanden geleden maar dr gebeurt nog niets, kan dat zolang duren?
wij hebben 3 stekjes staan en zijn in een jaar tijd 10 cm gegroeid, dus ff geduld, ze groeien vrij snel, vooral in de zomer! Buiten zetten in de zon (in de zomer), beetje water geven, dan komt het goed!
Uitspraak van verwijderd op zaterdag 20 maart 2010 om 10:54:
In de nacht voor de reisdag had ik heel de nacht last gehad van mijn onderbenen, en toen dacht ik, zal eens kijken waar dat voor staat, en ja hoor het staat voor: angst voor de toekomst, niet verder willen gaan! Dus mijn poortwachter was al aan het tegenstribbelen. In de auto onderweg naar jullie kreeg ik last van mijn buik en toen weer mijn oren. En toen we er waren kreeg ik ontzettend veel last van angst, was bang, durfde niet meer, had totaal geen kracht meer, het was helemaal weg uit mijn lichaam. O nee he, dit wordt helemaal niks met mij. Maar toen vertelde Tanja en Saskia dat je ook aan Ayahuasca kan vragen of ze zacht voor je wil zijn, want Ayahuasca is zacht en goed voor je. Dus dat heb ik wel 10 keer gevraagd. Na het eerste drankje met de chakra meditatie werd ik al wat rustiger, en nadat de chakra's open waren werd mijn lichaam heerlijk warm. Ik moest van Ayahuasca het drankje ook slokje voor slokje opdrinken, om het goed te proeven, sneller ging gewoon niet. Toen ik het tweede drankje op had ging ik me focussen op de muziek, die was perfect en dat maakte me rustig. Ook er naartoe ademen was goed. En het feit dat er 2 liefdevolle, warme vrouwen onze begeleiders waren, stelde me gerust. Toen begon de Ayahuasca zijn werking te doen, ze heeft me heel langzaam laten voelen wat het precies doet in je lichaam, om er heel rustig in te komen.
En toen kreeg ik waar ik om gevraagd had, mijn intentie: Ayahuasca leer mij mezelf beter kennen, maar wees zacht voor me, en dat is ze geweest. Wat een ervaring was dat!! Heb heel de reis met Ayahuasca gekletst, er zat humor in, en heb antwoord gekregen op de vragen die ik had. Ik moest zelfs van Ayahuasca tegen Lars zeggen dat het een fijne man is en mooie kinderen heeft, want dat streelde zijn ego haha! Dus Lars bij deze, je bent een fijne man en je hebt mooie kinderen! En als ik bijv vroeg hoe het met mijn oma ging zei ze, met oma gaat het goed, maar dat had je al gevraagd, met een glimlach. Ook kwam de moeder van een vriendin, die ik al een aantal maanden niet gezien heb, naar me toe. De moeder van haar is 12 jaar geleden overleden. Zij had boodschappen voor haar dochter die ik moest doorgeven, en dat was een hele liefdevolle en mooie ervaring! Ayahuasca zei me ook een paar keer dat ik geduld heb gekregen van haar, langzaam maar zeker begin ik het ook inderdaad te merken, echt super! Voel me ook zo blij door mijn ervaring, ik besef nu wat Ayahuasca met je doet, en dat je in haar vertrouwen moet hebben om verder te kunnen gaan, ze heeft me ook gezegd dat ze de volgende keer niet zo zacht is voor me, maar wel mild, dus ik heb er alle vertrouwen in dat ik zo heel langzaam naar de kerkers van mijn ziel wordt gebracht, op het tempo dat ik nodig heb, wat een heerlijk gevoel geeft dat! AYAHUASCA IS ECHT GOED VOOR JE, EN GEEFT WAT JE NODIG HEBT EN AAN KAN, JIPPIE!!
Op dit moment ben ik nog best zweverig, zit met mijn gedachte nog vaak bij mijn reis. Het is zo onwerkelijk allemaal, en soms krijg ik een twijfel van, is die moeder wel echt bij me geweest en heb ik wel met Ayahuasca gepraat, of waren het mijn eigen gedachtes. Maar ergens in mij weet dat dit echt was, en daar probeer ik me aan vast te houden!
Dit is wat ik ook als feedback terug gestuurd heb naar hun. (Dus vandaar dat over Lars, hij is degene die daar ook begeleid en tevens de schrijver van de gewijde reis, en de heldenreis).
Dit is alleen mijn verslag (Ellen) mijn vriend komt praktisch nooit op partyflock.
Coen Vermeeren is een serie brandende vragen begonnnen.
En afgelopen maandag ging het over geestveruimende middelen.
Coen Vermeeren ging Lars interviewen en het publiek kon ook tussendoor vragen stellen.
Helaas is deze lezing niet opgenomen. En dus ook niet online terug te vinden' http://www.tudelft.nl/live/pagina.jsp?id=ac0c324d-26fe-4807-9155-98dcb77808c0
Hier staan wel andere lezingen uit de serie. Waaronder een hele leuke over ufo's
Was een leuke en interessante avond.
ok jammer dat die lezing niet is opgenomen. thnx voor de link
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 26 maart 2010 om 11:37:
Het is zo onwerkelijk allemaal, en soms krijg ik een twijfel van, is die moeder wel echt bij me geweest en heb ik wel met Ayahuasca gepraat, of waren het mijn eigen gedachtes. Maar ergens in mij weet dat dit echt was, en daar probeer ik me aan vast te houden!
Herkenbaar Ayahuasca geeft je vooral een ervaring. Heel veel ervaring, wonderljke en intense ervaring. En die ratio, tja, die heeft even het nakijken. Ik maak ook dingen mee waarvan ik denk: dit valt toch echt buiten mijn definitie van "normaal". Maar goed, het is een ervaring. Het enige wat ik kan doen is de ervaring achteraf interpreteren.
Ik kijk vooral naar de werkzaamheid. Hoe werkt het door? Werkt het idee dat je echt met die moeder hebt gepraat, beter voor je dan het idee dat het een wensbeeld was? Wat werkt effectiever, wat werkt dieper, beter, fijner etc. ?
Echt, met Ayahuasca waar je je met een westerse wetenschappelijk atheistisch paradigma helemaal onwel van wordt. Maar goed, hupakee, paradigma overboord. Daar is het een paradigma voor, niet
Beetje vaag verhaal, maar goed.
Uitspraak van verwijderd op zaterdag 27 maart 2010 om 21:33:
Maaruh dat ik met haar moeder gepraat heb was geen wensbeeld, want ik zou er never nooit niet zelf opgekomen zijn om daar contact mee te zoeken. Heb haar ook nooit gekent verder. Dus dat maakt het voor mij des te specialer!
Uitspraak van verwijderd op zondag 28 maart 2010 om 14:11:
Vind ik ook altijd de meest vergezochte verklaring. Maar daar komen mensen nu eenmaal vaak mee aan. Ondanks dat ik me vrij ver van ons maatschappelijk geaccepteerd paradigma verwijder, vind ik de interpretatie dat het een andere realiteit is waar ik me in begeef nog de beste "werkhypothese"
Blijft voorop staan dat het vooral een ervaring is. En dat interpretaties ook maar inwisselbaar zijn voor een andere interpretatie
wij hebben 3 stekjes staan en zijn in een jaar tijd 10 cm gegroeid, dus ff geduld, ze groeien vrij snel, vooral in de zomer! Buiten zetten in de zon (in de zomer), beetje water geven, dan komt het goed!
1 van mijn stekjes krijgt nou allemaal zwarte vlekken op 1 van z'n ribben. Kan dit voorkomen of zal ik hem toch echt aan de spreekwoordelijke wilgen moeten hangen?
ik denk idd dat hij dan niet goed meer is...
Goh, wat een stilte hier! Iemand nog wat leuke verhalen??
Ayahuasca is wel een apparte ervaring en behoorlijk intens, tenminste zo heb ik het ervaren.
Ook heb ik Salvia Divinorum een paar keer gehad en dit was behoorlijk heftig om te gebruiken.
Heb wel een wijze les geleerd....niet weer trippen in je uppie is niet zo verstandig om te doen tenminste voor mij niet hahaha.
Uitspraak van verwijderd op donderdag 3 juni 2010 om 11:15:
Ik heb voor juli twee rituelen in de planning staan, dus die verhalen komen er waarschijnlijk wel weer aan
Goeie shit
Ik ben een beetje een planten emporium aan het opbouwen at the moment met San Pedros en Peyotes haha!
Eerst maar eens mescaline voordat ik aan de natuurlijke DMT varianten ga beginnen
hoe heb je peyote ervaren?? Ik ga dat nl doen eind aug met een mexicaan.
ergens in peru kan je zo een "rite" trip beleven midden de bossen .. dit staat dan ook zeker op mijn to do list
enige nadeel is de kans dat je gaat overgeven net als met de peyote .. maarja das zorg voor later
weet iemand hier trouwens als de san pedro een cm of 20-25 is kan je hem dan gewoon afsnijden en het bovenste stuk weer in de aarde zette?
en hoeveel cm moet je dat minimaal overhouden wil hij nog levensvatbaar zijn ???
enige nadeel is de kans dat je gaat overgeven net als met de peyote .. maarja das zorg voor later
je kan bijna al je geld erop zetten dat je gaat kotsen met Ayahuasca. Maar dat is niet alleen zo met Aya/Peyote/SP. Dit is met een hele hoop andere (synthetische) psychedelica ook zo (die sommige 2C's)
Wat moest ik kotsen na een flinke bom 2C-E.. Het is echt niet relax om al trippend te moeten kotsen.
Ik ken het niet met 2C-E, maar met Paddos een keer . Toch is het voordeel van dit soort dingen, dat het vaak aan het begin/in het begin van je trip gebeurd, en je dus als je eenmaal goed op gang komt, wel weer redelijk terug bent