Het collectieve geheugen blijkt maar weer eens akelig kort. Hoewel het journaille niet uitgeanalyseerd raakt, eindeloos vervalt in hysterisch fanjargon, rept niemand met een woord over de rol die diezelfde media speelden in de verwoesting van Jacksons leven. Natuurlijk, het voormalige kindsterretje ontpopte zich gedurende zijn volwassen leven tot een merkwaardig schepsel. Hij ging van een zwarte naar een witte huidskleur. Betaalde cosmetisch chirurgen hoge bedragen om hem te verminken. Hij hing zijn jongste kind onhandig en gevaarlijk over het balkon van een Duits hotel. Sliep in rare tanks.
Maar mochten wij meer verwachten van iemand die sinds zijn zesde levensjaar met de harde hand van pa Joe het podium opgeslagen werd? Van iemand die nooit een leven weg van de schijnwerpers kende? Van iemand voor wie fans met bosjes tegelijk neervielen, huilend, krijsend, van Johannesburg tot aan Amsterdam en van Londen tot aan Nairobi? Van iemand die continu moest leven met de hete adem van hijgerige roddelpers in zijn nek? Ten tijden van de rechtzaak tegen Jackson, hij zou kinderen misbruiken op zijn Neverland Ranch, weerklonk het motto van vrouwe Justitia, innocent untill proven guilty, bijna nooit in de wereldwijde pers. In plaats daarvan duiden ook serieuze media de popster voortaan schaamteloos aan met de bijnaam Wacko Jacko en spraken zij vooral over de outfits die MJ droeg in de rechtbank. Is that a pyjama? Alsof het niet langer meer ging om een mens, maar om een emotieloos fenomeen.
Mooi gezegd dit, en het klopt allemaal
