Ik heb de afgelopen week ook bijna m'n moeder verloren.
Ze heeft ernstige longemfyseem en is ook al 2 keer eerder opgenomen in het ziekenhuis hiermee. 2 weken geleden begon het allemaal: ze kreeg en griepje en dat ging in een paar dagen tijd van kwaad tot erger, tot aan de derde dag een totale delirium in bed. Compleet de weg kwijt... ze herkende ons niet meer, sprak ernstige wartaal, helemaal verward en alles, lag in bed te ijlen enzo. Dus wij de dokter laten komen en die gaf d'r prednison en antibiotica, alleen die had het echt zwaar onderschat! De volgende morgen was 't nóg erger! Toen was er echt bijna niks meer van m'n ma over gewoon... dokter weer gekomen en ambulance gebeld. Die kwamen en namen d'r mee... geen prettig gezicht om je ma als een soort lijk te zien weggesleept worden en het gebeurde allemaal voor m'n ogen. Pff, het gevoel wat er dan toch door je heen gaat zeg...
Maar het werd nog veel erger...
eenmaal in de ziekenwagen voor de deur dacht ik niets meer te kunnen doen en liep naar boven in de verwachting dat de ziekenwagen weg zou rijden. Komt er ineens nog een ziekenwagen met loeiende sirenes aangereden toen ik boven was. Dacht eerst dat ie voor iemand anders zou zijn, aangezien er hiervoor al een stond. Maar nee, die was voor m'n ma! Ik rende er naartoe, waren ze m'n ma dik aan het reanimeren en alles.. helemaal in de stress natuurlijk gelijk.. ik sta te kijken en mij wordt medegedeeld - toen ik ff iets vroeg - "Jongen, ik weet niet of je helemaal beseft maar je moeder is nu dus wel aan het doodgaan hè!"... Zo, de schok die ik toen kreeg is niet te beschrijven. Alsof de wereld effe in één seconde totaal onder je wegzakt. Pffff...
Gelukkig was de reanimatie met succes (kwam overigens door dat d'r hart het bijna begaf; hele lage hartslag.
In het ziekenhuis toen een paar uur zitten wachten toen ze op de eerste hulp met d'r bezig waren. Helemaal in spanning voor wat komen ging... gelukkig niet de mededeling "we hebben geprobeerd wat we kunnen, maar helaas..." Maar ze werd naar de IC-gebracht en is daar tot de dag van vandaag nog niet uitgekomen. De hele week was zeer kritiek en het ging niet echt vooruit maar ook niet achteruit. Steeds hele kleine lichtpuntjes waar we ons aan probeerde vast te houden, maar significante verbeteringen waren er steeds niet. Heel erg spannend allemaal...
Toen, een paar dagen geleden, werd we 's middags gebeld voor een gesprek met de dokter. Ze wilden ons spreken over een hart-/longmachine die ze eraf zouden gaan halen en dat het lichaam het dan zelf
moest gaan doen en het anders voorbij zou zijn; ze konden immers niet altijd m'n moeder in leven houden via zo'n machine. Het was al maximaal wat ze deden om d'r in leven te houden, en dat zou weer infecties en alles kunnen veroorzaken, dus dat moesten ze gaan afbouwen. Het werd dus erop of eronder voor d'r. Ons werd medegedeeld dat de kans heel erg klein was dat ze zou overleven gezien d'r erbarmelijke toestand van d'r longen; zoiets hadden ze nog maar zelden gezien zelfs. Ze gaven d'r erg weinig kans. Verschrikkelijk allemaal... het rouwproces hadden we al een beetje ingezet.
Maar ik heb super veel gebeden en zelfs sjamanistische genezingsrituelen gedaan met een vriend van me hier op zolder, met krachtige gebeden en meditaties en dat urenlang tot diep in de nacht. En ergens gaf me dat een gevoel van vertrouwen.. we hadden in ieder geval op onze manier een zaadje geplant.. we hebben (ook familie en alles) op onze eigen manier ons geestelijke werk verricht. En ja hoor, ze geschiedde eigenlijk een Wonder! Ze heeft het erop of eronder-moment totaal tegen alle verwachtingen in doorstaan! Het is echt een medisch wonder. Dit hadden er weinig verwacht. Geweldig natuurlijk! Ben zo dankbaar. We hadden ons moedertje hier nog lang niet kunnen missen
We moesten urenlang wachten op het telefoontje van het ziekenhuis of ze het had doorstaan, of...
Maar gelukkig, ik heb de hele familie hierna mogen bellen met GOED NIEUWS!!! Nou, hoe vaak komt dat ook voor... Het was echt een feestje hier thuis. We waren zo blij en opgelucht. Heb nooit eerder zo'n spannende periode meegemaakt en hoop dat ook niet meer mee te maken... gelukkig was 't goed verlopen en is ze nu weer een stap verder en eindelijk uit die kritieke fase.
Ze ligt nog wel aan de beademing, maar het gaat weer de goeie kant op. Ze kan niet praten en wil van alles zeggen, dus steeds huilen als we er zijn enzo.. erg zielig.. maar ja, gelukkig gaat het nu iig de goeie kant op.
Je ouders verliezen is denk ik een van de meest verschrikkelijke dingen die je kan meemaken. Ik ben heel blij dat dit nog niet is gebeurd. Maar wat heeft het verschrikkelijk weinig gescheeld allemaal. Ik heb deze week in ieder geval al een aantal keren gevoeld wat rouwen is. Want we hadden dat proces al een paar keer ingezet gezien de situatie en d'r kansen.
Heel verhaal geworden. Maar ik schrijf 't gewoon ff lekker van me af!
dan word ze in utrecht opgenomen en dinsdag een kijkoperatie..waarbij ze stukjes weefsel gaan wegnemen en onderzoeken. ook nog een scan van haar hals erbij en dan krijgen we volgende week donderdag duz te horen of ze er wat aan kunnen doen of dat het niet behandelbaar is
echt lijkt of ik in een waas leef en ineens word wakker geschud en ik besef dat me moeder wel eens dood kan gaan.. zo ineens
i.i.d geval sluiten ze niet uit dat t een hodskinsvorm kan zijn
