wat betekent barmhartig??
Barmhartigheid in de traditie
In de Bijbel gaat men er vanuit dat er rond barmhartigheid (Hebreeuws: chèsèd, Grieks: eleos) een relatie bestaat tussen mensen: de een als gever en de ander als ontvanger. Die relatie wordt gefundeerd door het verbond dat God met de mensen heeft gesloten en wordt gekarakteriseerd door trouw en wederzijdse hulp. Barmhartigheid is in deze visie nooit vrijblijvend: op grond van de vertrouwensrelatie (ontstaan door verbond, familie, vrienden, gastheerschap) mag de een barmhartigheid verwachten en zal de ander die geven.
Barmhartigheid is in de Bijbel de weg waarlangs gerechtigheid haar vorm vindt. Op die manier heeft barmhartigheid een helende functie in situaties van onrecht. Barmhartigheid is de wederzijdse daad tot hulp, die gerechtigheid oproept en bevordert: "Barmhartigheid wil Ik en geen offer" (Mt. 9-13).
"Barmhartigheid kan worden omschreven als de dragende grondhouding van de mens die een 'warm' hart heeft (Hebreeuws: rachiem) jegens hen die in de miserie zitten. Dat komt tot uitdrukking in het Latijnse woord 'misericordia'. Thomas van Aquino typeert de deugd van barmhartigheid treffend als: "de compassie in ons hart met het lijden van anderen, waardoor wij gedreven worden te helpen, als het ons mogelijk is" (in: 'Diaconie & Parochie', 15 (2002)1, p.7). Deze compassie is natuurlijk niet voorbehouden aan christenen. Ook in andere levensbeschouwingen - denk aan het boeddhisme en hindoeïsme, het jodendom en de islam - wordt zij zeer hoog geacht. Ook buiten de grote religieuze tradities wordt ze geëerd en beoefend als uiting van diepe menselijkheid, bijvoorbeeld in het humanisme.