Is daar dan ook een logische verklaring voor te vinden?
Hoe het precies zit weet ik niet meer, maar dat zijn ook maar wetenschappelijke details.
Het heeft te maken met het systeem in de hersenen via welke de hallucinaties lopen, dacht ik.
Er is zeg maar een bepaalde route van iets waarnemen met je ogen, dan wordt dat beeld verstuurd, dat beeld wordt weer ergens gekoppeld aan je geheugen (wat zie ik?) en je emoties (herinneringen die je bij dat beeld hebt) en nog wat andere shit.
LSD grijpt bijvoorbeeld (onder anderen) in tussen waarnemen en het versturen van een beeld, waardoor je ineens allerlei details ook binnenkrijgt omdat ze als beeld worden doorgestuurd. (Normaal filteren je hersenen 95% of zo van je blikveld)
De MDA hallucinaties grijpen in bij de koppeling met het geheugen.
Daardoor worden bijvoorbeeld de schaduwen in de zaal geassocieerd met hekken, omdat hekken ook vrij duidelijk hetgeen erachter laten zien en zo.
Hetzelfde met de brillen: Veel mensen hebben een schaduw rond hun ogen, omdat het licht van boven komt, en die ronde schaduwen zie je dan als een bril.
De statafel is waarschijnlijk iets meer wishful thinking, stoepjes is hetzelfde verhaal als de hekken.
Verder is het ook nog een kwestie van het leersysteem van je hersenen (beetje trial-and-error achtig): Hoe vaak ben je niet gestruikeld over een stoepje of jezelf gestoten aan een hekje?
Daarom is het onbewust tijdens het opgroeien erin geslopen dat je extra let op opstapjes en hekjes.
De helft van hierboven is beetje wat ik zelf bedacht heb, maar in ieder geval klopt het wel grotendeels.
Het is hetzelfde als de hallucinaties die (beginnend) dementerende mensen vaak krijgen, dat heeft namelijk ook met verlies van geheugenfuncties te maken.
Wat een verhaal zo op de zondagavond.
