vertel!
Het verhaal van de brandnetels dan maar.
Was 3 jaar geleden, eind van de Zomer, paddotrip, iets meer als een hele portie in mijn eentje.
Beetje overmoedig eigenlijk, want het was pas mijn tweede paddotrip, gelukkig was het een hele leerzame fout.

Eerste deel van de trip was geniaal, maar ik zal ff doorspoelen naar het stuk waar het minder begon te gaan.
In het park liepen we op een pad met aan de linkerkant allemaal brandnetels, ongeveer tot heuphoogte, best groot voor brandnetels.
Op een gegeven moment veranderden de brandnetels in kabouters, die mij aanwezen waar het pad heenging.
Het was op zich een recht pad zonder afslagen, dus zo nuttig was het niet, maar ik vond het wel superaardig van die 'kabouters' en ik was benieuwd waar ze me heen wilden sturen.
Uiteindelijk ben ik dus de groep ook een beetje kwijtgeraakt, want ik liet me leiden door de brandnetels, terwijl zij op een kleedje naar de sterren gingen kijken.
Op een gegeven moment besefte ik dat ik mijn vrienden kwijt was, toen begon de paniek een beetje te komen.
Gelukkig wezen de 'kabouters' mij weer de weg, ik vertrouwde erop dat ik vanzelf bij mijn vrienden uit zou komen als ik hun aanwijzingen zou blijven volgen.
Op een gegeven moment kon ik mijn vrienden ook horen, dus ik werd al helemaal enthousiast en begon te roepen.
Ze riepen terug, we waren duidelijk dicht bij elkaar, maar met een hek en klein riviertje ertussen en ook wat bomen, dus in het donker konden we elkaar net niet zien, maar wel horen.
Ik was zo dankbaar dat de 'kabouters' mij de weg hadden gewezen, dat ik ze handjes ging geven om ze te bedanken, en beetje begon te rennen, omdat mijn vrienden ongerust klonken en ik wilde snel bij ze terug zijn.
Op een gegeven moment veranderden de kabouters allemaal in kabouterchickie's en ik was
instantly verliefd op ze, omdat ze me al de hele trip hadden behoed voor rampen, door me de weg te wijzen.
Dus ik begon ze steeds meer te knuffelen en aan te raken, en op een gegeven moment wou ik ze ook gaan zoenen en toen besefte ik in een helder moment dat ik fucking midden in de brandnetels stond, mezelf in te wrijven met brandnetels en dat er van kabouterchickie's helaas geen sprake was.
Het brandende gevoel aan mijn handen had ik tot die tijd niet echt opgemerkt, maar toen ik eenmaal weer doorhad dat het brandnetels waren, viel helaas ook het brandende gevoel niet meer te blokken.
Instant nachtmerrie dus, ik rende een willekeurig pad af dat uitkwam op een fietspad langs de busbaan.
Net op dat moment komt er een fucking ambulance voorbijgereden, zwaailichten, sirenes, fucking 100 km/u over de busbaan naast het fietspad.
Was al vrij in paniek uiteraard, maar dit maakte de chaos compleet.
Door mijn hoofd ging vooral de gedachte dat mijn vrienden die ambulance gehoord hadden, en dat ze nu helemaal apathisch zouden worden van ongerustheid.
Mijn telefoon had ik (uit angst hem kwijt te raken) bij de vriend waar we de trip begonnen waren laten liggen.
Dat was op 10 minuten lopen, ik besloot dat ik daarheen moest gaan zodat ik ze kon bellen dat alles okay was en of ze daarheen konden komen.
BLABLABLA
Bij die vriend zijn huis aangekomen: Geen sleutel, ik besefte dat ik te erg v/d kaart was om aan te bellen bij een huisgenoot.
Oplossing: Wachten tot mijn vrienden kwamen. Alleen, in een straat langs een drukke weg, helemaal in paniek en in de war.
Niet chill.
Toen mijn vrienden eindelijk kwamen, was ik helemaal paranoïde geworden en dacht ik dat ik zo hard hallucineerde dat ik het gezicht van mijn vrienden op gezichten van andere mannen zag, die me wilden ontvoeren om misbruik van me te maken.
Dus ik was eindelijk binnen in die vertrouwde kamer, vluchtte ik weer naar buiten om weg te komen van 'het kwaad'.
Mjah, de rest van de trip is niet echt relaxt of interessant meer om te vertellen denk ik.
In ieder geval blijf ik voortaan heel erg uit de buurt van brandnetels tijdens het trippen.
