posteng tussen 7u & 18u (+ overuren)
Forumonderwerp · 945819
1 volger · 188638x bekeken
Onderwerp is gesloten!
Dit gebeurt meestal omdat een of meerdere personen het beleid hebben overtreden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er al een actieve discussie over hetzelfde onderwerp was.
Dit soort situaties zijn te voorkomen door op de hoogte te blijven van het beleid.
mogguh b
ben niet helemaal overtuigd
tof hé, een tram
ben niet helemaal overtuigd
mogguh P&B
ik ook wel maar de gemeente kennende gaat zo'n projekt 9317847245 jaar duren en ligt de stad al die tijd open
heb jij toch geen last van als buitenwijkbewoner
ben met enige regelmaat wel in het centrum te vinden
te gast
maar jij woont ook niet eens in centrum ja
gelukkig niet maar wel in een stadswijk
alsof ik niet in een stadswijk woon
beijum olé
nee jij woont buiten de ringweg.. dat heet een buitenwijk
wij zijn toch een wijk van de stad, en tevens ook de wijk met de meeste inwoners
idd
een wijk van de stad
dat klopt maar wel een buitenwijk. kan er niks anders van maken
en wat voor.
tsja
'Frankrijk medeverantwoordelijk voor Holocaust'
Uitgegeven: 16 februari 2009 22:12
Laatst gewijzigd: 16 februari 2009 22:12
PARIJS - De Franse staat was medeverantwoordelijk voor de deportatie van tienduizenden Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Individuele schadeclaims kunnen echter nu niet meer worden toegewezen omdat al de nodige maatregelen tot schadevergoeding zijn genomen.
Dit heeft de Franse Raad van State maandag beslist. Het is voor het eerst dat de hoogste bestuursrechter zo duidelijk toegeeft dat de Franse staat medeschuldig was aan de Holocaust, aldus Franse media.
Autoritair regime
Het autoritaire regime van maarschalk Pétain (1940-44) in Vichy collaboreerde met de Duitse bezetter.
Het heeft volgens de uitspraak van maandag zonder ''directe dwang van de bezetter'' meegewerkt aan de deportatie van 76.000 Franse Joden, van wie er maar 2566 overleefden.
Zaak
De zaak was aangespannen door de dochter van een Jood die in mei 1941 voor haar ogen werd opgepakt en vervolgens naar vernietigingskamp Auschwitz werd gedeporteerd. Zij eiste vergeefs 200.000 euro schadevergoeding.
© ANP
Uitgegeven: 16 februari 2009 22:12
Laatst gewijzigd: 16 februari 2009 22:12
PARIJS - De Franse staat was medeverantwoordelijk voor de deportatie van tienduizenden Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Individuele schadeclaims kunnen echter nu niet meer worden toegewezen omdat al de nodige maatregelen tot schadevergoeding zijn genomen.
Dit heeft de Franse Raad van State maandag beslist. Het is voor het eerst dat de hoogste bestuursrechter zo duidelijk toegeeft dat de Franse staat medeschuldig was aan de Holocaust, aldus Franse media.
Autoritair regime
Het autoritaire regime van maarschalk Pétain (1940-44) in Vichy collaboreerde met de Duitse bezetter.
Het heeft volgens de uitspraak van maandag zonder ''directe dwang van de bezetter'' meegewerkt aan de deportatie van 76.000 Franse Joden, van wie er maar 2566 overleefden.
Zaak
De zaak was aangespannen door de dochter van een Jood die in mei 1941 voor haar ogen werd opgepakt en vervolgens naar vernietigingskamp Auschwitz werd gedeporteerd. Zij eiste vergeefs 200.000 euro schadevergoeding.
© ANP
whe
respekt fur L. foor dat van die Gijs. Als ik hem sie hij krijgt van mij bier jwt!
respekt fur L. foor dat van die Gijs. Als ik hem sie hij krijgt van mij bier jwt!
echte stadjers wij wel dus
jij wil er héél graag bij horen he
valt ook wel weer mee
officieel ben je een stadjer als je 25 jaar in de stad heb gewoond
dat heb ik sws al wel ja
officieel ben je een stadjer als je 25 jaar in de stad heb gewoond
dat heb ik sws al wel ja
echte stadjers hanteren de regel:
geboren en getogen BINNEN de ringweg
geboren en getogen BINNEN de ringweg
nee want je woont nu buiten de ringweg
krijg net een pb-tje van Stadjer
zin beetje te ouhoeren hoor, het liefst zou ik ook in Beijum wonen
ouhoeren
ik maak niet zulke achterlijke spelfouten kerel. daar gaat je grap
deed toch expres, anders ging iedereen dat ook nog geloven
beyum is in the suburbs... suburbs wonen nette mensen in tegenstelling tot downtown.. YA Heard!!!
Ik vind de tram wel eng hoor... moet je zo goed uitkijken ensnow.. net als in die andere KUTsteden.
Ik vind de tram wel eng hoor... moet je zo goed uitkijken ensnow.. net als in die andere KUTsteden.
die bussen zijn net zo goed gevaarlijk dit dat
laatste aanpassing
bussen zijn nog irritanter als een tram sws
vooral lijn 6
hehehehe
hey melman.. dus je had me sms-je zaterdagnacht wel ontvangen 
jij bent ook zooooooooo slooom... PB 
waar is die druktemoaker friendsloze honey 
Stalking
februari 4, 2009 door rob zijlstra
Dit is een verhaal over hoe het mis kan gaan na een goed huwelijk.
Het ging zo.
Zij moest de kinderen wegbrengen en net toen ze de kamer wilde verlaten, zag ze het.
Een foto, op het beeldscherm van de computer.
Van haar, die del, heel erg intiem met hem.
Ze ontsteekt in grote woede.
Ze mogen dan al besloten hebben te scheiden, die foto kwetst haar tot op het bot.
De woede-uitbarsting vertaalt zich in een enorme dreun in het gezicht van haar aanstaande ex.
Dan brengt ze de kinderen weg. Als ze thuiskomt, lijkt de woede iets bekoeld.
Ze zegt: ‘Sorry voor die dreun.’
Hij zegt: ‘Sorry voor die foto.’
Ze gaat de was opvouwen.
Hij gaat verder met het zoeken naar een andere woning.
Maar dan ineens, zegt zij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.
Hij bindt haar vast, met boeien, de hondenriem en telefoonsnoeren.
En verkracht zijn vrouw op wie hij ooit verliefd was.
Zij gilt, maar in hun grote woning met dito tuin horen de buren dat in het welgestelde deel van Haren nooit.
Als hij eindelijk klaar is met zijn brute misdaad, vlucht zij overstuur naar haar moeder die de politie belt.
Nee, zo is het niet gegaan.
Het ging zo.
Ineens, zomaar, krijgt hij een enorme dreun in zijn gezicht.
Ze had die intieme foto gezien, het tastbare bewijs van zijn vreemdgaan.
Stom.
Maar als ze terugkomt – ze heeft de kinderen naar opa en oma gebracht – zegt ze sorry, sorry voor die dreun. Kennelijk was ze niet meer zo boos.
Hij had toen ’sorry voor die foto’ gezegd.
Zij was de was gaan opvouwen.
Hij was verder gaan zoeken naar een andere woning.
Maar dan ineens, zegt hij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.
En ze hebben seks.
Hij mag dan met haar in scheiding liggen, dit hebben ze nog wel samen.
Goedmaakseks.
Na een tijdje gaan ze samen klaar en voldaan koffiedrinken in de tuin.
Daarna gaat hij weg en is er niks aan de hand.
Nietes, welles.
Zij zegt dat hij, haar ex, een bruut is, een verkrachter.
Hij zegt dat hij haar intens haat, omdat ze hem vals heeft beschuldigd.
Daar had hij 66 dagen voor in de gevangenis gezeten.
Nota bene hij, die niet de eerste de beste is.
Hij stalkte en belaagde, schreef lelijke dingen naar haar werkgever, stuurde ontelbare onsmakelijke sms’jes naar haar mobiel, bedreigde, joeg haar de stuipen op het lijf door met zijn auto op haar in te rijden, bestelde allerlei goederen en diensten op haar naam, mishandelde haar in de kerk, bedreigde haar op het voetbalveld, gooide met vuurwerkbommen naar haar ramen van zijn vroegere woning.
Hij geeft toe, ik heb haar getreiterd.
Dat had hij niet moeten doen.
Maar zijn haat en zijn frustratie zit zo diep, zo intens.
Vanwege die valse aangifte.
En zij kan wel van alles beweren over daarna, maar hij heeft lang niet alles gedaan, wat zij ook beweert.
Het zit hem niet mee.
Eigenlijk had de rechtszaak vorig jaar september moeten dienen.
Twee dagen voor de zitting was hij met zijn nieuwe vriendin er even tussen uitgegaan.
Vanwege de stress voor de komende strafzaak.
In het vijfsterrenhotel aan de zee krijgen ze ruzie, door de drank en omdat zij nogal temperamentvol is.
De vijfsterrenmanager heeft geen zin in een scène en belt de politie.
Tegen de agentjes, ‘van die broekies van 24 jaar’, zegt hij, hij die toch niet de eerste de beste is en al 38, zegt hij dat hij niet geboeid wil worden. In zijn verzet spuiten ze hem neer met pepperspray.
Sindsdien haat hij niet alleen zijn ex, maar ook alles wat politie is.
Ook in de december gaat de uitgestelde rechtszaak niet door.
Kort voor de zitting was hij gevallen en zodoende niet in staat terecht te staan.
De zitting wordt uitgesteld naar begin februari.
Rechters: En u ging maar door hè.
Hij: ‘Machteloze woede. Had niet gemoeten.’
In de kerk zou hij in een poging zijn kinderen even te zien, zijn ex en haar moeder hard in de nek hebben gegrepen en geknepen.
Mishandeling.
Hij gooit vuurwerkbommen tegen haar slaapkamerraam.
Hij dreigt dingen van haar af te snijden.
Hij vernielt zijn vroegere schutting.
Hij is bloedlink op het voetbalveld waar ook zij is met de kinderen. Ik kan doen wat ik wil, zou hij geroepen hebben. Hij is zo link dat de gealarmeerde politie – die hij het liefst door heel de politieauto heen wil schoppen – hem geboeid afvoert.
Tegen de rechters: ‘Ik sta erop dat het protocol aanhouding wordt herzien.’
Kortom, hoe het ook gegaan is die ene dag, het was daarna flink uit de hand gelopen.
Zegt: ‘Alles wat bij haar mis gaat, komt door mij, daar krijg ik sowieso de schuld van.’
Rechters: U bent een hardwerkende zakenman en heeft succes gehad in uw ondernemen. Ooit veertien man personeel. Maar u bent ook dominant en als het misgaat, snel gekrenkt.
Hij: ‘Ik ben met mijn nieuwe vriendin in therapie gegaan.’
Rechters: U komt over als een redelijke man. Maar als je dan leest wat er allemaal over u in het dossier staat, dan wringt er iets.
Hij: ‘Ik ben niet narcistisch.’
Na uren is de officier van justitie aan de beurt.
Zegt dat zij, de ex, door hem tot op het bot is geïntimideerd.
Dat hij haar leven goed zuur heeft gemaakt.
Dat hij haar recht gevrijwaard te zijn van angst met de voeten heeft getreden.
Dat hij, de officier, haar wel gelooft.
Maar dat hij ten aanzien van de verkrachting, waar het allemaal mee was begonnen, onvoldoende bewijs in het dossier heeft aangetroffen.
En dat hij daarom voor die verkrachting een vrijspraak zal eisen.
Voor het overige, zegt de officier, zal hij een relatief forse straf eisen: 77 dagen gevangenisstraf, gelijk de opgetelde tijd die hij al achter de tralies had gezeten, een werkstraf van tachtig uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar.
Advocaat Peter Plasman: ‘Dat was een evenwichtig requisitoir van de officier van justitie. Dat maak je niet elke dag mee.’
Zegt dat zij, de ex, hem vals heeft beschuldigd.
Dat de dagen die hij al heeft gezeten, hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten.
Dat het dus alleszins redelijk is de geëiste werkstraf maar achterwege te laten.
Rob Zijlstra
februari 4, 2009 door rob zijlstra
Dit is een verhaal over hoe het mis kan gaan na een goed huwelijk.
Het ging zo.
Zij moest de kinderen wegbrengen en net toen ze de kamer wilde verlaten, zag ze het.
Een foto, op het beeldscherm van de computer.
Van haar, die del, heel erg intiem met hem.
Ze ontsteekt in grote woede.
Ze mogen dan al besloten hebben te scheiden, die foto kwetst haar tot op het bot.
De woede-uitbarsting vertaalt zich in een enorme dreun in het gezicht van haar aanstaande ex.
Dan brengt ze de kinderen weg. Als ze thuiskomt, lijkt de woede iets bekoeld.
Ze zegt: ‘Sorry voor die dreun.’
Hij zegt: ‘Sorry voor die foto.’
Ze gaat de was opvouwen.
Hij gaat verder met het zoeken naar een andere woning.
Maar dan ineens, zegt zij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.
Hij bindt haar vast, met boeien, de hondenriem en telefoonsnoeren.
En verkracht zijn vrouw op wie hij ooit verliefd was.
Zij gilt, maar in hun grote woning met dito tuin horen de buren dat in het welgestelde deel van Haren nooit.
Als hij eindelijk klaar is met zijn brute misdaad, vlucht zij overstuur naar haar moeder die de politie belt.
Nee, zo is het niet gegaan.
Het ging zo.
Ineens, zomaar, krijgt hij een enorme dreun in zijn gezicht.
Ze had die intieme foto gezien, het tastbare bewijs van zijn vreemdgaan.
Stom.
Maar als ze terugkomt – ze heeft de kinderen naar opa en oma gebracht – zegt ze sorry, sorry voor die dreun. Kennelijk was ze niet meer zo boos.
Hij had toen ’sorry voor die foto’ gezegd.
Zij was de was gaan opvouwen.
Hij was verder gaan zoeken naar een andere woning.
Maar dan ineens, zegt hij dat het zo is gegaan, ineens grijpt hij haar.
En ze hebben seks.
Hij mag dan met haar in scheiding liggen, dit hebben ze nog wel samen.
Goedmaakseks.
Na een tijdje gaan ze samen klaar en voldaan koffiedrinken in de tuin.
Daarna gaat hij weg en is er niks aan de hand.
Nietes, welles.
Zij zegt dat hij, haar ex, een bruut is, een verkrachter.
Hij zegt dat hij haar intens haat, omdat ze hem vals heeft beschuldigd.
Daar had hij 66 dagen voor in de gevangenis gezeten.
Nota bene hij, die niet de eerste de beste is.
Hij stalkte en belaagde, schreef lelijke dingen naar haar werkgever, stuurde ontelbare onsmakelijke sms’jes naar haar mobiel, bedreigde, joeg haar de stuipen op het lijf door met zijn auto op haar in te rijden, bestelde allerlei goederen en diensten op haar naam, mishandelde haar in de kerk, bedreigde haar op het voetbalveld, gooide met vuurwerkbommen naar haar ramen van zijn vroegere woning.
Hij geeft toe, ik heb haar getreiterd.
Dat had hij niet moeten doen.
Maar zijn haat en zijn frustratie zit zo diep, zo intens.
Vanwege die valse aangifte.
En zij kan wel van alles beweren over daarna, maar hij heeft lang niet alles gedaan, wat zij ook beweert.
Het zit hem niet mee.
Eigenlijk had de rechtszaak vorig jaar september moeten dienen.
Twee dagen voor de zitting was hij met zijn nieuwe vriendin er even tussen uitgegaan.
Vanwege de stress voor de komende strafzaak.
In het vijfsterrenhotel aan de zee krijgen ze ruzie, door de drank en omdat zij nogal temperamentvol is.
De vijfsterrenmanager heeft geen zin in een scène en belt de politie.
Tegen de agentjes, ‘van die broekies van 24 jaar’, zegt hij, hij die toch niet de eerste de beste is en al 38, zegt hij dat hij niet geboeid wil worden. In zijn verzet spuiten ze hem neer met pepperspray.
Sindsdien haat hij niet alleen zijn ex, maar ook alles wat politie is.
Ook in de december gaat de uitgestelde rechtszaak niet door.
Kort voor de zitting was hij gevallen en zodoende niet in staat terecht te staan.
De zitting wordt uitgesteld naar begin februari.
Rechters: En u ging maar door hè.
Hij: ‘Machteloze woede. Had niet gemoeten.’
In de kerk zou hij in een poging zijn kinderen even te zien, zijn ex en haar moeder hard in de nek hebben gegrepen en geknepen.
Mishandeling.
Hij gooit vuurwerkbommen tegen haar slaapkamerraam.
Hij dreigt dingen van haar af te snijden.
Hij vernielt zijn vroegere schutting.
Hij is bloedlink op het voetbalveld waar ook zij is met de kinderen. Ik kan doen wat ik wil, zou hij geroepen hebben. Hij is zo link dat de gealarmeerde politie – die hij het liefst door heel de politieauto heen wil schoppen – hem geboeid afvoert.
Tegen de rechters: ‘Ik sta erop dat het protocol aanhouding wordt herzien.’
Kortom, hoe het ook gegaan is die ene dag, het was daarna flink uit de hand gelopen.
Zegt: ‘Alles wat bij haar mis gaat, komt door mij, daar krijg ik sowieso de schuld van.’
Rechters: U bent een hardwerkende zakenman en heeft succes gehad in uw ondernemen. Ooit veertien man personeel. Maar u bent ook dominant en als het misgaat, snel gekrenkt.
Hij: ‘Ik ben met mijn nieuwe vriendin in therapie gegaan.’
Rechters: U komt over als een redelijke man. Maar als je dan leest wat er allemaal over u in het dossier staat, dan wringt er iets.
Hij: ‘Ik ben niet narcistisch.’
Na uren is de officier van justitie aan de beurt.
Zegt dat zij, de ex, door hem tot op het bot is geïntimideerd.
Dat hij haar leven goed zuur heeft gemaakt.
Dat hij haar recht gevrijwaard te zijn van angst met de voeten heeft getreden.
Dat hij, de officier, haar wel gelooft.
Maar dat hij ten aanzien van de verkrachting, waar het allemaal mee was begonnen, onvoldoende bewijs in het dossier heeft aangetroffen.
En dat hij daarom voor die verkrachting een vrijspraak zal eisen.
Voor het overige, zegt de officier, zal hij een relatief forse straf eisen: 77 dagen gevangenisstraf, gelijk de opgetelde tijd die hij al achter de tralies had gezeten, een werkstraf van tachtig uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar.
Advocaat Peter Plasman: ‘Dat was een evenwichtig requisitoir van de officier van justitie. Dat maak je niet elke dag mee.’
Zegt dat zij, de ex, hem vals heeft beschuldigd.
Dat de dagen die hij al heeft gezeten, hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten.
Dat het dus alleszins redelijk is de geëiste werkstraf maar achterwege te laten.
Rob Zijlstra
King Rasta
februari 2, 2009 door rob zijlstra
In maart 2005 wandelde Rasta, toen 26 jaar, tergend langzaam, maar met een vrolijke witte glimlach, zittingszaal 14 binnen waar hij terecht moest staan vanwege de verdenking van verkrachting en aanranding.
Rasta had lachend gezegd dat het niet waar was, dat je zoiets als een verkrachting toch niet doet, hij, vader van vijf kinderen.
Over Rasta ging destijds het verhaal dat hij de Koning was.
En dat hij, de Koning, alle vrouwen die hij zag, wilde hebben.
Ook daar had Rasta hartelijk om moeten lachen.
Hij zei toen dat dat toch niet kan. Alle vrouwen.
Schaterend tegen de rechters: ‘Vrouwen komen naar mij toe. Ik hoef ze niet te versieren.’
De rechtbank achtte de beschuldigingen bewezen en veroordeelde Rasta in 2005 tot drie jaar gevangenisstraf.
Maandagmiddag.
Daar heb je Rasta weer, nog steeds vrolijk en lachend.
Hij gaat zitten in dezelfde stoel. De vorige keer had ik genoteerd dat hij netjes gekleed ging en dat zijn lange dreads zijn rug bedekten.
Dat laatste is nog steeds zo.
Maar het nette overhemd heeft plaatsgemaakt voor een veel te groot voetbalshirt van FC Groningen.
Hij woonde toen in Leeuwarden waar hij ‘zeg maar klusjes deed’.
Inmiddels is Groningen zijn woonplaats.
Hij zou net aan een opleiding beginnen toen de politie hem oppakte.
Aanranding.
Vrijheidsberoving.
Het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.
Mishandeling.
Bezit cocaïne.
Dat van die cocaïne klopte wel, halve gram. Toen hij werd aangehouden had hij de bolletjes drugs weggemoffeld op de achterbank van de politieauto.
Maar de rest?
Aanranding?
Uitgerekend hij?
Zoiets doet hij toch niet.
Het was eerder andersom geweest.
Hij had de dames ’s ochtends heel vroeg in de Peperstraat in de binnenstad van Groningen ontmoet.
Zij en hij wachtend op de eerste bus in een restaurantje.
Oh nee. Daar had hij helemaal geen vieze dingen gezegd.
Of seksuele dingen. Dat hadden de dames gedaan.
Vieze Rasta, dat zeiden ze.
En toen de dames weggingen, richting de eerste bus van de dag, was hij hen niet gevolgd.
Nee, zegt Rasta, ik ben met ze meegelopen. Moest dezelfde kant op.
Het wordt een heel gedoe.
Hij doet halverwege zijn broek naar beneden en swaffelt er op los.
In de bus is hij vervelend.
Een van de dames valt in zijn armen.
In zijn armklem, verduidelijkt de officier van justitie die daar vrijheidsberoving inziet, want de dame kon een tijdje met geen mogelijkheid weg.
Toen kreeg hij ineens klappen op zijn kop.
Zegt: ‘Ja, die dames waren zo agressief.’
Hij viel, bovenop een van de dames, de anderen trokken hem aan zijn lange haren.
Rasta blijft lachen.
Rechter: Wat bent u eigenlijk een rare man.
Rasta: ‘Ik ben een lieve man.’
Rechters: Maar wel met een heel lang strafblad.
Rasta zegt dat hij zijn best doet op het rechte pad te blijven.
Dat het nooit te laat is voor een extra diplomaatje.
Maar dat er steeds roet in zijn eten wordt gegooid.
Giechelend: ‘Omdat jullie mij steeds weer opsluiten.’
In 2005 had de officier van justitie opgemerkt dat Rasta in 2003 ook al eens was veroordeeld voor een aanranding. Maandagmiddag herhaalt de officier zichzelf maar eens.
‘U bent in 2005 ook al eens veroordeeld voor een verkrachting en aanranding.’
En nu is de maat vol.
De officier van justitie: ‘Ik kan geen strafeis formuleren want eigenlijk weten we helemaal niet wie u bent en hoe u in elkaar steekt. U moet eerst praten met een psychiater en een psycholoog.’
Weg lach.
Ik zie dat Rasta ineens onrustig wordt.
Voor sommige verdachten is praten met psychiater en psycholoog een angstaanjagend vooruitzicht. Omdat ze denken dat anderen dan denken dat ze dan gek zijn, of gestoord.
De rechters zijn het met de officier van justitie eens.
Strafzaak aangehouden.
Eerst een multidisciplinair rapport.
Langzaam staat Rasta op. Met een gezicht vol ernst wordt hij afgevoerd.
Hij, de Koning, misschien wel gek of gestoord.
Rob Zijlstra
februari 2, 2009 door rob zijlstra
In maart 2005 wandelde Rasta, toen 26 jaar, tergend langzaam, maar met een vrolijke witte glimlach, zittingszaal 14 binnen waar hij terecht moest staan vanwege de verdenking van verkrachting en aanranding.
Rasta had lachend gezegd dat het niet waar was, dat je zoiets als een verkrachting toch niet doet, hij, vader van vijf kinderen.
Over Rasta ging destijds het verhaal dat hij de Koning was.
En dat hij, de Koning, alle vrouwen die hij zag, wilde hebben.
Ook daar had Rasta hartelijk om moeten lachen.
Hij zei toen dat dat toch niet kan. Alle vrouwen.
Schaterend tegen de rechters: ‘Vrouwen komen naar mij toe. Ik hoef ze niet te versieren.’
De rechtbank achtte de beschuldigingen bewezen en veroordeelde Rasta in 2005 tot drie jaar gevangenisstraf.
Maandagmiddag.
Daar heb je Rasta weer, nog steeds vrolijk en lachend.
Hij gaat zitten in dezelfde stoel. De vorige keer had ik genoteerd dat hij netjes gekleed ging en dat zijn lange dreads zijn rug bedekten.
Dat laatste is nog steeds zo.
Maar het nette overhemd heeft plaatsgemaakt voor een veel te groot voetbalshirt van FC Groningen.
Hij woonde toen in Leeuwarden waar hij ‘zeg maar klusjes deed’.
Inmiddels is Groningen zijn woonplaats.
Hij zou net aan een opleiding beginnen toen de politie hem oppakte.
Aanranding.
Vrijheidsberoving.
Het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.
Mishandeling.
Bezit cocaïne.
Dat van die cocaïne klopte wel, halve gram. Toen hij werd aangehouden had hij de bolletjes drugs weggemoffeld op de achterbank van de politieauto.
Maar de rest?
Aanranding?
Uitgerekend hij?
Zoiets doet hij toch niet.
Het was eerder andersom geweest.
Hij had de dames ’s ochtends heel vroeg in de Peperstraat in de binnenstad van Groningen ontmoet.
Zij en hij wachtend op de eerste bus in een restaurantje.
Oh nee. Daar had hij helemaal geen vieze dingen gezegd.
Of seksuele dingen. Dat hadden de dames gedaan.
Vieze Rasta, dat zeiden ze.
En toen de dames weggingen, richting de eerste bus van de dag, was hij hen niet gevolgd.
Nee, zegt Rasta, ik ben met ze meegelopen. Moest dezelfde kant op.
Het wordt een heel gedoe.
Hij doet halverwege zijn broek naar beneden en swaffelt er op los.
In de bus is hij vervelend.
Een van de dames valt in zijn armen.
In zijn armklem, verduidelijkt de officier van justitie die daar vrijheidsberoving inziet, want de dame kon een tijdje met geen mogelijkheid weg.
Toen kreeg hij ineens klappen op zijn kop.
Zegt: ‘Ja, die dames waren zo agressief.’
Hij viel, bovenop een van de dames, de anderen trokken hem aan zijn lange haren.
Rasta blijft lachen.
Rechter: Wat bent u eigenlijk een rare man.
Rasta: ‘Ik ben een lieve man.’
Rechters: Maar wel met een heel lang strafblad.
Rasta zegt dat hij zijn best doet op het rechte pad te blijven.
Dat het nooit te laat is voor een extra diplomaatje.
Maar dat er steeds roet in zijn eten wordt gegooid.
Giechelend: ‘Omdat jullie mij steeds weer opsluiten.’
In 2005 had de officier van justitie opgemerkt dat Rasta in 2003 ook al eens was veroordeeld voor een aanranding. Maandagmiddag herhaalt de officier zichzelf maar eens.
‘U bent in 2005 ook al eens veroordeeld voor een verkrachting en aanranding.’
En nu is de maat vol.
De officier van justitie: ‘Ik kan geen strafeis formuleren want eigenlijk weten we helemaal niet wie u bent en hoe u in elkaar steekt. U moet eerst praten met een psychiater en een psycholoog.’
Weg lach.
Ik zie dat Rasta ineens onrustig wordt.
Voor sommige verdachten is praten met psychiater en psycholoog een angstaanjagend vooruitzicht. Omdat ze denken dat anderen dan denken dat ze dan gek zijn, of gestoord.
De rechters zijn het met de officier van justitie eens.
Strafzaak aangehouden.
Eerst een multidisciplinair rapport.
Langzaam staat Rasta op. Met een gezicht vol ernst wordt hij afgevoerd.
Hij, de Koning, misschien wel gek of gestoord.
Rob Zijlstra
ik haat negers