Uitspraak van verwijderd op vrijdag 5 december 2008 om 09:15:
Aaron vertel
Hehehe ik heb die droom al een jaar of 6 denk ik
Het gaat als volgt.
Ik ben in Milaan en sta voor de deur van L'alpina. De deuren zwaaien open als ik een stap naar voren zet.
In de enorme hal staat een jonge vrouw met lang golvend donkerblond haar. Langzaam loopt ze op me af terwijl ik haar hakken hoor klikken op de marmeren vloer. De wit marmeren vloer krijgt kleur van de Australian logo's die om de 4e tegel in een aparte tegel zijn verwerkt. Ik gok dat de tegels zeker 50 bij 70 centimeter zijn. Snel controleer ik of ik niet per ongeluk op een logo sta. Gelukkig is het niet het geval!
"Ciao, ik ben Franca" zegt ze in het Italiaans. "Meneer Gabrielli verwacht u in zijn kantoor"
Ik knik vriendelijk en zonder iets te zeggen en volg haar naar het kantoor van Meneer Gabrielli. Terwijl ik door de gangen van het immense gebouw wandel bekijk ik vluchtig ontwerpen van de Australians die hangen op de muren van het gebouw. Sommige zijn schetsen in zwart wit terwijl anderen compleet zijn uitgwerkt. Af en toe passeer een eindproduct dat wordt gedragen door een paspop in een afgesloten glazen kast. Het hele gebouw ademt Australian. Ik heb moeite om alle indrukken te verwerken. Na een lange wandeling staan we voor twee reusachtige glazen deuren. Ook op deze deuren ontbreken de Australian logo's niet. Met de grootste zorg zijn ze gegraveerd in het glas.
"Ik zal u even voorgaan" zegt Franca terwijl de glazen deuren open glijden. Ik wandel een enorm kantoor binnen waar meneer Gabrielli achter zijn bureau zit. Zijn bureau staat aan de linkerkant van het kantoor. In het midden van het kantoor staat een meterslange tafel met lederen fauteuils. Mijn oog valt op het Australian logo dat is gestikt in het leder. De groene kangoeroe met de rode tekst spatten werkelijk van de stoel af. Met moeite kan ik een lach onderdrukken. Ik wil schreeuwen en de grond kussen maar ik moet me beheersen. Aan de rechterkant van het kantoor staan grote kasten die zijn gevuld met ordners. Ik meen cijfers te herkennen in de vorm jaartallen, maar ik weet het niet zeker.
"Ciao" zegt meneer Gabrielli terwijl hij mijn hand schud. "Hopelijk heb je een goede reis gehad?" Ik zoek naar de juiste woorden terwijl ik de linkerhand van Luca op mijn rechterschouder voel. "De reis was uitstekend meneer Gabrielli" spreek ik rustig. "Alsjeblieft noem me Luca, Aaron. Mijn vader had veel bewondering voor je" zegt Luca. Ik lach wat ongemakkelijk terwijl ik Luca volg naar de gigantische tafel in het midden van het kantoor. Mijn handen voelen het leder van een van fauteuils terwijl ik de stoel zachtje naar achteren schuif. Voorzichtig laat ik mezelf zakken in het leder en ik voel het stiksel van het Australian logo in mijn rug.
"Zullen we dan maar beginnen?" vraagt Luca. Ik knik voorzichtig niet wetende wat er moet beginnen. Luca begint te spreken "Ok in die kasten staan alle ontwerpen van vader Gabrielli. De eerste ontwerpen uit 1979 tot en met 1985 staan uiterst links. De ontwerpen vanaf 1985 tot en met 1990 staan in de twee kasten ernaast. De vier kasten rechts daarvan bevatten de ontwerpen van 1991 tot en met 1994. Uiterst rechts staan de laatste ontwerpen van vader tot eind 1996"
Luca pauzeert even en gaat dan verder met spreken "Het testament van vader laat weinig ruimte voor onduidelijkheid. Zijn wensen zullen we respecteren. Mijn vader vond het een grote eer dat je zo veel van zijn ontwerpen met liefde en respect hebt bewonderd, beschermt en gedragen. In het testament staat dat Lálpina 250 ontwerpen nog 1 keer, op maat, zal vervaardigen voor jou. Welke 250 ontwerpen je wenst is jouw keuze. Franca zal je helpen de ontwerpen uit te zoeken"
Ik zie de mond van Luca nog bewegen maar ik kan niets meer horen. Mijn oren suizen terwijl mijn handen de lederen fauteuil vastgrijpen. Met de grootste moeite pers ik een beetje zuurstof in mijn longen. "Welke ontwerpen wenst u als eerste zien?" vraagt Franca zachtjes. Ik wijs naar de tweede kast van links. "De ontwerpen van 1980 tot en met 1985" zeg ik zachtjes. Gehoorzaam loopt Franca naar de kast met de betreffende ontwerpen terwijl het zwart wordt voor mijn ogen.
Ik schrik wakker terwijl ik de wekker van het tafeltje probeer te meppen. Kut weer deze droom!!