posteng tussen 7u & 18u (+ overuren)
Forumonderwerp · 945819
1 volger · 222300x bekeken
Onderwerp is gesloten!
Dit gebeurt meestal omdat een of meerdere personen het beleid hebben overtreden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er al een actieve discussie over hetzelfde onderwerp was.
Dit soort situaties zijn te voorkomen door op de hoogte te blijven van het beleid.
wijf tegenover me denkt dat ze goed kan zingen... doet ze dus ook de hele tijd 
spugen
slaan
gooi af en toe eens een vuile blik er in en een beetje grommen
dat doe ik ook weleens
huh
huh
vieze dreads van haar
altijd dezelfde kleren aan
ik mag straks ff lekker naar de stad van mn baas hihi
up
Tessa Klaver
september 16, 2008 door rob zijlstra
Wrang.
Tessa Klaver studeerde rechten aan de Hanzehogeschool in Groningen.
Haar grote droom: advocaat worden bij het kantoor Anker en Anker.
Aan de droom van de 19-jarige Tessa kwam vorig jaar april wreed een einde.
Tessa werd in haar flatwoning aan de Plutolaan in Groningen gewurgd door haar ex-vriend.
Die ex-vriend, haar moordenaar, werd gistermiddag bij het gerechtshof in Leeuwarden verdedigd door advocaat Tjalling van der Goot.
Van het kantoor Anker en Anker.
De ex-vriend is Marco (23).
Hij studeerde communicatie in Groningen.
De raadsheer (rechter): Als er één woord is dat veel voorkomt in het dossier is het wel communicatie, dat wil zeggen het gebrek aan communicatie tussen u en Tessa.
Marco knikt. ‘We hadden vaak ruzie. We konden niet met en niet zonder elkaar.’
Zij was verbaal sterk, hij de grote binnenvetter.
Marco werd in februari door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot een gevangenisstraf van tien jaar wegens doodslag.
Het hof wil weten: Waarom bent u in hoger beroep gegaan?
Marco: ‘Wat ik heb gedaan is verschrikkelijk, ik moet ook gestraft worden.’
Hof: Maar u vindt de straf te hoog?
Marco: ‘Om dat te zeggen, vind ik heel moeilijk.’
Hof: Maar daar komt het wel op neer.’
Marco, zacht: ‘Ja.’
De feiten staan nauwelijks ter discussie.
Tessa had de relatie verbroken. Marco die bij haar in woonde, had de tijd gekregen andere woonruimte te zoeken. Zo bleven ze bij elkaar. Voor de buitenwereld leek het alsof ze nog gewoon een stelletje waren.
Zelf wilden ze goede vrienden blijven.
Op 24 april komt Tessa thuis, na een dagje winkelen met haar moeder en haar jarige zusje. Aan Marco had ze laten weten dat hij niet hoefde te wachten met het eten.
Als ze thuiskomt, tegen zeven uur, is het direct bonje.
Marco: ‘Ik voelde me verdrietig.’
Hij gaat douchen, hoort de telefoon overgaan. Even later komt Tessa de badkamer binnen en vertelt dat er iemand, een jongen, heeft gebeld voor de kamer.
Mogelijk de nieuwe huurder.
Van zijn kamer.
Marco: ‘Ze zei dat ook heel lullig. Zo van, ik er uit, hij er in. Ik voelde mij voor lul gezet.’
Later zal hij zeggen dat hij ook jaloers was, dat hij stil de hoop had dat het weer goed zou komen. Dat de liefde die hij nog altijd voor Tessa voelde, weer wederzijds zou worden.
Na enige strubbelingen in de badkamer, trekt Marco zijn trainingsbroek aan en belt studiegenoten, wetende dat die die avond van plan zijn te gaan stappen.
Zegt: ‘Ik had toen weg moeten gaan.’
Maar in plaats daarvan gaat hij op bed zitten, naast Tessa.
Met al zijn opgekropte woede, verdriet, teleurstellingen en jaloezie.
Marco: ‘Tessa zei toen dat ik dom was, niet goed genoeg voor haar, dat ik net zo dom was als mijn ouders en m’n broertje. Toen was ik mezelf niet meer. Er knapte iets.’
De binnenvetter explodeert.
Hij gaat op haar zitten en grijpt haar bij de keel, drukt met beide duimen op het strottenhoofd.
Hoe lang?
Hij weet het niet meer.
‘Ze schreeuwde, zwaaide met haar handen.’
Een schreeuw van angst?
‘Ik weet het niet meer. Ik zag haar lichaam schokken, haar buik leek wel een vulkaan. Toen stopte ik.’
Dan is er paniek.
Haar probeert nog mond-op-mondbeademing.
Belt 113.
Geen gehoor.
Hij belt vervolgens niet 112.
‘Ik durfde dat niet.’
Tot zover zijn de aanklaagster en de Anker en Anker-advocaat het redelijk met elkaar eens.
Maar dan.
Dan gaat Marco berekenend te werk, zegt de officier.
Dan vertoont Marco vluchtgedrag, werpt de advocaat tegen.
Marco haalt het goed van het bed en stopt dat in de wasmachine. Het kussensloop met daarop bloed, laat hij liggen. Het lichaam van Tessa sleept hij naar de keuken, draait de gaskraan open en een raam. Stapt op de fiets en gaat met studiegenoten naar de Groninger binnenstad, naar het terras van café Time Out.
Justitie: ‘Koelbloedig probeert hij er onderuit te komen. Heel kwalijk en dat zal in de strafmaat tot uiting moeten komen.’
Advocaat: ‘Zijn gedrag was tactloos, onverstandig, maar niet raar. Vluchtgedrag is niet een onmenselijke reactie.’
Een paar keer belt Marco vanaf het terras het telefoonnummer van Tessa. Hij fietst zelfs nog een keertje terug, opent de deur, ziet Tessa liggen zoals hij haar heeft achtergelaten en gaat opnieuw naar de stad. Zijn studiegenoten hadden hem wel wat stilletjes gevonden, maar niet raar, want Marco was een stille.
’s Nachts fietst hij met een medestudente achterop - die hij halverwege thuis afzet - terug naar de Plutolaan. Belt de politie, zegt dat hij zijn vriendin heeft gevonden in de keuken en dat het niet goed is.
Niet lang daarna valt Marco door de mand.
De advocaat-generaal: ‘Tien jaar gevangenisstraf is passend en geboden.’
De advocaat: ‘Doodslag bewezen, maar met tien jaar wordt Marco gestraft voor moord.’
De advocaat-generaal: ‘Hij is egoïstisch en berekenend.’
De advocaat: ‘Het was een wanhoopsdaad. Leg vier jaar celstraf op, dat is passend.’
In de volle zittingszaal, waar zowel familie en vrienden van Tessa als van Marco zitten, rollen tranen en klinkt gesnotter als de vader van Tessa en haar zusje aan het hof vertellen hoe hartverscheurend hun verdriet is dat ze levenslang moeten dragen.
De Anker en Anker-advocaat had gezegd: ‘Ik ben niet blind voor het verdriet en het leed van de nabestaanden. Maar mijn rol als advocaat is om Marco te verdedigen. En hoe ernstig ook, tien jaar is te veel.’
Wrang.
Want als het leven niet zo gemeen was, had dat eens ook de rol van Tessa Klaver moeten zijn.
Rob Zijlstra
september 16, 2008 door rob zijlstra
Wrang.
Tessa Klaver studeerde rechten aan de Hanzehogeschool in Groningen.
Haar grote droom: advocaat worden bij het kantoor Anker en Anker.
Aan de droom van de 19-jarige Tessa kwam vorig jaar april wreed een einde.
Tessa werd in haar flatwoning aan de Plutolaan in Groningen gewurgd door haar ex-vriend.
Die ex-vriend, haar moordenaar, werd gistermiddag bij het gerechtshof in Leeuwarden verdedigd door advocaat Tjalling van der Goot.
Van het kantoor Anker en Anker.
De ex-vriend is Marco (23).
Hij studeerde communicatie in Groningen.
De raadsheer (rechter): Als er één woord is dat veel voorkomt in het dossier is het wel communicatie, dat wil zeggen het gebrek aan communicatie tussen u en Tessa.
Marco knikt. ‘We hadden vaak ruzie. We konden niet met en niet zonder elkaar.’
Zij was verbaal sterk, hij de grote binnenvetter.
Marco werd in februari door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot een gevangenisstraf van tien jaar wegens doodslag.
Het hof wil weten: Waarom bent u in hoger beroep gegaan?
Marco: ‘Wat ik heb gedaan is verschrikkelijk, ik moet ook gestraft worden.’
Hof: Maar u vindt de straf te hoog?
Marco: ‘Om dat te zeggen, vind ik heel moeilijk.’
Hof: Maar daar komt het wel op neer.’
Marco, zacht: ‘Ja.’
De feiten staan nauwelijks ter discussie.
Tessa had de relatie verbroken. Marco die bij haar in woonde, had de tijd gekregen andere woonruimte te zoeken. Zo bleven ze bij elkaar. Voor de buitenwereld leek het alsof ze nog gewoon een stelletje waren.
Zelf wilden ze goede vrienden blijven.
Op 24 april komt Tessa thuis, na een dagje winkelen met haar moeder en haar jarige zusje. Aan Marco had ze laten weten dat hij niet hoefde te wachten met het eten.
Als ze thuiskomt, tegen zeven uur, is het direct bonje.
Marco: ‘Ik voelde me verdrietig.’
Hij gaat douchen, hoort de telefoon overgaan. Even later komt Tessa de badkamer binnen en vertelt dat er iemand, een jongen, heeft gebeld voor de kamer.
Mogelijk de nieuwe huurder.
Van zijn kamer.
Marco: ‘Ze zei dat ook heel lullig. Zo van, ik er uit, hij er in. Ik voelde mij voor lul gezet.’
Later zal hij zeggen dat hij ook jaloers was, dat hij stil de hoop had dat het weer goed zou komen. Dat de liefde die hij nog altijd voor Tessa voelde, weer wederzijds zou worden.
Na enige strubbelingen in de badkamer, trekt Marco zijn trainingsbroek aan en belt studiegenoten, wetende dat die die avond van plan zijn te gaan stappen.
Zegt: ‘Ik had toen weg moeten gaan.’
Maar in plaats daarvan gaat hij op bed zitten, naast Tessa.
Met al zijn opgekropte woede, verdriet, teleurstellingen en jaloezie.
Marco: ‘Tessa zei toen dat ik dom was, niet goed genoeg voor haar, dat ik net zo dom was als mijn ouders en m’n broertje. Toen was ik mezelf niet meer. Er knapte iets.’
De binnenvetter explodeert.
Hij gaat op haar zitten en grijpt haar bij de keel, drukt met beide duimen op het strottenhoofd.
Hoe lang?
Hij weet het niet meer.
‘Ze schreeuwde, zwaaide met haar handen.’
Een schreeuw van angst?
‘Ik weet het niet meer. Ik zag haar lichaam schokken, haar buik leek wel een vulkaan. Toen stopte ik.’
Dan is er paniek.
Haar probeert nog mond-op-mondbeademing.
Belt 113.
Geen gehoor.
Hij belt vervolgens niet 112.
‘Ik durfde dat niet.’
Tot zover zijn de aanklaagster en de Anker en Anker-advocaat het redelijk met elkaar eens.
Maar dan.
Dan gaat Marco berekenend te werk, zegt de officier.
Dan vertoont Marco vluchtgedrag, werpt de advocaat tegen.
Marco haalt het goed van het bed en stopt dat in de wasmachine. Het kussensloop met daarop bloed, laat hij liggen. Het lichaam van Tessa sleept hij naar de keuken, draait de gaskraan open en een raam. Stapt op de fiets en gaat met studiegenoten naar de Groninger binnenstad, naar het terras van café Time Out.
Justitie: ‘Koelbloedig probeert hij er onderuit te komen. Heel kwalijk en dat zal in de strafmaat tot uiting moeten komen.’
Advocaat: ‘Zijn gedrag was tactloos, onverstandig, maar niet raar. Vluchtgedrag is niet een onmenselijke reactie.’
Een paar keer belt Marco vanaf het terras het telefoonnummer van Tessa. Hij fietst zelfs nog een keertje terug, opent de deur, ziet Tessa liggen zoals hij haar heeft achtergelaten en gaat opnieuw naar de stad. Zijn studiegenoten hadden hem wel wat stilletjes gevonden, maar niet raar, want Marco was een stille.
’s Nachts fietst hij met een medestudente achterop - die hij halverwege thuis afzet - terug naar de Plutolaan. Belt de politie, zegt dat hij zijn vriendin heeft gevonden in de keuken en dat het niet goed is.
Niet lang daarna valt Marco door de mand.
De advocaat-generaal: ‘Tien jaar gevangenisstraf is passend en geboden.’
De advocaat: ‘Doodslag bewezen, maar met tien jaar wordt Marco gestraft voor moord.’
De advocaat-generaal: ‘Hij is egoïstisch en berekenend.’
De advocaat: ‘Het was een wanhoopsdaad. Leg vier jaar celstraf op, dat is passend.’
In de volle zittingszaal, waar zowel familie en vrienden van Tessa als van Marco zitten, rollen tranen en klinkt gesnotter als de vader van Tessa en haar zusje aan het hof vertellen hoe hartverscheurend hun verdriet is dat ze levenslang moeten dragen.
De Anker en Anker-advocaat had gezegd: ‘Ik ben niet blind voor het verdriet en het leed van de nabestaanden. Maar mijn rol als advocaat is om Marco te verdedigen. En hoe ernstig ook, tien jaar is te veel.’
Wrang.
Want als het leven niet zo gemeen was, had dat eens ook de rol van Tessa Klaver moeten zijn.
Rob Zijlstra
ik vorige week op de kartbaan, gast rijdt tegen een muur, ik werd gesommeerd alarmnummer te bellen.... wat bel ik: 911
sjezus hihi
sjezus hihi
blond? een gouwe ouwe
Gucci en Gucci
Posted on Thursday, August 03, 2006 6:41 PM
Ze kwamen zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen binnen alsof ze een sollicitatiegesprek moesten voeren.
Strak in het pak.
Gedistingeerd.
Het verhaal dat ze meebrachten getuigde echter weinig van welgemanierdheid.
Op 1 februari hadden ze gedineerd met twee meisjes in en uit Hoogezand.
Aan tafel ontvouwden ze hun snode plan.
Ze zouden een taxi stelen en dan gevieren naar Italië rijden.
In Milaan zouden ze voor de twee dames – niet op een last minute voorbereid – kleren kopen.
Zelf zouden ze zich aansluiten bij de mafia.
De twee meisjes wilden liever naar de bioscoop.
Ze dachten, typisch weer iets voor Armand en zijn tweelingbroer Dennis.
Leuke jongens, maar ze vertelden wel vaker grootse verhalen.
En ze hebben niet eens een rijbewijs.
Maar de taxi werd besteld en in de buurt van het station kreeg de chauffeur een klap op zijn kop en de woorden toegevoegd: pak je spullen en wegwezen.
De taxichauffeur liet zich dat geen tweede keer zeggen en maakte zich uit de voeten.
Ook de twee meisjes schrokken.
Nooit hadden ze verwacht dat Armand en Dennis het echt zouden doen.
En dus gingen ook de meisjes er vandoor, rechtstreeks naar een van hun moeders.
Voor Armand en Dennis was de lol er toen af.
Een carrière bij de Italiaanse mafia moest dan nog maar even wachten.
Ze waren per slot van rekening ook nog maar 22 jaar.
De taxi lieten ze voor wat die was en gingen naar huis.
De inmiddels gewaarschuwde politie trof het voertuig met draaiende motor aan.
Nog diezelfde avond werd de tweeling opgepakt.
De officier van justitie maakte er een poging tot diefstal met geweld in vereniging van.
Van wie was het idee, wilde rechter weten.
'Van Armand', zei Dennis.
'Van Dennis', zei Armand.
Rechter: Wie heeft de taxi besteld?
Dennis: 'Armand.'
Armand: 'Dennis.'
Rechter: Er is geslagen. Wie?
Dennis en Armand: 'Hij.'
Rechter: Klopt het zoals in het dossier staat dat u vooraf had afgesproken elkaar de schuld te zullen geven in het geval u gepakt zou worden?
Dennis: 'Ja.'
Armand: Nee, absoluut niet.'
Rechter twee keer tegen de tweeling: Uw broer liegt. Ziet u dat ook zo?
Dennis: 'Ja, ik vind het onbegrijpelijk.'
Armand: 'Ik vind het niet leuk dat hij niet de waarheid spreekt.'
Dennis, die in Leiden woont, vertelde dat hij naar Hoogezand was gekomen om zijn broer bij te staan. "Mijn broer had het moeilijk omdat zijn vrouw het land is uitgezet en zijn kind uit huis is geplaatst. Aan het sterfbed van mijn vader heb ik beloofd goed voor Armand te zorgen. Daarom was ik bij hem.'
Het hoofd van Armand schudt van nee.
'Het klopt niet dat ik privéproblemen heb. Dennis heeft problemen.'
De officier van justitie kwam niet tot een strafeis.
De tweeling zit nu zes maanden vast en de penitentiaire inrichting is niet de meest geschikte plek voor deze twee heren, zegt de officier. Hij geeft de voorkeur aan een opname ter observatie in een psychiatrische inrichting.
De broers lijden aan een zeldzame ziekte (familiaire dystonie) en niet uitgesloten wordt dat deze kwaal ook kan leiden tot een persoonlijkheidstoornis.
Maar omdat iedereen op vakantie is en de reclassering het kennelijk heel druk heeft, weet niemand wanneer ze kunnen worden opgenomen.
De rechtbank knikt en besluit dat het voor iedereen beter is de zaak eind augustus voort te zetten.
Twee uur lang zie ik Armand en Dennis als twee druppels water naast elkaar zitten.
Terwijl Dennis in een cel zit in Ter Apel en Armand 's ochtends wakker wordt in een kot in Zwolle, is zelfs de manier waarop beide met gel een klein kuifje in hun haar hebben gedraaid, hetzelfde.
Twee uur lang kijken ze eensgezind ernstig.
Maar gek genoeg geen seconde naar elkaar.
Alsof ze als bloedbroeders een plechtig verbond hebben gesloten en een spel spelen met de rest van de wereld.
Rechter: Klopt het dat u in elkaars armen een teken hebt gekerfd?
Dennis: 'Ja.'
Armand: 'Nee, dat is nooit gebeurd.'
Vervolg op 29 augustus.
Rob Zijlstra
Gucci en Gucci
Posted on Thursday, August 03, 2006 6:41 PM
Ze kwamen zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen binnen alsof ze een sollicitatiegesprek moesten voeren.
Strak in het pak.
Gedistingeerd.
Het verhaal dat ze meebrachten getuigde echter weinig van welgemanierdheid.
Op 1 februari hadden ze gedineerd met twee meisjes in en uit Hoogezand.
Aan tafel ontvouwden ze hun snode plan.
Ze zouden een taxi stelen en dan gevieren naar Italië rijden.
In Milaan zouden ze voor de twee dames – niet op een last minute voorbereid – kleren kopen.
Zelf zouden ze zich aansluiten bij de mafia.
De twee meisjes wilden liever naar de bioscoop.
Ze dachten, typisch weer iets voor Armand en zijn tweelingbroer Dennis.
Leuke jongens, maar ze vertelden wel vaker grootse verhalen.
En ze hebben niet eens een rijbewijs.
Maar de taxi werd besteld en in de buurt van het station kreeg de chauffeur een klap op zijn kop en de woorden toegevoegd: pak je spullen en wegwezen.
De taxichauffeur liet zich dat geen tweede keer zeggen en maakte zich uit de voeten.
Ook de twee meisjes schrokken.
Nooit hadden ze verwacht dat Armand en Dennis het echt zouden doen.
En dus gingen ook de meisjes er vandoor, rechtstreeks naar een van hun moeders.
Voor Armand en Dennis was de lol er toen af.
Een carrière bij de Italiaanse mafia moest dan nog maar even wachten.
Ze waren per slot van rekening ook nog maar 22 jaar.
De taxi lieten ze voor wat die was en gingen naar huis.
De inmiddels gewaarschuwde politie trof het voertuig met draaiende motor aan.
Nog diezelfde avond werd de tweeling opgepakt.
De officier van justitie maakte er een poging tot diefstal met geweld in vereniging van.
Van wie was het idee, wilde rechter weten.
'Van Armand', zei Dennis.
'Van Dennis', zei Armand.
Rechter: Wie heeft de taxi besteld?
Dennis: 'Armand.'
Armand: 'Dennis.'
Rechter: Er is geslagen. Wie?
Dennis en Armand: 'Hij.'
Rechter: Klopt het zoals in het dossier staat dat u vooraf had afgesproken elkaar de schuld te zullen geven in het geval u gepakt zou worden?
Dennis: 'Ja.'
Armand: Nee, absoluut niet.'
Rechter twee keer tegen de tweeling: Uw broer liegt. Ziet u dat ook zo?
Dennis: 'Ja, ik vind het onbegrijpelijk.'
Armand: 'Ik vind het niet leuk dat hij niet de waarheid spreekt.'
Dennis, die in Leiden woont, vertelde dat hij naar Hoogezand was gekomen om zijn broer bij te staan. "Mijn broer had het moeilijk omdat zijn vrouw het land is uitgezet en zijn kind uit huis is geplaatst. Aan het sterfbed van mijn vader heb ik beloofd goed voor Armand te zorgen. Daarom was ik bij hem.'
Het hoofd van Armand schudt van nee.
'Het klopt niet dat ik privéproblemen heb. Dennis heeft problemen.'
De officier van justitie kwam niet tot een strafeis.
De tweeling zit nu zes maanden vast en de penitentiaire inrichting is niet de meest geschikte plek voor deze twee heren, zegt de officier. Hij geeft de voorkeur aan een opname ter observatie in een psychiatrische inrichting.
De broers lijden aan een zeldzame ziekte (familiaire dystonie) en niet uitgesloten wordt dat deze kwaal ook kan leiden tot een persoonlijkheidstoornis.
Maar omdat iedereen op vakantie is en de reclassering het kennelijk heel druk heeft, weet niemand wanneer ze kunnen worden opgenomen.
De rechtbank knikt en besluit dat het voor iedereen beter is de zaak eind augustus voort te zetten.
Twee uur lang zie ik Armand en Dennis als twee druppels water naast elkaar zitten.
Terwijl Dennis in een cel zit in Ter Apel en Armand 's ochtends wakker wordt in een kot in Zwolle, is zelfs de manier waarop beide met gel een klein kuifje in hun haar hebben gedraaid, hetzelfde.
Twee uur lang kijken ze eensgezind ernstig.
Maar gek genoeg geen seconde naar elkaar.
Alsof ze als bloedbroeders een plechtig verbond hebben gesloten en een spel spelen met de rest van de wereld.
Rechter: Klopt het dat u in elkaars armen een teken hebt gekerfd?
Dennis: 'Ja.'
Armand: 'Nee, dat is nooit gebeurd.'
Vervolg op 29 augustus.
Rob Zijlstra
Simon (32) is een slachtoffer.
Drie dagen hadden ze hem vastgehouden in een klein kamertje in de Hagedisstraat in Groningen. Witboi, zeiden ze, we gaan je moeder lelijk en kreupel maken als je niet gehoorzaamt.
Simon wist dat hij in de hel was beland, zoals hij het gisteren in zittingszaal 14 noemde.
Hij wist ook wat hem te wachten stond.
Het was niet zijn eerste keer.
Na drie dagen werd hij, op 6 januari dit jaar, door de organisatie naar Schiphol gebracht en op het vliegtuig naar Suriname gezet. Daar aangekomen sloot de overzeese tak van de organisatie hem op in een krakkemikkig huisje, midden in de Surinaamse jungle.
De helse bedreigingen gingen door.
Toen kwam de dag dat hij een paar dagen niet mocht eten en hij wist hoe laat het toen was: hij moest cocaïnebolletjes slikken.
Ze zetten een vuurwapen op z’n kop en een trechter in de mond.
Er moest een kilo in Simon.
Toen ze 89 bolletjes naar binnen hadden gewerkt, begon hij bloed te kotsen. Toen stopten ze.
In doodangst kwam hij op 28 januari aan op Schiphol waar de Groninger drugsorganisatie hem stond op te wachten.
Zo ook de Groninger politie. Die was op de hoogte en toen moest Simon – nu onder staatsdwang – alles uitpoepen: 712 gram.
Simon zei blij te zijn dat hij was gepakt. En nog blijer dat ook de leden van de drugsorganisatie achter slot en grendel zitten. ’Ik hoop dat ze me nu met rust laten. Het zijn geen lieve jongens.’
Bij een eerdere keer was hij 500 gram kwijtgeraakt.
Geloofden ze niet.
Hadden ze gedreigd zijn buik open te snijden.
De officier van justitie eist 21 maanden gevangenisstraf waarvan acht voorwaardelijk. Hij zegt rekening te hebben gehouden met de omstandigheid dat Simon onder zware druk stond. De officier zegt dat hij de leden van de organisatie niet heeft kunnen betrappen op sociale subtiliteit.
'Maar u had misschien toch wat meer weerstand moeten bieden.'
Simon is een leugenaar.
Na Simon staan in zaal 14 Harold (58) en Martin (31) terecht.
Ze zijn vader en zoon en de organisatie.
Vader Harold zegt dat hij Simon heeft ontmoet in een cafetaria. Ze hadden wat gebabbeld en ontdekt dat ze beide schulden hadden. Simon had gezegd wel raad te weten: hij zou naar Suriname kunnen gaan en bolletjes slikken.
Deed hij vaker.
Als Harold voor de cocaïne zou kunnen zorgen, zouden ze de opbrengst delen.
Weg schulden.
Harold stemde in. Voor een keertje dan. Hij is opa en wil een goed voorbeeld zijn voor de kleinkinderen. Hij leende geld van een neef, stuurde dat op naar zijn ex in Paramaribo die de cocaïne bijeen hosselde.
Tegen de rechtbank zegt Harold: ’Er was helemaal geen sprake van dwang. Ik vind het heel erg dat hij dat zegt.’
Zoon Martin was de man die Simon van Schiphol zou komen afhalen. ’Ik wist wat er speelde, maar het was iets tussen hem en mijn vader. Verder heb ik er niets mee te maken.’ Ja, in softdrugs had hij wel gedaan. Hij had een eigen zaak gehad, een growshop, opgezet met behulp van de sociale dienst. Maar dingen met harddrugs, nee.
Nietwaar, zegt de officier van justitie die beschikt over een getuige die bij de politie heeft verklaard dertig gram cocaïne van Martin te hebben gekocht. Wat nou, niks harddrugs?
De advocaat van Martin noemt die verklaring nogal wiedes.
Zegt: 'Die man is één dag voor zijn vertrek naar Tobago op het politiebureau gehoord. Hij had zijn koffer vol snorkels al bij zich. Dan verklaar je van alles wat de politie maar horen wil. Doe je dat niet, houden ze je drie dagen vast. Dan had hij wel dag kunnen zeggen tegen zijn reis.'
De officier van justitie gelooft het wel.
De telefoontaps zeggen hem genoeg.
Hij spreekt van mensonterende toestanden. ’Iemand heeft moeten dulden dat er cocaïne in zijn lichaam is gedouwd. Simon is door u als een pakezel misbruikt en alleen maar om makkelijk geld te verdienen.’
De advocaten roepen nog dat Simon een grote duim heeft, een leugenaar is en een ervaren drugskoerier met een paspoort vol stempels die zich nu probeert schoon te praten.
’U tuint er in.’
De officier van justitie zegt dat hij nergens intuint: ’Wij van justitie vinden iets geloofwaardig of wij van justitie vinden iets ongeloofwaardig.'
Vader Harold hoort dertig maanden eisen, zoon Martin 36 waarvan zes voorwaardelijk.
Drie dagen hadden ze hem vastgehouden in een klein kamertje in de Hagedisstraat in Groningen. Witboi, zeiden ze, we gaan je moeder lelijk en kreupel maken als je niet gehoorzaamt.
Simon wist dat hij in de hel was beland, zoals hij het gisteren in zittingszaal 14 noemde.
Hij wist ook wat hem te wachten stond.
Het was niet zijn eerste keer.
Na drie dagen werd hij, op 6 januari dit jaar, door de organisatie naar Schiphol gebracht en op het vliegtuig naar Suriname gezet. Daar aangekomen sloot de overzeese tak van de organisatie hem op in een krakkemikkig huisje, midden in de Surinaamse jungle.
De helse bedreigingen gingen door.
Toen kwam de dag dat hij een paar dagen niet mocht eten en hij wist hoe laat het toen was: hij moest cocaïnebolletjes slikken.
Ze zetten een vuurwapen op z’n kop en een trechter in de mond.
Er moest een kilo in Simon.
Toen ze 89 bolletjes naar binnen hadden gewerkt, begon hij bloed te kotsen. Toen stopten ze.
In doodangst kwam hij op 28 januari aan op Schiphol waar de Groninger drugsorganisatie hem stond op te wachten.
Zo ook de Groninger politie. Die was op de hoogte en toen moest Simon – nu onder staatsdwang – alles uitpoepen: 712 gram.
Simon zei blij te zijn dat hij was gepakt. En nog blijer dat ook de leden van de drugsorganisatie achter slot en grendel zitten. ’Ik hoop dat ze me nu met rust laten. Het zijn geen lieve jongens.’
Bij een eerdere keer was hij 500 gram kwijtgeraakt.
Geloofden ze niet.
Hadden ze gedreigd zijn buik open te snijden.
De officier van justitie eist 21 maanden gevangenisstraf waarvan acht voorwaardelijk. Hij zegt rekening te hebben gehouden met de omstandigheid dat Simon onder zware druk stond. De officier zegt dat hij de leden van de organisatie niet heeft kunnen betrappen op sociale subtiliteit.
'Maar u had misschien toch wat meer weerstand moeten bieden.'
Simon is een leugenaar.
Na Simon staan in zaal 14 Harold (58) en Martin (31) terecht.
Ze zijn vader en zoon en de organisatie.
Vader Harold zegt dat hij Simon heeft ontmoet in een cafetaria. Ze hadden wat gebabbeld en ontdekt dat ze beide schulden hadden. Simon had gezegd wel raad te weten: hij zou naar Suriname kunnen gaan en bolletjes slikken.
Deed hij vaker.
Als Harold voor de cocaïne zou kunnen zorgen, zouden ze de opbrengst delen.
Weg schulden.
Harold stemde in. Voor een keertje dan. Hij is opa en wil een goed voorbeeld zijn voor de kleinkinderen. Hij leende geld van een neef, stuurde dat op naar zijn ex in Paramaribo die de cocaïne bijeen hosselde.
Tegen de rechtbank zegt Harold: ’Er was helemaal geen sprake van dwang. Ik vind het heel erg dat hij dat zegt.’
Zoon Martin was de man die Simon van Schiphol zou komen afhalen. ’Ik wist wat er speelde, maar het was iets tussen hem en mijn vader. Verder heb ik er niets mee te maken.’ Ja, in softdrugs had hij wel gedaan. Hij had een eigen zaak gehad, een growshop, opgezet met behulp van de sociale dienst. Maar dingen met harddrugs, nee.
Nietwaar, zegt de officier van justitie die beschikt over een getuige die bij de politie heeft verklaard dertig gram cocaïne van Martin te hebben gekocht. Wat nou, niks harddrugs?
De advocaat van Martin noemt die verklaring nogal wiedes.
Zegt: 'Die man is één dag voor zijn vertrek naar Tobago op het politiebureau gehoord. Hij had zijn koffer vol snorkels al bij zich. Dan verklaar je van alles wat de politie maar horen wil. Doe je dat niet, houden ze je drie dagen vast. Dan had hij wel dag kunnen zeggen tegen zijn reis.'
De officier van justitie gelooft het wel.
De telefoontaps zeggen hem genoeg.
Hij spreekt van mensonterende toestanden. ’Iemand heeft moeten dulden dat er cocaïne in zijn lichaam is gedouwd. Simon is door u als een pakezel misbruikt en alleen maar om makkelijk geld te verdienen.’
De advocaten roepen nog dat Simon een grote duim heeft, een leugenaar is en een ervaren drugskoerier met een paspoort vol stempels die zich nu probeert schoon te praten.
’U tuint er in.’
De officier van justitie zegt dat hij nergens intuint: ’Wij van justitie vinden iets geloofwaardig of wij van justitie vinden iets ongeloofwaardig.'
Vader Harold hoort dertig maanden eisen, zoon Martin 36 waarvan zes voorwaardelijk.
heb je ook wel eens dat iemand je uit je humeur kan halen
actie reactie noemen ze dat ook wel
pfff
actie reactie noemen ze dat ook wel
pfff
29 september weer een nieuw verhaal van rob zijlstra 
Are you gonna sit in some poxy office with a cunt for a boss telling you what to do as you count your pennies trying to make ends meet in a country that's sinking into strikes and wars and at the end of the day you go home to your cosy little flat in 'nowheresville' and pull your IKEA curtains shut to hide from the big bad world and pretend it's not happening? Or are you gonna stand up and be counted, make a difference and feel the rush? Just for once say "fuck it". I'm coiled up like a spring and I'm ready to burst and wanking ain't doing it anymore. I need violence to make me feel I'm still alive. I know what I'd rather do, mate, Love it!
zwaar irritant idd
ff mn nicotine shot nemen
be right back
be right back
sommige mensen... pfff
Ja vertel mij wat.
Maar vertel...
Maar vertel...
cuntie gaat binnekort ook uit de topictitel
bako ook
wil ik niet.
vriendin belde net, had vinger in de mixer gehad, nu mist ze een stukje 
eeft hij geen internet meer ofzo?
man zit hele dagen te toeren he.. en savonds is poker blijkbaar belangrijker dan z'n vrienden ofzo
wrom?
omdat je niet meer post
haal mij er ook maar uit
nee
kutzooi.
weer een lekkere blonde die boven gaat komen te werken.
ja zag dr al.. sowieso dat die boven komt te zitten
maar ja beetr misschien, lijdt ook niet zo af
maar ja beetr misschien, lijdt ook niet zo af
ben van plan om zeer binnenkort werkeloos te zijn
hoe werkt dat met de ww enzo?
hoe werkt dat met de ww enzo?
net ff rekening van ziekenfonds €138,75 betaald
ben nooit ziek, iig nooit echt
ben nooit ziek, iig nooit echt