opeens heeft een geliefde kanker...moeilijke periode

nouh kreeg woensdag duz te horen dat me ma waarschijnlijk kanker heeft
ze loopt al zo'n lange tijd met klachten en na 2 antibioticakuren en een aantal onderzoeken hier toch maar naar utrecht gestuurd er zit iets in haar hoofd onder haar oog wat er niet hoort te zittuh
ze slikt nu ik weet nie hoeveel pijnstillers elke dag tot maandag dan word ze in utrecht opgenomen en dinsdag een kijkoperatie..waarbij ze stukjes weefsel gaan wegnemen en onderzoeken. ook nog een scan van haar hals erbij en dan krijgen we volgende week donderdag duz te horen of ze er wat aan kunnen doen of dat het niet behandelbaar is Dit word echt mijn meest beangstigende dag van me leven!!
ik ben nog nooit zo bang geweest echt lijkt of ik in een waas leef en ineens word wakker geschud en ik besef dat me moeder wel eens dood kan gaan.. zo ineens
er werd duz gesproken over lymphoon ofiets i.i.d geval sluiten ze niet uit dat t een hodskinsvorm kan zijn
meer mensen die dit mee hebben gemaakt???
Ik kan t echt niet aan om al die topics over kanker door t egaan spitten

Uitspraak van *BEE* op zaterdag 23 augustus 2008 om 13:35:

▶

hij is donderdag om 20:00 uur overleden

Gecondoleerd meid...

Ik wil je mijn medeleven betuigen.
Af en toe post ik wat in dit topic, omdat mijn moeder ook aan de vreselijke ziekte lijdt.

Ik wil je alle kracht en sterkte wensen met het verlies van je vader.

take care...

mijn mams is afgelopen valentijnsdag overleden (14 februari)
we kregen te horen dat ze terminale longkanker had
helemaal uitgezaaid...nix meer aan te doen
..... we kregen t te horen,en 2 1/2 week later is ze overleden
korte maar heftige tijd
ik heb haar 2 1/2 week verzorgd dag & nacht

heb na haar overlijden
haar aangekleed,haar nagels gedaan,haar haar gedaan & makeup
omdat ik weet,dat ze dat op prijs zou hebben gesteld
tis maar stilletjes zonder haar

t ergste vond ik,om te moeten zien
machteloos toekijken,hoeveelpijn ze had ...ik heb t n plekje kunnen geven
mis haar elke dag,maar weet dat ze NOOIT meer pijn zal hebben
dat heeft mij veel geholpen

ik wens iedereen veel sterkte
tis n vreselijke ziekte
hou je taai,want t leven gaat gewoon door

Uitspraak van verwijderd op maandag 25 augustus 2008 om 04:27:

▶

tis n vreselijke ziekte

Mja helaas weet ik er alles van

Ook mijn vader is aan longkanker(+botkanker)overleden toen ik 12 was
Nadat we de uitslag hadden gehoord heeft ie het nog een half jaar doodziek thuis op bed gelegen en heeft m'n mams em 24 uur per dag verzorgd(echt me petje af voor haar!)en is ie thuis overleden in zo'n moment dat even helemaal buiten bewustzijn was.

Mijn mams heeft heeft ook kanker gehad(baarmoederkanker)maar die heeft het GELUKKIG overleefd!
Ze hebben alleen wel haar baarmoeder weg moeten halen,anders was ze er misschien ook niet meer geweest

Uitspraak van verwijderd op maandag 25 augustus 2008 om 04:27:

▶

mis haar elke dag,maar weet dat ze NOOIT meer pijn zal hebben
dat heeft mij veel geholpen

Dat denk ik dus ook altijd!

Ik wens ook iedereen die deze rotziekte van dichtbij mee moet maken of heeft meegemaakt heel veel sterkte!

mijn moeder is gisteravond overleden..

Uitspraak van » Miekske « op maandag 25 augustus 2008 om 13:12:

▶

mijn moeder is gisteravond overleden..

sterkte meis

Uitspraak van » Miekske « op maandag 25 augustus 2008 om 13:12:

▶

mijn moeder is gisteravond overleden..

gecondoleerd meid we leven met je mee
en heel veel sterkte voor jou en je familie.....

Uitspraak van » Miekske « op maandag 25 augustus 2008 om 13:12:

▶

mijn moeder is gisteravond overleden..

jeetje, gek he, dat het toch ineens zo snel gaat.
Nu alles regelen enzo heel veel sterkte ermee

Ben blij dat alles achter de rug is vanavond condoleance en morgen nog de begrafenis.
Het word wel heel mooi want er staat een koets na de kerkdienst om mijn vader naar de begraafplaats te brengen. Een witte koets met witte paarden. Vind het zelf erg mooi.

Uitspraak van verwijderd op maandag 25 augustus 2008 om 00:44:

▶

Gecondoleerd meid...

dank je wel

Uitspraak van *BEE* op maandag 25 augustus 2008 om 14:02:

▶

Ben blij dat alles achter de rug is vanavond condoleance en morgen nog de begrafenis.
Het word wel heel mooi want er staat een koets na de kerkdienst om mijn vader naar de begraafplaats te brengen. Een witte koets met witte paarden. Vind het zelf erg mooi.

wat moooi meid , en jij ook gecondoleerd! ik wist het niet!
veel sterkte vrouwkes,voel met jullie mee echt!

Pff krijg gwn een brok in mn keel als ik dit allemaal lees..
Wa een kloteziekte is het ook man..

Mijn nicht is in april overleden, ze was pas 30 jaar..
En al vanaf haar 18e kanker.. 12 jaar lang aan deze ziekte geleden, het ging op en af.. maar het is toch niet te geloven dat zo'n jong iemand dit allemaal door moet maken.



Sterkte Bee en Mieke in deze moeilijke tijd!

Mieke en Bee, HEEEEEEl veel sterkte!!

tijdje niet geweest!

Bee en mieke gecondoleerd met jullie verlies en heel veel sterkte de komende dagen

Uitspraak van » Miekske « op maandag 25 augustus 2008 om 13:12:

▶

mijn moeder is gisteravond overleden..

Ook mijn steunbetuiging van deze kant en gecondoleerd....

Ik leef met een ieder die dit meemaakt of (nog) mee moet maken enorm mee.

Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen.

Veel kracht en sterkte voor nu en in de toekomst.

paar dagen geleden nog aan herinnerd dat hij een jaar geleden was overleden

Uitspraak van » Miekske « op maandag 25 augustus 2008 om 13:12:

▶

mijn moeder is gisteravond overleden..

Gecondoleerd...
Heel veel sterkte de komende tijd meid

In deze week valt de datum waarop we hoorden dat mijn vader ziek was en niet meer beter zou worden.
Veel mensen zijn die datum vergeten maar mijn beste vriendin gaf me gisteren een boekje dat over het verstrijken van tijd gaat en voorin had ze een kleine persoonlijke boodschap gezet.
Ik vond het zo lief dat ik spontaan tranen in mijn ogen kreeg...

sterkte meisje je kan altijd mailen als je x wat kwijt wil hoor !

kwam er zelf ook dit jaar achter dat me stiefvader waar ik nu al 8 jaar close mee woon hersentumor heeft.
net vandaag uitslag gekregen van de mri scan na een half jaar,
en dat het waarschijnlijk helemaal mis is, hij is al geopereerd maar het groeit weer,,

ze praaten hier bij over dat een jaar lang is, maarja we blijven maar hopen,,

veel sterkte meisje ben er wel voor je als nodig is !

Xx , kusjes

mijn schoonmoeder is overleden aan kanker, uitgezaaid naar zowat elk plekje in dr lichaam, ze is overleden presies op het moment dat dit topic werd geopend,
mijn vriend en ik wouden graag kinderen en we waren onderweg naar haar toe om te vertellen dat we gestopt waren met de pil eenmaal daar is ze overleden in de kamer met iedereen waar ze van hield, we hebben nooit de kans ervoor gekregen om te vertellen dat ze oma werd (en inmiddels is),
mis dr nog elke dag

Uitspraak van Spangen op maandag 25 augustus 2008 om 14:56:

▶

Mieke en Bee, HEEEEEEl veel sterkte!!

sterkte

Mieke: hoe is het nu met jou?

Met mij heel slecht.
A.s. donderdag is het alweer 2 weken geleden maar ik voel me zo klote.
Het is zo gek om in het gat te vallen waar je nu invalt. Het liefst zeg ik tegen m'n baas: ik ben er morgen weer en ga verder met m'n leven maar zo werkt het niet.
We zijn dag in dag uit bezig geweest met : poept ie wel? eet hij wel? hoe voel je je? oh hij ademt nou weer raar, nou is dit ook weer en nou is dat ook weer het idee dat dat nu allemaal over is. Dat ik nu weer moet gaan werken aan een normaal leven maar dan zonder vader. Dat is toch geen "normaal" leven want normaal is met vader en moeder maar toch moet ik eraan geloven ook al hebik er zo lang naar toe kunnen werken. Het gevoel wat ik nu heb is zo raar, met geen pen te beschrijven.
Ik ga straks naar de vader van een maatje, heeft ook kanker op z'n lever en gaat ook hard achteruit. Hij was er op de begrafenis bij m'n pa maar ik weet niet of ik het op kan brengen om binnenkort begrafenis nummer 4 mee te maken van 1 heel jaar

Ik kijk maar af en toe meer in dit topic, maar krijg er meteen weer kippevel bij als ik de laatste berichten lees..

Miekske en Bee, heel veel sterkte!!!!

Uitspraak van *BEE* op maandag 1 september 2008 om 11:39:

▶

We zijn dag in dag uit bezig geweest met : poept ie wel? eet hij wel? hoe voel je je? oh hij ademt nou weer raar, nou is dit ook weer en nou is dat ook weer het idee dat dat nu allemaal over is.

Ja dat heb ik ook indd.
1,5 van mij leven stond in het teken van de kanker. En nu moet ik maar weer gewoon verder leven, alsof dat allemaal niets betekend heeft.
Als ik de woonkamer binnen kom, staan alle meubels weer zoals vroeger, alsof er nooit een ziekenhuisbed heeft ingestaan. De klok kun je weer horen tikken, ik hoor geen geadem en gekreun van me moeder meer. Heel raar allemaal.

De eerste week is als een roes voor me voorbij gegaan. Nu pas begin ik te beseffen wat ik mis.
Vandaag ben ik jarig en normaal maakte mijn moeder me dan altijd wakker om me als eerste te feliciteren, vandaag was dat me vader en toen besefte ik het pas goed allemaal.

Uitspraak van *BEE* op maandag 1 september 2008 om 11:39:

▶

Ik ga straks naar de vader van een maatje, heeft ook kanker op z'n lever en gaat ook hard achteruit. Hij was er op de begrafenis bij m'n pa maar ik weet niet of ik het op kan brengen om binnenkort begrafenis nummer 4 mee te maken van 1 heel jaar

Pff wat moeilijk. Vind je het niet raar om zijn vader te zien..
Heel veel sterkte meis!

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 3 september 2008 om 10:42:

▶

En nu moet ik maar weer gewoon verder leven, alsof dat allemaal niets betekend heeft.

ja zo zie ik dat niet zo zeer maar wel dat je je niet meer druk hoeft te maken en alles los kan laten en weer kan werken aan je "eigen" leven.. heel gek is het..

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 3 september 2008 om 10:42:

▶

Als ik de woonkamer binnen kom, staan alle meubels weer zoals vroeger, alsof er nooit een ziekenhuisbed heeft ingestaan. De klok kun je weer horen tikken, ik hoor geen geadem en gekreun van me moeder meer. Heel raar allemaal.

ja dat lijkt me ook heel vreemd, ik ben daarom wel blij dat m'n vader in juni naar het verzorgingstehuis is gegaan en vanaf juli in het hospitium lag. Zo verdween het bed toen gelijk al en had mijn moeder al tijd om te wennen aan het feit dat ze zonder hem leefde thuis. Die klap krijgt jouw vader nu ineens, net als jij. Heel hard.

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 3 september 2008 om 10:42:

▶

Nu pas begin ik te beseffen wat ik mis

dat heb ik ook maar ik denk dat we heeeel hard moeten blijven denken van: ze lijden niet meer, ze hebben geen pijn meer, kunnen alles weer wat ze hiervoor niet konden, het blijft hard maar het is een schrale troost.

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 3 september 2008 om 10:42:

▶

Vind je het niet raar om zijn vader te zien

was ook erg moeilijk. Kwam daar binnen, zag een bed in de kamer staan toen moest ik gelijk huilen, zag gelijk m'n eigen vader in het bed thuis liggen terwijl dat al vanaf mei niet meer zo was maar toch heel moeilijk. Ze vonden het wel fijn dat ik langs was gekomen hoorde ik naderhand en dat doet me dan weer goed.

Volgende week zaterdag nog een weekje op vakantie met moeders, m'n zus en m'n tante eff een weekie relaxen, niks doen niemand spreken. Op gran canaria. Verheug me er wel op. Eff overal tussenuit..

Uitspraak van *BEE* op woensdag 3 september 2008 om 15:15:

▶

ze lijden niet meer, ze hebben geen pijn meer, kunnen alles weer wat ze hiervoor niet konden, het blijft hard maar het is een schrale troost

daar probeer ik ook echt mijn energie uit halen

ma ja soms hoor je weer net dat plaatje van de crematie op de radio ofzo

ik kan er niet echt mee omgaan ik mis mijn pa zo enorm

ja goed ik hoef jullie hier niks te vertellen jullie weten zelf..

hou jullie taai

Uitspraak van _Q_ op vrijdag 12 september 2008 om 01:29:

▶

hou jullie taai

Wat ik zelf de laatste tijd merk, is dat er steeds minder mensen over blijven met wie ik er nog over kan praten.
Steeds vaker krijg ik reacties als: "Het is toch al zes jaar terug... Moet je het nu niet eens los laten?"
Dat is heel moeilijk... Ik heb geleerd om met het gemis te leven maar los laten kan je het nooit.
Ik heb mijn leven opgepakt en kan weer genieten maar dat betekent niet dat ik er niet meer mee bezig ben.

Mijn vriend heb ik ná het overlijden van mijn vader leren kennen en hij heeft mijn vader dus nooit gekend. Hij doet zijn best om er voor me te zijn maar er zijn veel dingen waarover ik met hem niet kan praten omdat hij er niet bij geweest is. Ook met mijn moeder wordt het steeds minder. Ze had al vrij snel een andere relatie en het lijkt wel alsof het onderwerp dood gezwegen wordt; alsof het voor haar een afgesloten hoofdstuk is. Veel vrienden uit die tijd ben ik kwijt geraakt doordat ze moeilijk konden omgaan met het feit dat ik niet meer de zorgeloze, feestende losbol was die ik voor zijn overlijden wel was. De enige met wie ik er nog wel eens over praat, is mijn beste vriendin.
Zij heeft mijn vader goed gekend en heeft alles van heel dichtbij mee gemaakt. Maar ja... Je wilt op den duur ook niet steeds dezelfde mensen lastig vallen met je verhaal

Lastig... Na verloop van tijd wordt het begrip steeds minder.

Het is denk ik niet zo dat het begrip minder word, maar doordat iedereen tegenwoordig in de 5e versnelling leeft!!!
Iedereens leven gaat gewoon door terwijl het als je het nooit mee heb gemaakt je niet begrijpt dat die pijn van het gemis zolang blijft!!!

Mensen gaan dan ook zo snel het vergoeilijken... ach wees blij zij/hij heeft nu geen pijn meer... Nee dat klopt en met je hersenen kan je dat relativeren, maar met je hart niet!!

Het zelfde met het overlijden van een kindje.. mijn beste vriendin is na 8.5 maand zwangerschap door een medische misser haar kindje verloren... hoeveel mensen nu niet tegen haar zeggen, ach gelukkig heeft het niet geleefd... dan had je het echt gekent en dan was het gemis veel groter geweest.......

Lieve lady luck, het gemis blijft de rest van je leven bij je.. de pijn slijt maar gaat nooit helemaal weg... probeer wel te bedenken dat die vrienden die je bent kwijtgeraakt dus een balast waren voor jou want echte vrienden steunen je ALTIJD!!!!!

Uitspraak van Spangen op vrijdag 12 september 2008 om 10:30:

▶

Het is denk ik niet zo dat het begrip minder word, maar doordat iedereen tegenwoordig in de 5e versnelling leeft!!!
Iedereens leven gaat gewoon door terwijl het als je het nooit mee heb gemaakt je niet begrijpt dat die pijn van het gemis zolang blijft!!!

Dat denk ik ook.
Voor iemand die het zelf nooit meegemaakt heeft, is het heel moeilijk voor te stellen dat het zo'n enorme impact op je leven heeft.
Veel mensen snappen wel dat sterfdagen en verjaardagen moeilijk zijn maar realiseren zich niet dat het gemis zich in ieder hoekje van je leven nestelt en dat het juist vaak de kleine dingen zijn die het gemis zo groot maken.
Ik ben blij dat het leven doorgaat en dat mijn leven niet is opgehouden toen mijn vader stierf; ik heb nog teveel om voor te leven

Uitspraak van Spangen op vrijdag 12 september 2008 om 10:30:

▶

Het zelfde met het overlijden van een kindje.. mijn beste vriendin is na 8.5 maand zwangerschap door een medische misser haar kindje verloren... hoeveel mensen nu niet tegen haar zeggen, ach gelukkig heeft het niet geleefd... dan had je het echt gekent en dan was het gemis veel groter geweest.......

Mensen willen op zo'n moment graag troosten maar zeggen juist op dat soort momenten de 'verkeerde' dingen...
"Het komt wel goed."
Het komt niet meer goed... Iemand is voor altijd weg en komt nooit meer terug.
"Het is beter zo. Hij/zij heeft geen pijn meer."
In je hoofd weet je dat ook wel... Maar je hart schreeuwt dat je hem of haar nog helemaal niet kunt missen.
Mensen bedoelen het goed en dat probeer ik maar in mijn achterhoofd te houden

Uitspraak van Spangen op vrijdag 12 september 2008 om 10:30:

▶

Lieve lady luck, het gemis blijft de rest van je leven bij je.. de pijn slijt maar gaat nooit helemaal weg... probeer wel te bedenken dat die vrienden die je bent kwijtgeraakt dus een balast waren voor jou want echte vrienden steunen je ALTIJD!!!!!

Het is cru om er op deze manier achter te moeten komen wie je echte vrienden zijn maar daarentegen zijn andere vriendschappen juist veel hechter geworden.
Mensen waar ik niet op rekende zijn er altijd gebleven en dat is voor mij belangrijker dan die paar die me hebben laten zitten.

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 12 september 2008 om 10:58:

▶

Het is cru om er op deze manier achter te moeten komen wie je echte vrienden zijn maar daarentegen zijn andere vriendschappen juist veel hechter geworden.
Mensen waar ik niet op rekende zijn er altijd gebleven en dat is voor mij belangrijker dan die paar die me hebben laten zitten.

Das bij mij ook zo.
Vrienden die ik wekelijk zie, vragen niet hoe het met me is. Of als ik zeg dat ik me kut voel dan krijg ik als enige reactie: "ja dat snap ik" en daarmee is het gesprek ten einde.

Terwijl er mensen zijn die ik niet zo vaak zie. Die smse/bellen me nu bijna iedere week om te vragen hoe het gaat, om er gewoon even over te praten of om leuke herinneringen over me moeder op te halen.

Uitspraak van » Miekske « op vrijdag 12 september 2008 om 17:55:

▶

Vrienden die ik wekelijk zie, vragen niet hoe het met me is. Of als ik zeg dat ik me kut voel dan krijg ik als enige reactie: "ja dat snap ik" en daarmee is het gesprek ten einde.

Terwijl er mensen zijn die ik niet zo vaak zie. Die smse/bellen me nu bijna iedere week om te vragen hoe het gaat, om er gewoon even over te praten of om leuke herinneringen over me moeder op te halen.

bij mij precies zo

maar de mensen in situatie 2 ken ik wel langer over het geheel dan de eerste personen die je beschrijft dus uiteindelijk beteken je voor degene die je niet zo vaak ziet meer dan de mensen die je wekelijks ziet, dat heb ik ook gemerkt!

Uitspraak van Spangen op vrijdag 12 september 2008 om 10:30:

▶

Het is denk ik niet zo dat het begrip minder word, maar doordat iedereen tegenwoordig in de 5e versnelling leeft!!!
Iedereens leven gaat gewoon door terwijl het als je het nooit mee heb gemaakt je niet begrijpt dat die pijn van het gemis zolang blijft!!!

Mensen gaan dan ook zo snel het vergoeilijken... ach wees blij zij/hij heeft nu geen pijn meer... Nee dat klopt en met je hersenen kan je dat relativeren, maar met je hart niet!!

heel mooi gezegd

En zo is het wel en dat kunnen we ze niet kwalijk nemen

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 12 september 2008 om 10:58:

▶

"Het is beter zo. Hij/zij heeft geen pijn meer."
In je hoofd weet je dat ook wel... Maar je hart schreeuwt dat je hem of haar nog helemaal niet kunt missen

ja erg he.. vind het zo'n kutgevoel

Uitspraak van » Miekske « op vrijdag 12 september 2008 om 17:55:

▶

Terwijl er mensen zijn die ik niet zo vaak zie. Die smse/bellen me nu bijna iedere week om te vragen hoe het gaat, om er gewoon even over te praten of om leuke herinneringen over me moeder op te halen.

En dat zijn nu echte vrienden!!!

mijn opa is 3weken terug overleden. nooit wat aan de hand. een paar keer gevallen in z'n huis.. been gebroken. en verder dachten we dat er niks aan de hand was. ze been werd geopereerd in het ziekenhuis. onder de operatie een hartaanval gehad.. maar wonder boven wonder overleefde hij de klap (ons werd in het ziekenhuis verteld dat die keren ervoor dat hij gevallen was ook kwam door hartaanvallen) nooit wat aan de hand met die man. altijd gezond geleefd nooit geen drukte.
In het ziekenhuis op de intensivecare kon hij alleen maar praten over loopgips want dan kon hij wel weer naar huis.
later die week besefte hij wel dat het wat langer ging duren ivm hij moest revalideren vanwege z'n gebrokenbeen.
en dan gewoon 1week later krijg je bericht dat hij er niet meer is.
niemand had het verwacht.

ik snap soms gewoon niet dat je zomaar uit het leven getrokken kan worden.

Gecondoleerd Sabbie... Helaas is het leven onvoorspelbaar en soms oneerlijk!!

Uitspraak van Spangen op donderdag 25 september 2008 om 09:30:

▶

Gecondoleerd Sabbie...

dankje wel meis..

Uitspraak van Spangen op donderdag 25 september 2008 om 09:30:

▶

Helaas is het leven onvoorspelbaar en soms oneerlijk!!

dat is 1 ding wat cker is..

Zaterdag is papa's sterfdag...

Na 6 jaar ben ik er niet meer ieder moment van de dag mee bezig maar het blijft een moeilijke periode zo vlak voor zijn sterfdag.
Veel herinneringen die weer terug komen, vooral aan hoe ziek hij was en hoeveel pijn het afscheid deed.
Gelukkig hebben mooie herinneringen inmiddels wel de overhand maar ik zal toch wel blij zijn als het weer achter de rug is

Blijft ook denk ik altijd moeilijk zo'n dag...

..

Pff soms heb ik momenten dat ik het nog steeds niet helemaal besef en het gevoel heb dat ik mijn moeder binnekort weer zie.
Heel raar..


*BEE* ik zag in je album het ontwerp van je tattoo, echt super mooi!
Ik heb ook 1 ontworpen. Met 1 grote ster in het midden met de A erin van Astrid. Die ster staat voor mijn moeder.
Dan staan er boven 2 kleiner sterren en onder ook 2 kleiner sterren, die staan voor mijn vader, broertje, zusje en mij.

Mijn moeder had (als 'verrassing') geregeld dat op haar kist 4 houten sterren lagen.
Die sterren kregen wij na afloop van de crematie met de boodschap dat wij haar grote sterren waren. Erg lief!

Uitspraak van » Miekske « op maandag 29 september 2008 om 13:25:

▶

*BEE* ik zag in je album het ontwerp van je tattoo, echt super mooi!

thanks!

Ik wil die van jou ook zien binnenkort

Uitspraak van » Miekske « op maandag 29 september 2008 om 13:25:

▶

Mijn moeder had (als 'verrassing') geregeld dat op haar kist 4 houten sterren lagen.
Die sterren kregen wij na afloop van de crematie met de boodschap dat wij haar grote sterren waren. Erg lief!

WOW, rilling over m'n rug terwijl ik dit lees. wat super mooi dat je moeder dat nog heeft gedaan, echt sprakeloos ben ik even.

En zeker als tattoo is het dan helemaal super, mooier kan het niet!

Uitspraak van Spangen op donderdag 25 september 2008 om 14:03:

▶

Blijft ook denk ik altijd moeilijk zo'n dag...

Het was een rare dag maar toch ook wel mooi.
's Morgens ben ik even naar het graf geweest om bloemen neer te zetten en daarna zijn we doorgereden naar Egmond aan Zee.
Als kind ging ik daar ieder jaar op vakantie en het is één van laatste plekken waar mijn vader is geweest voordat hij overleed.

's Avonds lekker uit eten geweest in Egmond en daarna nog een paar uurtjes op het strand gezeten, van het avondzonnetje genoten.
Al met al de dag goed doorgekomen

Gelukkig meid,
Het blijft altijd een rare dag... wij herdenken mjin oma elk jaar op haar sterfdag door met de hele familie iets leuks te doen..
Gewoon met al haar kinderen en kleinkinderen samen te zijn en te weten hoe blij we mogen zijn met elkaar

Hey all, allereerst heel veel sterkte gewenst voor iedereen!! Weet zo'n beetej wat iedereen hier moet doorstaan.. echt een vreselijke tijd!

Zelf ben ik in 2006 mijn moeder verloren een kanker.. Dit was de 2keer dat de ziekte bij haar opdook, dit keer in haar lever, de dokter had haar er alleen te lang mee laten lopen waardoor er nu een soort explosie in de lever was onstaan, waardoor het nu door haar hele lichaam zat, ze was dus ook niet meer te helpen... 2 weken aan haar ziekhuisbed gezeten totdat ze overleed... Echt een vreselijke tijd was dat!

In de periode daarna ben ik gewoon door gegaan met m'n leven.. eingelijk wilde ik niet zien wat er was gebeurd. wilde er niet over praten. en wilde voral niet huilen, ik deed als of er niks gebeurd was!

Vlak daarna barste de bom.. ben lange tijd erg depressief geweest en kon daardoor niks meer hebben.. JE leert in die tijd idd ook echt je vrienden kennen.. Ik was eens op m'n werk en had daar een tegeslag gehad, en door dat ik al niet veel kon hebben was ik super verdrietig! 1 persoon waarvan ik dacht dat het mijn beste vriendin was zei toen: WE weten het nu wel dat je moeder dood is.. hou nu toxch eens op met die flauwe kul! Zulke mensen hoef ik niet meer te zien. Die begrijpen het gewoon niet!

Maar gelukkig kan ik nu EINDELIJK zeggen dat het beter met me gaat en dat ik het een plekje heb gegeven!

Maar heeft lang geduurt! En idd je blijft het altijd voelen.. soms echt nog moelijke momenten als ik bijv haar favo liedje in de kroeg of op de radio hoor.. of als ik samen met mijn vriend praat over dat we kinderen willen.. ik had dan zo graag gewild dat m'n moeder dat mee gemaakt had!

Ik wil iederen nogmaals veel sterkte wensen in deze moelijke periode! En als tip: blijf vooral veel praten.. prop het alsjeblieft niet op!!

als het goed gaat met m'n moeder heb ik totaal geen behoefte om hier wat neer te zetten of uberhaubt te lezen
en dan in ene word je weer met je neus op de feiten gedrukt


pfffffffff



kanker doet pijn

Ja het is volgens mij de meest vreselijke boodschap die je kan krijgen.. de angst en onzekerheid die die ziekte met zich meebrengt is vreselijk...

Uitspraak van Spangen op dinsdag 30 september 2008 om 10:59:

▶

Gewoon met al haar kinderen en kleinkinderen samen te zijn en te weten hoe blij we mogen zijn met elkaar

Precies...
De eerste jaren was zijn sterfdag vooral een pijnlijke confrontatie met dat wat er niet meer is maar de laatste jaren probeer ik er juist een mooie dag van te maken.
Vedrietig blijf je op zo'n dag toch wel maar het is ook een mooi moment om blij te kunnen zijn met wat er nog wel is.

Uitspraak van .•°© Wicked Wendy ©°•. op vrijdag 10 oktober 2008 om 12:33:

▶

Vlak daarna barste de bom.. ben lange tijd erg depressief geweest en kon daardoor niks meer hebben.. JE leert in die tijd idd ook echt je vrienden kennen.. Ik was eens op m'n werk en had daar een tegeslag gehad, en door dat ik al niet veel kon hebben was ik super verdrietig! 1 persoon waarvan ik dacht dat het mijn beste vriendin was zei toen: WE weten het nu wel dat je moeder dood is.. hou nu toxch eens op met die flauwe kul! Zulke mensen hoef ik niet meer te zien. Die begrijpen het gewoon niet!

Ik denk dat veel mensen het zo ervaren, helaas. Het is voor mij precies hetzelfde geweest
Na verloop van tijd gaan mensen toch snel voorbij aan het verdriet en onbewust hangen veel mensen een soort van houdbaarheidsdatum aan rouw.
Dat is niet zozeer onwil maar vaak het gebrek aan besef dat jouw leven voorgoed veranderd is.

Fijn dat het nu weer beter met je gaat!

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 21 oktober 2008 om 11:42:

▶

Ik denk dat veel mensen het zo ervaren, helaas. Het is voor mij precies hetzelfde geweest
Na verloop van tijd gaan mensen toch snel voorbij aan het verdriet en onbewust hangen veel mensen een soort van houdbaarheidsdatum aan rouw.
Dat is niet zozeer onwil maar vaak het gebrek aan besef dat jouw leven voorgoed veranderd is.

ja vind het ook zo kut, merk dat m'n baas ook al zo'n gevoel heeft
Dan denk ik wacht maar! wacht maar tot jullie zelf 1,5 jaar lang zulke erge dingen gezien hebben~! kijken of jullie hup zo weer doorgaan met leven!

Heb vorige week voor het eerst de echte klap gehad, bleef maar huilen, en nu zie ik alleen maar beelden voor me ogen van die 1,5 jaar. En het gemis begint nu ook al te komen maar heb het ook nog niet geaccepteerd hoor, ik voel nog heel sterk: verdomme ik wil dat je terug komt ook al weet je dat dat niet kon! en dat het zijn hoogste tijd was. gek he dat je toch zo sterk ernaar verlangt om hem even vast te houden of even samen te lachen

Uitspraak van *BEE* op woensdag 22 oktober 2008 om 13:11:

▶

En het gemis begint nu ook al te komen maar heb het ook nog niet geaccepteerd hoor, ik voel nog heel sterk: verdomme ik wil dat je terug komt ook al weet je dat dat niet kon! en dat het zijn hoogste tijd was. gek he dat je toch zo sterk ernaar verlangt om hem even vast te houden of even samen te lachen

Natuurlijk heb je het nog niet geaccepteerd... het is nog zo vers..

Het gemis is nog zo groot en inderdaad het je opeens beseffen dat je niet meer gewoon een knuffel kan krijgen...

Ik heb na de dood van mijn vriendin nog maanden verbaasd gereageerd dat als ik belde haar man opnam.. Mijn vriendin zat altijd op de telefoon dus het Hoi met Joyce zat vastgebakken aan hun nummer
Op vakantie iets moois zien en denken o dat zal joyce... o nee dat kan ik nooit meer vertellen..
Het gemis blijft altijd en ik heb nogsteeds dingen waarvan ik denk wat zou ik je dit graag laten weten, maar ik hou maar in gedachte dat ze vanaf een grote wolk op ons neerkijkt en de hemel alvast aan het opvrolijken is tot het moment dat we daar allemaal zijn aangekomen...

Uitspraak van *BEE* op woensdag 22 oktober 2008 om 13:11:

▶

ja vind het ook zo kut, merk dat m'n baas ook al zo'n gevoel heeft

Het kan heel goed zijn dat je baas dat gevoel helemaal niet heeft, maar niet goed weet hoe er mee om te gaan.. Ik heb toen heel direct uitgesproken hoe ik me voelde en dat ik begreep als mensen gek van me werden maar dat voor verdriet geen tijd staat.. 1 collega vond het na 2 weken genoeg en die vertelde toen doodleuk tijdens de lunchpauze dat ik nu haar gezin maar moest laten voor wat het was en overgaan tot gezellige dingen.. Gelijk sprongen 2 collega's voor mij in de bres door te zeggen..O dus zo makkelijk zou jij overgaan tot de orde van de dag, nou gelukkig ben jij maar een collega en geen vriendin!!

Toen 2 jaar die gewraakte collega haar vriend verongelukte kwam ze direct naar me toe om haar excuses te maken.. Niet nodig meisje, ..

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Uitspraak van *BEE* op woensdag 22 oktober 2008 om 13:11:
En het gemis begint nu ook al te komen maar heb het ook nog niet geaccepteerd hoor, ik voel nog heel sterk: verdomme ik wil dat je terug komt ook al weet je dat dat niet kon! en dat het zijn hoogste tijd was. gek he dat je toch zo sterk ernaar verlangt om hem even vast te houden of even samen te lachen

Natuurlijk heb je het nog niet geaccepteerd... het is nog zo vers..

Het gemis is nog zo groot en inderdaad het je opeens beseffen dat je niet meer gewoon een knuffel kan krijgen...

Dat is inderdaad het moeilijkste... Die eerste momenten dat je beseft dat hij er echt niet meer is en ook niet meer terug komt.
Het heeft tijd nodig om daarmee om te leren te gaan

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Ik heb na de dood van mijn vriendin nog maanden verbaasd gereageerd dat als ik belde haar man opnam.. Mijn vriendin zat altijd op de telefoon dus het Hoi met Joyce zat vastgebakken aan hun nummer
Op vakantie iets moois zien en denken o dat zal joyce... o nee dat kan ik nooit meer vertellen..
Het gemis blijft altijd en ik heb nog steeds dingen waarvan ik denk wat zou ik je dit graag laten weten, maar ik hou maar in gedachte dat ze vanaf een grote wolk op ons neerkijkt en de hemel alvast aan het opvrolijken is tot het moment dat we daar allemaal zijn aangekomen...

Herkenbaar...
Er zijn nog zoveel dingen die toen vanzelfsprekend waren en het niet meer zijn sinds hij er niet meer is.
Vaak loop ik nog tegen dingen aan die ik hem had willen vertellen of met hem had willen delen.
En op het moment dat je realiseert dat het niet meer kan, is het gemis opeens weer bijna tastbaar

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Uitspraak van *BEE* op woensdag 22 oktober 2008 om 13:11:
ja vind het ook zo kut, merk dat m'n baas ook al zo'n gevoel heeft

Het kan heel goed zijn dat je baas dat gevoel helemaal niet heeft, maar niet goed weet hoe er mee om te gaan.. Ik heb toen heel direct uitgesproken

Absoluut; het is zó belangrijk dat je eerlijk bent over je verdriet en je niet groter voordoet dan je bent.
Je hoeft je niet groot te houden omdat een ander niet met jouw verdriet om kan gaan
Op het moment dat jij je groot houdt, denken andere mensen dat het goed met je gaat en rennen ze juist aan het verdriet voorbij.
Als jij laat merken dat je er erg mee bezig bent, kunnen ze ook wat beter rekening met je houden.
Veel bazen hebben er ook gewoon geen ervaring mee en kunnen daardoor erg tactloos reageren... Ik heb de mazzel dat ik een schat van een baas heb getroffen die er heel goed mee om gaat

Uitspraak van *BEE* op woensdag 22 oktober 2008 om 13:11:

▶

gek he dat je toch zo sterk ernaar verlangt om hem even vast te houden of even samen te lachen

Is niet gek hoor meid... Is alleen maar een teken dat je om je vader gaf en hem mist.

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Ik heb na de dood van mijn vriendin nog maanden verbaasd gereageerd dat als ik belde haar man opnam.. Mijn vriendin zat altijd op de telefoon dus het Hoi met Joyce zat vastgebakken aan hun nummer
Op vakantie iets moois zien en denken o dat zal joyce... o nee dat kan ik nooit meer vertellen..

het zijn zulke rare dingen idd om daar mee om te moeten gaan of uberhaupt aan te moeten wennen.

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Het kan heel goed zijn dat je baas dat gevoel helemaal niet heeft, maar niet goed weet hoe er mee om te gaan

ja dat zegt m'n moeder ook

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

die vertelde toen doodleuk tijdens de lunchpauze dat ik nu haar gezin maar moest laten voor wat het was en overgaan tot gezellige dingen

nou ja oooh zoiets moet ik nu niet meemaken want ik val ze gelijk aan!

Uitspraak van Spangen op woensdag 22 oktober 2008 om 13:29:

▶

Toen 2 jaar die gewraakte collega haar vriend verongelukte kwam ze direct naar me toe om haar excuses te maken.. Niet nodig meisje

tjsa en dan weten ze ineens wel hoe klote het is stom dat sommige mensen van te voren zich nooit in een ander verplaatsen of zich misschien een keer af gaan vragen van: stel nou dat het om mijn vader ging hoe zou ik dan zijN? al zullen ze alleen 1 moment daar bij stil staan hebben ze misschien al meer begrip maar ze denken er niet aan ze denken alleen aan of jij misschien binnenkort je eigen niet ziek zult melden
Nou vorige week heb ik de hele week thuis gezeten, ik had het eff zo gehad bleef maar huilen.
Voel pas sinds 2 weken wat ik al vanaf 21-08 had moeten voelen maar gek dat het ineens zo komt en nu voel je je zo down ik zei laatst tegen m'n vriend ik moet er niet aan denken dat ik me nog zo een half jaar voel, hij zei: nou lief ik ben er bang voor!

Uitspraak van verwijderd op woensdag 22 oktober 2008 om 15:43:

▶

Dat is inderdaad het moeilijkste... Die eerste momenten dat je beseft dat hij er echt niet meer is en ook niet meer terug komt.
Het heeft tijd nodig om daarmee om te leren te gaan

ja het belangrijkste is denk ik dat ik me ook die tijd gun, want ik wel al te snel overal aan meedoen en doorgaan en hup hup het resultaat daarvan was dat ik vorige week brak dus ik spreek nou even met niemand wat af, geen verplichtingen, ,lekker relaxed thuis zitten en bijkomen.
Merk ook dat ik zo moe ben van alles, lijkt wel of alle ellende van die tijd eruit komt. De ene keer heb je weer hyperventilatie, dan weer hoofdpijn dan weer buikpijn

Uitspraak van verwijderd op woensdag 22 oktober 2008 om 15:43:

▶

Absoluut; het is zó belangrijk dat je eerlijk bent over je verdriet en je niet groter voordoet dan je bent.
Je hoeft je niet groot te houden omdat een ander niet met jouw verdriet om kan gaan
Op het moment dat jij je groot houdt, denken andere mensen dat het goed met je gaat en rennen ze juist aan het verdriet voorbij.
Als jij laat merken dat je er erg mee bezig bent, kunnen ze ook wat beter rekening met je houden.

Nee dat is ook het belangrijkste, ik moet niet lachend rond gaan lopen terwijl ik het liefst zou huilen, ik hoef niet chaggie te doen maar ik hoef ook niet zo overdreven leuk te doen want ik heb idd gemerkt dat ze dan misschien wel denken: ooh dat gaat goed! maar ondertussen, ben ik zelf dus ook wel een beetje schuldig aan

Uitspraak van *BEE* op donderdag 23 oktober 2008 om 09:29:

▶

ik zei laatst tegen m'n vriend ik moet er niet aan denken dat ik me nog zo een half jaar voel, hij zei: nou lief ik ben er bang voor!

Inderdaad meid, ws voel je je nog best lang zo klote als nu, maar dan over een tijdje bedenk je je opeens dat je je best lekker voelt en dan voel je je schuldig...

De eerste keer dta ik heel uitbundig dubbel lag van het lachen begon ik daarna direct te huilen omdat ik me zo schuldig voelde dat ik me goed voelde...

De oudste van mijn vriendin was een mooie leidraad... een kind van 5 kan namelijk niet anders dan vanuit zijn hart reageren en die was due verdrietig als hij zich zo voelde en blij als hij zich zo voelde... kortom alle normale gevoelens die we allemaal hebben waren aan hem duidelijk af te zien..
Hij kwam dan opeens op schoot zitten om een verhaaltje te horen maar dta moest dan wel over mama gaan.. Maar niet zielig over mama dat ze dood ging maar over lieve mama!! Nou Spangen hou het maar droog!! En dan ging je op zijn paasbest een verhaal vertellen over een leuk iets dat je met zijn mama had meegemaakt en als je hem dan smakelijk hoorde lachen werd bij mij de pijn ook zachter en besefte ik dat er gelukkig heel veel mooie herinneringen aan onze vriendschap kleven die gelukkig zoveel meer zijn dan de verdrietige...

Nu is denk ik dit nog niet helemaal te vergelijken met een ouder, want dat is natuurlijk nog heftiger, maar ik dnek dat ik wel een beetje het gevoel af kan tasten..

Uitspraak van Spangen op donderdag 23 oktober 2008 om 11:32:

▶

En dan ging je op zijn paasbest een verhaal vertellen over een leuk iets dat je met zijn mama had meegemaakt en als je hem dan smakelijk hoorde lachen werd bij mij de pijn ook zachter en besefte ik dat er gelukkig heel veel mooie herinneringen aan onze vriendschap kleven die gelukkig zoveel meer zijn dan de verdrietige...

Het heeft bij mij ook wel een tijdje geduurd voordat ik dat in ging zien.
Wel bizar dat het nou juist een show van Dr Phil was (waar ik echt een schurft aan heb) die me wakker schudde...
Eén van zijn gasten had haar dochter verloren en wilde niet verder leven omdat ze dacht dat ze de pijn niet aan kon.
Dr Phil zei toen:
"Probeer te denken aan de alle jaren vol mooie herinneringen die je met haar hebt mee gemaakt. Je doet haar tekort door je alleen te fixeren op de pijn van haar overlijden en te vergeten hoe mooi jullie het samen hebben gehad."

Het klinkt corny maar het heeft me echt wakker geschud.
Ik was al die tijd alleen maar bezig met zijn ziekte en met zijn overlijden en vergat dat er ook 23 mooie jaren aan vooraf zijn gegaan.
Het heeft me geholpen om stukje bij beetje de pijn van zijn ziekte en dood een plekje te geven en door te leven met de mooie herinneringen die hij achter heeft gelaten.

Maar ik ben me ervan bewust dat dat makkerlijk gezegd is dan gedaan... Zeker als het verdriet nog zo vers is.

Uitspraak van Spangen op donderdag 23 oktober 2008 om 11:32:

▶

Inderdaad meid, ws voel je je nog best lang zo klote als nu, maar dan over een tijdje bedenk je je opeens dat je je best lekker voelt en dan voel je je schuldig...

ja waarschijnlijk wel, al voelt het denk wel super om je weer lekker te voelen en een beetje 'de oude'

Uitspraak van Spangen op donderdag 23 oktober 2008 om 11:32:

▶

Hij kwam dan opeens op schoot zitten om een verhaaltje te horen maar dta moest dan wel over mama gaan.. Maar niet zielig over mama dat ze dood ging maar over lieve mama!!

pffff. jeetje.. wat heftig. ook voor zo'n klein mannetje. Hoe gaat het nu met hem?

Uitspraak van Spangen op donderdag 23 oktober 2008 om 11:32:

▶

maar ik dnek dat ik wel een beetje het gevoel af kan tasten..

ja tuurlijk, ze is voor jou heel dierbaar en een dierbaar iemand uit je leven verliezen is iets heel pijnlijks. Of het nou een nicht neef vriend vriendin of ouder is. Het blijft heel zwaar.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 23 oktober 2008 om 13:03:

▶

Je doet haar tekort door je alleen te fixeren op de pijn van haar overlijden en te vergeten hoe mooi jullie het samen hebben gehad."

hij heeft wel gelijk, die gekke dokter phil
Als je erover nadenkt denk je: jaaa doet iemand er idd te kort mee maar ik denk dat m'n vader het mij persoonlijk nu nog niet kwalijk neemt dat ik verdrietig ben.
Al zei m'n schoonmoeder (spijkerharde tante) wel laatst ja flaz zal ook niet blij zijn als hij z'n dochter zo verdrietig ziet en over doorgaan met het leven etc etc. toen zei ze: jaaa maar je mag wel verdrietig zijn! toen dacht ik ook eff: ja wat is het nou? mag ik nou wel of niet even verdrietig zijn en stilstaan, ik wil even niet doorgaan, die tijd komt nog wel! ik zei ook gelijk: het is pas 1,5 maand ik mag nu nog wel even me zo voelen hoor!