Ik heb in mijn leventje al heel wat relaties zien komen en gaan. Je ontmoet iemand, het schijnt te klikken en ineens wordt dat het belangrijkste type in je leven. Vrienden zie je minder, je time management draait ineens geheel om die nieuwe blijmaker, kortom, je leven verandert totaal en dat terwijl je je leven daarvoor eigenlijk meer dan geweldig vond.
Nu schijnt het een leuke bijkomstigheid van relaties te zijn dat ze, in de meeste gevallen, ook weer eindigen. Niet altijd even leuk, maar je weet het van te voren, dus so be it.
Toch is het de manier waarop wat soms een beetje een vieze-gore-net-vreselijk-over-je-nek-gegaan-dus-nu-een-dooie-beestjes-smaak achter laat. Ik wil niet zeggen dat ik de moeder Theresa van de relaties ben, maar ik probeer toch de ander niet geheel total loss achter te laten.
Wraak is dan een heerlijk middel om, lekker in je slachtofferrol, de ander net zo hard te steken als hij of zij bij jou heeft gedaan. Punt is alleen dat je jezelf hier onsterfelijk belachelijk mee maakt. Ik heb ooit een ex-vriendinnetje van een toenmalige scharrel hartelijk in haar grafsmoeltje uitgelachen toen ze mij kwam waarschuwen over de bedprestaties van de man in kwestie. Tuurlijk zou ik ook best dingen over mijn exen kunnen gaan rondstrooien, maar wat schiet ik er feitelijk mee op om bijvoorbeeld te melden dat de pik van mijn ex zo klein is dat ik maar bleef krabben van de jeuk (en nee, ik heb geen graftombe tussen mijn benen). Je staat juist zelf voor lul dat je zolang bij dat jeukende onding bent gebleven.
Zeiken over de nieuwe partner van je ex is ook een grote favoriet, maar ook dat werkt mijn inziens niet echt. Je bent zelf altijd hoe dan ook beter dan dat Truusje of Pietje Doorsnee wat er na je is gekomen. Dus tenzij je geen enkele vorm van zelfvertrouwen hebt, slaat zeiken over de nieuwe onderhouder van je ex echt nergens op!
Wraak is dus niet echt optioneel als je enige vorm van zelfrespect hebt. Dus hoe kom je dan over het dramatische feit heen dat je roze wolkje met een genadeslag die Bush graag zou uitdelen in Irak, kapot is gemaakt? Dagenlang liggen janken lucht ongetwijfeld enorm op, maar je smoeltje wordt er niet mooier van. Volvreten met chocolade is voor vrouwen vaak een optie, alleen Nederlanders zijn al zo vet, dus het is voor het uitzicht van anderen niet echt leuk. Je suf neuken met een net uit de kroeg opgepikte scharrel is ook optioneel, maar dan mis je toch weer andere facetten van je, ongetwijfeld ideale, maar onwijs verbroken relatie.
Er is mijn inziens maar één echte mogelijkheid om een verbroken relatie achter je te laten. En dat is dat waanzinnige leven wat je had, voor diegene die je time management in de war kwam schoppen, weer keihard op te pakken en nog veel gelukkiger te worden dan voor die tijd. De wereld zit tenslotte vol met toekomstige exen!
Nu schijnt het een leuke bijkomstigheid van relaties te zijn dat ze, in de meeste gevallen, ook weer eindigen. Niet altijd even leuk, maar je weet het van te voren, dus so be it.
Toch is het de manier waarop wat soms een beetje een vieze-gore-net-vreselijk-over-je-nek-gegaan-dus-nu-een-dooie-beestjes-smaak achter laat. Ik wil niet zeggen dat ik de moeder Theresa van de relaties ben, maar ik probeer toch de ander niet geheel total loss achter te laten.
Wraak is dan een heerlijk middel om, lekker in je slachtofferrol, de ander net zo hard te steken als hij of zij bij jou heeft gedaan. Punt is alleen dat je jezelf hier onsterfelijk belachelijk mee maakt. Ik heb ooit een ex-vriendinnetje van een toenmalige scharrel hartelijk in haar grafsmoeltje uitgelachen toen ze mij kwam waarschuwen over de bedprestaties van de man in kwestie. Tuurlijk zou ik ook best dingen over mijn exen kunnen gaan rondstrooien, maar wat schiet ik er feitelijk mee op om bijvoorbeeld te melden dat de pik van mijn ex zo klein is dat ik maar bleef krabben van de jeuk (en nee, ik heb geen graftombe tussen mijn benen). Je staat juist zelf voor lul dat je zolang bij dat jeukende onding bent gebleven.
Zeiken over de nieuwe partner van je ex is ook een grote favoriet, maar ook dat werkt mijn inziens niet echt. Je bent zelf altijd hoe dan ook beter dan dat Truusje of Pietje Doorsnee wat er na je is gekomen. Dus tenzij je geen enkele vorm van zelfvertrouwen hebt, slaat zeiken over de nieuwe onderhouder van je ex echt nergens op!
Wraak is dus niet echt optioneel als je enige vorm van zelfrespect hebt. Dus hoe kom je dan over het dramatische feit heen dat je roze wolkje met een genadeslag die Bush graag zou uitdelen in Irak, kapot is gemaakt? Dagenlang liggen janken lucht ongetwijfeld enorm op, maar je smoeltje wordt er niet mooier van. Volvreten met chocolade is voor vrouwen vaak een optie, alleen Nederlanders zijn al zo vet, dus het is voor het uitzicht van anderen niet echt leuk. Je suf neuken met een net uit de kroeg opgepikte scharrel is ook optioneel, maar dan mis je toch weer andere facetten van je, ongetwijfeld ideale, maar onwijs verbroken relatie.
Er is mijn inziens maar één echte mogelijkheid om een verbroken relatie achter je te laten. En dat is dat waanzinnige leven wat je had, voor diegene die je time management in de war kwam schoppen, weer keihard op te pakken en nog veel gelukkiger te worden dan voor die tijd. De wereld zit tenslotte vol met toekomstige exen!
