Uitspraak van verwijderd op woensdag 27 juni 2007 om 22:34:
naja ik dacht nu net dat ik de genigge was die weigert in hokjes te denken, maar ik moet eerlijk zijn ja, ik zie jouw in een bepaald hokje, wel een hokje met verschillende hoekjes ieder hoekje denk weer wat anders, maar het komt toch allemaal op het zelfde neer.
het hokje "het is allemaal kut geregeld, en de schuld van iedereen die anders is als ik."
Hoe kan je van de volgende punten de schuld bij mij leggen?:
Problemen van wijken die in gettho's veranderen, waar enkel buitenlanders (vaak voornamelijk moslims) wonen die in hun eigen gemeenschap leven met afwijkende normen, waarden ongeschreven regels en wetten.
Er is heel goed te zien dat dit leid tot criminele, ontspoorde jongeren die zichzelf boven anderen plaatsen.
De nog steeds opkomende immigratie van gastarbeiders, als het niet door de ene deur is gaat het wel tot de andere deur.
Tevens laten we mensen die de wet van illegaliteit overtreden hier blijven als presentje.
Wie anders dan links kan dit verzinnen??
Dan die veel te lage straffen, pedofielen komen weg met taakstraf, moordenaars zitten 10 jaar in een hok voorzien van vele gemakken, drugssmokkelaars en verwerkers krijgen hooguit 4 jaar.
Dit terwijl zij ons volk vergiftigen.
In de strafzaak tegen mensen die 1.000.000 xtc-pillen op voorraad hadden, machines die 200.000 pillen per uur produceren en grondstoffen voor miljoenen anderen is notabene 1 tot 3,5 jaar geeist, gekker kan toch niet?
En dan die belangenverstrengelingen in de politiek, als je eenmaal in een partij als PvdA zit ben je altijd gegarandeerd van een baan.
De PvdA'ers nemen aan op voorkeur, niet op cv en ervaring.
Overigens kan dit goed zo zijn in veel andere partijen.
Het enige echte tegengas hierin (PVV en Geert Wilders) wordt constant gestremd in het uiten van bezwaren en overwegingen, enkel omdat zij verfoeien wat de PvdA predikt; de massale moslimimmigratie en het groeiende aantal zware delicten.
Uiteraard kan men nog veel meer aan de waslijst toevoegen, maar vertel mij is hoe ik hier iets aan kan veranderen?
En kom alsjeblieft niet aan met het loze argument dat iedereen wist dat ze zouden blijven, want dat wist niemand.
Jij weet dat, ik weet dat alleen blijven sommigen het ontkennen.
Het volgende artikel uit de Pers geven Wilders' bezwaren nog maar eens aan;
Toen ik laatst over Rotterdam vloog,
werd ik getroffen door het beeld van
de stad. Ik betwijfel of je ergens zo
duidelijk de bewijzen kunt zien van
de kracht van menselijke intelligentie
en organisatievermogen. Eigenlijk
gaat dit op voor heel Nederland:
een stuk land dat niet veel te bieden
had en gedeeltelijk op de zee was
veroverd, is met veel ijver veranderd
in een van de welvarendste gebieden
ter wereld. Het nationaal product
overtreft dat van heel Afrika.
Ik kreeg laatst als cadeautje een boek
over het Hollandse landschap en de
begeleidende tekst was onbedoeld
een aanwijzing voor de grote welvaart.
Het prees de maatschappelijke
gelijkheid in Holland en wees erop
dat je er geen dure auto’s ziet, alleen
maar middenklassers. Als voorbeeld
werden Mercedes en BMW gegeven.
Waarschijnlijk zijn de Nederlanders
de best opgeleide mensen ter
wereld - hoewel ouderen, zoals overal,
klagen dat het niveau daalt. Veel
Nederlanders hebben een Engelse
woordenschat die groter is dan die
van Engelsen en Amerikanen. En jaren
lang waren de Nederlanders er
ook trots op dat er in hun land nooit
wat gebeurde. De zaken waar Nederland
zich mee bezig hield waren precies
dat: zaken. En dan was er nog de
sociale zekerheid met een vleugje anticalvinistische
decadentie. Het land
was zo rustig, tevreden en degelijk dat
het leek alsof er nooit een eind aan
dat vredige bestaan zou komen; tenminste
als de Noordzeespiegel niet
plotseling zou stijgen.
Maar een paar politieke moorden,
waar Nederland meer dan 300 jaar
niet meer mee te maken had gehad,
gaven als bij donderslag een ander,
meer sinister beeld van de werkelijkheid.
En niet alleen in Nederland
maar in heel Europa. In heel korte
tijd maakte het welbehagen plaats
voor een bedrukkend onheilsgevoel.
In zijn bondige en helder geschreven
boek The Last Days of Europe onderzoekt
Walter Laqueur dit doemgevoel
in Europa. Hij ziet drie bedreigingen
voor de toekomst. De
eerste komt door de afname van de
bevolking. Europeanen krijgen niet
veel kinderen, waarom is niet duidelijk.
Het lijkt wel alsof ze meer
geven om de ozonlaag en de CO2
uitstoot dan om het voortbestaan
van hun eigen volk. Of misschien
zouden kinderen ze afhouden van
wat de echt belangrijke dingen in
het leven: lange vakanties in exotische
oorden en al dat soort leuks.
De tweede bedreiging wordt veroorzaakt
door een grote en steeds groter
wordende populatie van immigranten,
van wie een aanzienlijk deel niet
a priori geïnteresseerd is in integratie.
Omdat de bevolking vergrijst,
wordt de noodzaak van arbeidsimmigratie
groter. Onder de belangrijkste
leveraars van die arbeid zijn
Noord-Afrika, het Midden-Oosten,
Pakistan en Bangladesh. Toen ik
laatst uit Zuid-Frankrijk in Antwerpen
kwam, dacht ik even dat ik in Casablanca
was beland. Er zijn delen
van Brussel waar de politie niet in het
openbaar mag eten of drinken tijdens
de ramadan. Zulke aanpassingen kun
je in heel Europa vinden. In de centrale
bibliotheek van Birmingham
stuitte ik bijvoorbeeld op een tafel alleen
voor vrouwen; eromheen zaten
uitsluitend jonge moslima’s die van
top tot teen gesluierd waren.
De derde bedreiging is afkomstig
van de welvaartsstaat en de mentaliteit
die daarbij hoort. Er is een systeem
gevormd dat mensen het gevoel
geeft allerlei rechten te hebben.
Economisch is dit contraproductief,
maar het ligt politiek gevoelig om een
gegeven privilege weer af te nemen.
Het heeft dan de onaantastbare status
van een fundamenteel recht gekregen,
dat al sinds mensenheugenis
zou bestaan. Terwijl Europa de toekomst
op het spel zet om zulke rechten
en privileges te blijven betalen,
werkt men in andere delen van de wereld
aan een onverslaanbare combinatie
van hightech en goedkope arbeid.
De politici in Europa, die meer
dan ooit van hun kiezers vervreemd
zijn, hebben de uitdaging nog niet
eens door.
Dit alles vertelt Laqueur in bijzonder
duidelijke taal. Hij ziet Europa,
ooit de thuisbasis van een dynamische
beschaving die de rest van de
wereld opzweepte, verworden tot een
vriendelijk themapark. Als we geluk
hebben. De toekomst kan natuurlijk
wel eens een stuk grimmiger uitpakken.
Misschien ontstaat er wel een
echte machtsstrijd als de immigranten
en hun nakomelingen met genoeg
mensen zijn om de steeds oudere,
oorspronkelijke bevolking te
overheersen.
Een interessante vraag, en ook een
belangrijke, is de volgende: waarom
hebben de Europeanen zo laf gecapituleerd
voor de oneerlijke oplossing
die multiculturele samenleving heet?
Het antwoord moet wel liggen in de
schaamte van Europa over het recente
verleden. De Nederlanders weten bijvoorbeeld
maar al te goed dat velen
van hen (of hun ouders of grootouders)
enthousiast met de Duitse bezetter
collaboreerden. Toen Nederland
bevrijd was, begon het meteen
een bloedige koloniale oorlog om
Indië te behouden. Deze omstandigheden
zorgden ervoor dat verwijzingen
naar de buitengewone positieve
verrichtingen van het land op chauvinisme
leken, of erger. Zo kon men
geen trots over het Nederlanderschap
aan immigranten overbrengen.
Alleen de Fransen, met hun republiek,
hebben zich gecommitteerd
aan een monocultureel model. Dat is
heilzaam om te zien, maar jammer
genoeg heeft hun economische en
sociale politiek ervoor gezorgd dat er
moslimgetto’s bestaan. Aan de ene
kant kregen de kinderen van immigranten
te horen dat ze Frans waren,
aan de andere kant werden ze feitelijk
buiten de gemeenschap gehouden.
Zij werden hier enorm rancuneus van
en daar zullen we in de toekomst nog
het nodige van merken.
Laqueur brengt het belangrijke
punt naar voren dat, ondanks de tekortkomingen
van de gastlanden, de
meeste immigrantengroepen weinig
of geen problemen hebben gehad. Er
is geen sikh- of hindoeprobleem in
Groot-Brittannië. Het land heeft onlangs
nog een half miljoen Polen opgenomen
zonder dat daar problemen
of spanningen bij kwamen kijken.
Laqueur suggereert zonder omhaal
dat er dus een specifiek probleem is
als het gaat om de integratie van moslims
in westerse landen. Ten minste ,
als zij met zoveel zijn dat ze hele wijken
kunnen confisqueren. Zij hebben
met de paplepel ingegoten gekregen
dat hun religie superieur is en
de manier waarop moslims leven beter
dan alle andere manieren. Dit
maakt dat ze zich slecht kunnen aanpassen
aan de westerse maatschappij.
Aanpassen doen ze wel, maar niet
op de beste manier. De jonge mannen
van de tweede generatie domineren
vrouwen op een voor hen heel
bevredigende manier. De vrouwen
staan, volgens Laqueur, moreel en
intellectueel ver boven hun mannen.
Toch kunnen ze op deze manier niet
alles bereiken wat binnen hun mogelijkheden
ligt in een open maatschappij.
De mannen vinden bevrediging
in de rol van huistiran en hebben
geen energie over om te presteren
en betrokken te raken. Komt er dus
onvermijdelijk in Europa een ‘botsing
van de culturen’, ergens in de
toekomst?
Laqueur gaat hier voorzichtig mee
om. Secularisering heeft al diepe sporen
nagelaten in de moslimgemeenschap.
Maar misschien roept juist
diezelfde secularisering als reactie
wel religieus fanatisme op. Tenslotte
kunnen de moslims in het christelijke
Europa prima zien wat er gebeurt
als men toestaat dat religieuze doctrine
in het licht van de rede en de
historische kritiek wordt bekeken: de
religie valt uit elkaar. Waar de islam
overheerst is hij zeer verbonden met
de identiteit van de mensen. Daarom
lokt een aanval op de islam, zelfs of
misschien wel juist, in de vorm van
rationele kritiek, een diepgaande crisis
uit.
Laqueur is geen doemdenker
maar ook geen optimist; hij denkt
genuanceerd en open over de toekomst.
Maar de Europese politici nemen
de verkeerde zaken serieus. Ze
verzinnen wetten voor ieder probleem
behalve de ernstige. Daarom
slaat zijn voorspelling voor de toekomst
van Europa waarschijnlijk de
spijker op zijn kop: Europa zal onbetekenend
worden; wel belangrijker
dan Afrika, dat is waar, maar even belangrijk
als Latijns-Amerika. Ach, ik
hou wel van Latijns-Amerika.
anders zei je mindstends dat het verdrag geen grondwet is. Want volgens mij vind je het nog steeds een grondwet met een strikje.
.![[img width=460 height=327 cacheid=000e24720028674c97cd11011a01f0272a]http://www.bndestem.nl/multimedia/archive/00505/Obsolete_505936b.jpg[/img]](/images/cache/000e24720028674c97cd11011a01f0272a "Bron: http://www.bndestem.nl/multimedia/archive/00505/Obsolete_505936b.jpg")
