Vond dit toevallig
De schoen als spiegel van de vrouwenziel
Vrouwen en hun schoenen. Het is het ultieme dronkemansonderwerp in de bar om drie uur 's nachts, na een uit de hand gelopen drinkgelag. De Spaanse regisseur Ramon Salazar hangt er zijn hele filmdebuut aan op.
Hij schetst vijf vrouwen aan de hand van hun schoeisel. Een schoenenverkoopster danst in een discotheek op schoenen die ze jat uit de winkel waar ze werkt. Een andere rijdt taxi op de sloffen van haar overleden man. Een bordeelhoudster met platvoeten wordt verliefd op een rijke luis die zelf getrouwd is met een vrouw die haar schoenen altijd één of twee maten te klein koopt. En dan is er nog de mentaal gehandicapte dochter van de bordeelhoudster. Op haar knalgele sportschoenen maakt ze iedere dag een wandelingetje met haar keffertje.
De titel van de film verwijst naar de ellendige steentjes die soms in je schoen kruipen en staan symbool voor de hindernissen die de vrouwen moeten nemen op weg naar het echte geluk.
De personages en verhalen die zich aan het begin van Piedras los van elkaar ontwikkelen maken een opmerkelijke, dramatische ontwikkelingen mee. De mongoloïde Anita zit steeds opgesloten in haar kamertje. Ze komt enkel buiten met haar hondje Alpino. Wanneer haar moeder een thuisverpleger regelt, begint ze te dromen van wandelingen door de grote stad en seks. Haar moeder Adela is een dromerige hoerenmadam die al jaren schrijft aan een boek dat mannen moet leren hoe de clitoris te stimuleren. Adela laat zich meeslepen door een rijke klant. Daarmee bewijst ze niet alleen zichzelf een dienst, maar ook Isabel, de echtgenote van haar tangodansende aanbidder. Isabel laat haar voetzolen lezen door een voetenpsychiater. In haar huis heeft ze een Imelda Marcosachtige kamer met honderden paren schoenen. Ze verveelt zich te pletter en doet het op het toilet met de vrienden van haar man. De mooie Leire had alles om een beroemde schoenenontwerpster te worden. Op een bepaald moment blokkeerde ze en nu verkoopt ze schoenen. Het spook van Al Bundy dwaalt door haar hoofd. Wanneer ze gedumpt wordt door haar kunstzinnige vriendje, heeft ze niets meer. Leire is de link naar Maricarmen. Maricarmen heeft het leven van haar overleden man overgenomen. Ze rijdt rond in zijn taxi en voedt zijn twee kinderen op. De jongste is verlegen en mag niet meevoetballen met zijn vriendjes omdat hij geen voetbalschoenen heeft. De oudste haat haar stiefmoeder en vlucht in verdovende middelen.
Salazar spint zijn verhalenweb in het prachtige decor van Madrid, verstevigt zijn draden met machtige popmuziek (Natalie Merchant, Ani Di Franco, Ben Harper en Franse chansons van Edith Piaf en Jacques Brel) en waanzinnige kleurencombinaties. De stijlrijke, vloeiende climax waarin alle personages met elkaar in contact komen maakt zijn gekartelde cirkel rond. Gekarteld en niet rond want Piedras vertoont charmante schoonheidsfoutjes. De film duurt te lang en het is jammerlijk genoeg de schoenensymboliek - die dient als kader - die het verhaal en de personages meer voor de voeten loopt dan dat hij een verhaaltechnische meerwaarde geeft. Te vaak last Salazar op een geforceerde manier beelden, dialogen en overgangen in van voeten, benen en schoenen. De flauwe Flairsymboliek buiten beschouwing gelaten, is Piedras de verplaatsing naar de bioscoop meer dan waard. Salazar toont zich een moderne verteller en een begenadigd acteursregisseur. Opvallend is het rijke arsenaal aan jonge, frisse gezichten in de Spaanse cinema, zowel achter als voor de camera. Dankzij het gunstige creatieve klimaat en het herwonnen zelfvertrouwen van de Spaanse cinema bouwt Najwa Nimri stilletjes aan een imposante filmografie. Behalve in Medems Lucía y el sexo en Los Amantes del Círculo Polar speelde ze in Before Night Falls en het superbe Abre los Ojos. Voor Antonia San Juan en Victoria Peña en bij uitbreiding voor alle Spaanse acteurs en actrices is Piedras een geruststelling. Er is in Spanje een nieuwe generatie ambitieuze en getalenteerde scenarioschrijvers en filmmakers opgestaan. Ramon Salazar is er één van