Liefde doet niet pijn, het is de afwijzing, of het verlaten van degene waar je verliefd op bent, het overlijden van een geliefd persoon, dát veroorzaakt de pijn.
Liefde kan zijn als drank, o zo lekker, maar als het misgaat komt de kater. Katers verdwijnen, bij liefdeskaters heeft dat meer tijd nodig natuurlijk.
Maar als het eenmaal zover is dat de kater weg is wil men toch wel opnieuw ervan genieten.
Pijn heb ik aan den lijve ondervonden toen vorig jaar bleek na 9.5 jaar dat mijn vrouw mij ging verlaten. Ik was totall loss, wist niet wat me overkwam. Ging praten, schrijven, om te verwerken, online berichten plaatsen en ik zoog werkelijk alle berichten op van al die lieve mensen op diverse fora incl. deze. WackyJacky heb ik b.v. veel aan gehad (thanks meissie!!) en ik heb in de afgelopen maanden mijzelf enorm goed leren kennen en heel veel geleerd.
Leren houdt nooit op, bijna was ik afgelopen week in een "troostrelatie" terecht gekomen, maar doordat ik ineens een spiegel voorgehouden kreeg en goed bij mijn gevoelens kon daarna kwam ik erachter en heb besloten niks te beginnen.
Dat veroorzaakte bij de persoon in kwestie pijn, maar die pijn was groter geweest als ik over 6 maand deze beslissing had genomen. Ik ben gegroeit, veel positieve dingen ook wel overgehouden ondanks de pijn. Nu heb ik een ander (liefdes)pijn moeten doen. Niet leuk, maar de ervaring maakt mij wel rijker. Ik durf nu zelf ook die stap te zetten ipv andersom opzij gezet te worden door een ander.
Ik heb besloten om de komende tijd gewoon single te blijven, eerst mijzelf zien te vinden. Maar je weet nooit wie je tegenkomt op je weg, liefde laat zich niet sturen.
Liefdespijn moet je niet ontwijken, het hoort erbij, anders stomp je af. We zijn emotionele mensen, en de mindere kanten horen er ook bij, daar moeten we mee leren omgaan om goed in het leven te staan.
Amen.
Je zoekt denk ik ook iemand op die je nodig hebt op dat moment. 
).
Tis dan niet geheel hetzelfde!!
