De kroeg waar alleen maar 
geschonken word!
geschonken word!
Forumonderwerp · 873040
1 volger · 12669x bekeken
donateur
Hier is het redelijk te doen buiten 
zon enzo...
zon enzo... weer is lekker zonnig
en ik ben nu op een andere camping aan het zwemmen 
en 
tussen door 
en ik ben nu op een andere camping aan het zwemmen en tussen door donateur
Volgens mij bedoelt ze tussen door iemand
dat iemand het komt brengen?
donateur
Weetik veel 
![:\](https://static.partyflock.nl/smiley/hmmzz_streep.png ":\"){kind=small}
donateur
Ik lul ook maar wat
heb ik gemerkt
donateur
Over een periode van 100 jaar, bevindt een watermolecuul zich in verhouding 98 jaren in de oceaan, 20 maanden in de vorm van ijs, ongeveer 2 weken in meren en rivieren en minder dan een week in de atmosfeer.
wist je dat..
alle klokken in de film Pulp Fiction op 04:20 uur staan?
alle klokken in de film Pulp Fiction op 04:20 uur staan?
donateur
Grondwater kan er een heel mensenleven over doen om zich 1 kilometer te verplaatsen.
Er 336 kuiltjes zitten in een professionele golfbal?
Het onmogelijk is om aan je elleboog te likken
Te hard niezen kan resulteren in een gebroken rib
donateur
Ik wil rosébier, heb je dat ook liebschen?
Jawohl, ich habe vielleicht nog etwas stehen...
donateur
Meine Deutsch ist nicht zo gut
donateur
Wist u dat Turkije het enige land ter wereld is, dat op twee continenten ligt?
Turkije heeft zelfs de enige stad ter wereld die op twee continenten ligt. Want Istanbul is door de Bosporus en de Dardanellen in twee delen verdeeld. Vijf procent van de stad ligt in Zuidoost-Europa en 95% van de stad bevindt zich in Voor-Azië.
Turkije heeft zelfs de enige stad ter wereld die op twee continenten ligt. Want Istanbul is door de Bosporus en de Dardanellen in twee delen verdeeld. Vijf procent van de stad ligt in Zuidoost-Europa en 95% van de stad bevindt zich in Voor-Azië.
donateur
In het jaar 1962 was Bernardo Peeters een zorgzame kruidenier in Roosendaal. De mensen maakten graag een praatje met Bernardo. Hij was altijd bereid om even de tijd te nemen om naar iemand te luisteren. Dat kan heel handig zijn als je kruidenierswaren verkoopt. Zo vertelde een jongetje uit de buurt op een mooie dag dat hij het zo jammer vond dat er alleen maar bruine chocoladepasta bestond. In Bernardo’s hoofd ging een helder lampje branden: "Mensen houden van witte chocola. Weet je wat, ik ga een witte chocoladepasta maken."
Diezelfde avond ging hij aan de slag in zijn garage. Bernardo had nog geen auto. Er stonden wat fietsen en een gereedschapskist in zijn garage, een chocoladepastamachine kon er makkelijk bij. In het handboek 'Alles Wat de Moderne Kruidenier Moet Weten', had Bernardo gelezen dat je voor witte chocola alleen de zogenaamde cacaoboter gebruikt en geen cacaopoeder. Toevallig had hij nog wat pure cacaoboter liggen. Verder nam hij wat suiker, plantaardige olie en melkpoeder mee. Hij nam een flinke kom uit de keuken en ging op zoek naar het perfecte mengsel. Na een paar dagen had Bernardo dat gevonden. Peeters Witte Chocopasta noemde Bernardo zijn creatie. Hij stopte het in lege jampotjes en plakte er handgeschreven etiketten op.
Voor de 'probeerprijs' van 10 cent verkocht Bernardo de pasta in zijn kruidenierszaak. En binnen een mum van tijd waren ze uitverkocht. Het nieuws dat kruidenier Bernardo een witte chocoladepasta had, ging als een lopend vuurtje door Noord-Brabant. De chocopasta was niet aan te slepen. Bernardo begon systemen en mixmachines te bedenken die het productieproces zouden versnellen. En het succes van Peeters Witte Chocopasta werd maar groter en groter. Kortom, het duurde niet lang voordat de garage van Bernardo te klein was voor alle machines. Bovendien had Bernardo van zijn verdiende geld inmiddels een auto kunnen kopen. En een auto, zo vond Bernardo, heeft een garage nodig.
Bernardo liet een fabriek bouwen. Nu is een hele fabriek niet in één dag gebouwd. Daarom bracht Bernardo zijn mixmachines zolang onder in zijn kruidenierszaak. Op een dag, toen Bernardo net de etiketten voor 200 potjes zat uit te schrijven, kwam het jongetje van de witte chocopasta eens tien repen chocola met hazelnoten kopen. "Pas op dat je niet misselijk wordt", zei Bernardo. Het jongetje was de winkel nog niet uit of voor de tweede keer in zijn leven ging er een helder lampje bij Bernardo branden: "Mensen houden van chocola met hazelnoten." Het duurde niet lang of Bernardo had een chocopasta met hazelnoten ontwikkeld.
Peeters Witte Chocopasta en Peeters Hazelnotenchocopasta vond Bernardo bij nader inzien niet zulke goede namen. Het bekte niet. Hij had een naam nodig die iedereen meteen zou herkennen. Niet te moeilijk, een beetje speels en het moest vooral smakelijk klinken. Ooit had hij gelezen dat de Romeinen de eerste mensen waren die van hazelnoten hielden. En de Romeinen woonden in Italië. Nu sprak Bernardo geen woord Italiaans. Maar het woord 'notti' klonk hem Italiaans genoeg in de oren. Na wat gepuzzel met zijn eigen naam en het woord notti kwam Bernardo op de naam Penotti. En onder de naam Penotti Bruin en Penotti Wit werden Bernardo's chocopasta's niet alleen zeer populair in Noord-Brabant, maar ook in alle andere uithoeken van het land.
Naast een chocopastafabriek had Bernardo Peeters ook kinderen. Toen Bernardo in 1962 zijn witte chocopasta uitvond, was zijn jongste zoon, Marcello, tien jaar. Bernardo liet zijn nieuwe producten altijd als eerste aan Marcello proeven, die dan deskundig commentaar gaf en – waar nodig – kritiek leverde. Nadat Marcello twaalf jaar later was afgestudeerd, ging hij bij zijn vader in de onderneming werken. Het was toen 1974. Al vrij snel (in 1987 om precies te zijn) kwam Marcello met een revolutionaire vernieuwing die Penotti de bekendheid gaf die het nu heeft: hij besloot om zowel de witte als de bruine hazelnootpasta in één pot te stoppen.
In het begin toen ze bruin en wit bij elkaar voegden, kregen ze gewoon een pasta die er wat lichtbruin uitzag. Daar moet wat aan te doen zijn, vonden Bernardo en Marcello. En ze gingen proberen om de bruine en de witte pasta gescheiden te houden. Na veel ploeteren lukte dat: de witte en de bruine pasta zaten in één potje, zonder dat ze met elkaar mengden. "Wat zijn we toch een goed duo", zei Bernardo tegen zijn zoon. "Dat is het!", riep Marcello toen uit. "Dat is wat?", vroeg Bernardo. "Dat is de nieuwe naam", zei Marcello: "Duo Penotti."
Jarenlang zijn Bernardo en Marcello de enige twee mensen op aarde geweest die wisten hoe je dat moest doen, bruine en witte pasta gescheiden houden. Ze waren bang dat de concurrent er met hun geheim vandoor ging. Maar ze realiseerden zich ook dat het riskant was: wat nu als Marcello en Bernardo tegelijkertijd hun geheugen zouden verliezen? Die dingen kunnen gebeuren. Dan zou er niemand zijn die wist hoe je bruin en wit gescheiden kunt houden. En dan zou Duo Penotti niet meer bestaan. Dat zou verschrikkelijk zijn. Inmiddels zijn er bij elkaar vijf mensen die weten hoe je bruin en wit gescheiden moet houden. En vijf mensen die tegelijkertijd hun geheugen verliezen, dat gebeurt bijna nooit.
Diezelfde avond ging hij aan de slag in zijn garage. Bernardo had nog geen auto. Er stonden wat fietsen en een gereedschapskist in zijn garage, een chocoladepastamachine kon er makkelijk bij. In het handboek 'Alles Wat de Moderne Kruidenier Moet Weten', had Bernardo gelezen dat je voor witte chocola alleen de zogenaamde cacaoboter gebruikt en geen cacaopoeder. Toevallig had hij nog wat pure cacaoboter liggen. Verder nam hij wat suiker, plantaardige olie en melkpoeder mee. Hij nam een flinke kom uit de keuken en ging op zoek naar het perfecte mengsel. Na een paar dagen had Bernardo dat gevonden. Peeters Witte Chocopasta noemde Bernardo zijn creatie. Hij stopte het in lege jampotjes en plakte er handgeschreven etiketten op.
Voor de 'probeerprijs' van 10 cent verkocht Bernardo de pasta in zijn kruidenierszaak. En binnen een mum van tijd waren ze uitverkocht. Het nieuws dat kruidenier Bernardo een witte chocoladepasta had, ging als een lopend vuurtje door Noord-Brabant. De chocopasta was niet aan te slepen. Bernardo begon systemen en mixmachines te bedenken die het productieproces zouden versnellen. En het succes van Peeters Witte Chocopasta werd maar groter en groter. Kortom, het duurde niet lang voordat de garage van Bernardo te klein was voor alle machines. Bovendien had Bernardo van zijn verdiende geld inmiddels een auto kunnen kopen. En een auto, zo vond Bernardo, heeft een garage nodig.
Bernardo liet een fabriek bouwen. Nu is een hele fabriek niet in één dag gebouwd. Daarom bracht Bernardo zijn mixmachines zolang onder in zijn kruidenierszaak. Op een dag, toen Bernardo net de etiketten voor 200 potjes zat uit te schrijven, kwam het jongetje van de witte chocopasta eens tien repen chocola met hazelnoten kopen. "Pas op dat je niet misselijk wordt", zei Bernardo. Het jongetje was de winkel nog niet uit of voor de tweede keer in zijn leven ging er een helder lampje bij Bernardo branden: "Mensen houden van chocola met hazelnoten." Het duurde niet lang of Bernardo had een chocopasta met hazelnoten ontwikkeld.
Peeters Witte Chocopasta en Peeters Hazelnotenchocopasta vond Bernardo bij nader inzien niet zulke goede namen. Het bekte niet. Hij had een naam nodig die iedereen meteen zou herkennen. Niet te moeilijk, een beetje speels en het moest vooral smakelijk klinken. Ooit had hij gelezen dat de Romeinen de eerste mensen waren die van hazelnoten hielden. En de Romeinen woonden in Italië. Nu sprak Bernardo geen woord Italiaans. Maar het woord 'notti' klonk hem Italiaans genoeg in de oren. Na wat gepuzzel met zijn eigen naam en het woord notti kwam Bernardo op de naam Penotti. En onder de naam Penotti Bruin en Penotti Wit werden Bernardo's chocopasta's niet alleen zeer populair in Noord-Brabant, maar ook in alle andere uithoeken van het land.
Naast een chocopastafabriek had Bernardo Peeters ook kinderen. Toen Bernardo in 1962 zijn witte chocopasta uitvond, was zijn jongste zoon, Marcello, tien jaar. Bernardo liet zijn nieuwe producten altijd als eerste aan Marcello proeven, die dan deskundig commentaar gaf en – waar nodig – kritiek leverde. Nadat Marcello twaalf jaar later was afgestudeerd, ging hij bij zijn vader in de onderneming werken. Het was toen 1974. Al vrij snel (in 1987 om precies te zijn) kwam Marcello met een revolutionaire vernieuwing die Penotti de bekendheid gaf die het nu heeft: hij besloot om zowel de witte als de bruine hazelnootpasta in één pot te stoppen.
In het begin toen ze bruin en wit bij elkaar voegden, kregen ze gewoon een pasta die er wat lichtbruin uitzag. Daar moet wat aan te doen zijn, vonden Bernardo en Marcello. En ze gingen proberen om de bruine en de witte pasta gescheiden te houden. Na veel ploeteren lukte dat: de witte en de bruine pasta zaten in één potje, zonder dat ze met elkaar mengden. "Wat zijn we toch een goed duo", zei Bernardo tegen zijn zoon. "Dat is het!", riep Marcello toen uit. "Dat is wat?", vroeg Bernardo. "Dat is de nieuwe naam", zei Marcello: "Duo Penotti."
Jarenlang zijn Bernardo en Marcello de enige twee mensen op aarde geweest die wisten hoe je dat moest doen, bruine en witte pasta gescheiden houden. Ze waren bang dat de concurrent er met hun geheim vandoor ging. Maar ze realiseerden zich ook dat het riskant was: wat nu als Marcello en Bernardo tegelijkertijd hun geheugen zouden verliezen? Die dingen kunnen gebeuren. Dan zou er niemand zijn die wist hoe je bruin en wit gescheiden kunt houden. En dan zou Duo Penotti niet meer bestaan. Dat zou verschrikkelijk zijn. Inmiddels zijn er bij elkaar vijf mensen die weten hoe je bruin en wit gescheiden moet houden. En vijf mensen die tegelijkertijd hun geheugen verliezen, dat gebeurt bijna nooit.
laatste aanpassing
donateur
een zorgzame kruidenier in Roosendaal
Mijn opa was vroeger ook een zorgzame kruidenier in Roosendaal. Tevens was hij ook melkboer
Hij reed nog met paard en wagen en later met een SRV-wagen. Aan zijn huis had hij een klein kruidenierswinkeltje wat mijn oma runde.Maar mijn opa heet geen Bernardo
donateur
In 1502 was Columbus, tien jaar nadat hij Amerika had ontdekt, de eerste Europeaan die met chocola in aanraking kwam. De zoon van Columbus, Ferdinand genaamd, schreef later hoe geobsedeerd de Indianen met hun cacaobonen omgingen: “Toen er een paar van deze bonen viel, stortten ze zich op de grond alsof ze hun oog hadden verloren.” Wat Ferdinand toen niet wist was dat de Indianen cacaobonen als betaalmiddel gebruikten. Voor een konijn betaalde je 10 cacaobonen, voor een slaaf 100. Deze eerste Europese aanraking met de cacaoboon vond plaats in wat nu Honduras is. Daar in de buurt, in centraal Mexico, leefden de Azteken. De meeste mensen geloven dat de Azteken de eerste waren die chocola van de cacaoboon maakten. Maar de geschiedenis van chocola gaat veel verder terug.
Het eerste volk dat chocola at, waren de Maya’s. Het woord cacao komt ook uit het Maya. Al in 500 voor Christus schreven de Maya’s over cacao op hun aardewerk. Chocola werd in die dagen nog niet in repen gegeten. Ze brouwden er een bitter drankje van: gemalen cacaobonen, gemixt met water of wijn en plaatselijke kruiden zoals vanille en chili. Men geloofde dat het diarree tegenging en dat het een liefdesdrankje was. De Europeanen waren er aanvankelijk niet echt dol op. Ze vonden het meer een drankje voor varkens, zo smerig vond ze het. Bovendien werd je er niet dronken van. En ruwe Europese zeebonken werden graag dronken. Maar omstreeks 1528 zag de Spaanse veroveraar Cortez in hoe belangrijk cacao voor de Indianen was. De heerser van de Azteken, Montezuma, dronk dagelijks zo’n vijftig bekers chocoladedrank. En zijn schatkamers lagen helemaal vol met cacaobonen, die bij de Europeanen al gauw de naam ‘geldamandelen’ kregen. “Dan moet het wel wat waard zijn”, moet Cortez gedacht hebben en hij nam een paar zakken mee voor de koning van Spanje.
Waar de naam ‘chocola’ vandaan komt, is niet helemaal duidelijk. De meesten denken dat het voortkomt uit het Azteekse woord chocolatl, de naam die de Azteken aan het drankje hadden gegeven. Anderen beargumenteren dat de Spanjaarden het woord ‘chocol’ (uit het Maya) hebben gecombineerd met ‘atl’, het Azteekse woord voor water. En weer anderen beweren dat het komt van het Maya werkwoord ‘chokola’j’, dat zoveel betekent als ‘samen chocola drinken’. En daar schrijven sommige mensen dan jarenlange studies over. Je moet je immers ergens mee bezig houden. Maar hoe men ooit aan de naam ‘chocola’ is gekomen, doet er niet toe. Waar het om gaat is dat chocola al gauw begon aan zijn opmars in Spanje en de rest van Europa. In het jaar 1585 vond de eerste grote chocoladeverscheping plaats, van Veracruz naar Sevilla.
Toen de Spanjaarden voor het eerst met chocola kwamen aandraven, was het nog steeds datzelfde bittere drankje. Maar al snel vond er een belangrijke verandering plaats: de chili werd vervangen door suiker. Het nieuwe drankje werd beschouwd als een luxe die weinigen zich konden veroorloven, in de zeventiende eeuw zeer geliefd bij de Europese adel. Alleen in Engeland, waar een bredere laag van de bevolking in welvaart leefde, was het wijder verspreid. Het chocoladedrankje was voor de gewone sterveling verkrijgbaar in de nieuwe koffie- en chocoladehuizen van Londen. Al snel gingen Fransen, Engelsen en Nederlanders cacao verbouwen op hun koloniën. En zo werd chocola goedkoper en makkelijker verkrijgbaar voor het minder welvarender deel van de bevolking.
Naarmate het makkelijker verkrijgbaar werd, gingen mensen meer met de chocoladedrank doen. Al snel ging men experimenteren met cake, gebak en sorbets. Maar pas in 1828 stapte men af van de chocoladedrank. Dankzij een Nederlander nog wel. Het was de heer Conrad J. van Houten die de cacaoboon op een andere manier ging gebruiken. Met een hydraulische pers perste hij het zogenaamde cacaoboter uit de cacaoboon. Dit kon fijngeknepen worden tot een poeder dat wij cacao noemen. Van Houten voegde wat stoffen toe zodat het makkelijker met water zou mengen. Dankzij het poeder was het niet alleen veel makkelijker om een chocoladedrank te maken, het was ook veel makkelijker om het te verwerken en om mee te experimenteren. In 1849 kwam de Engelsman Joseph Storrs Fry op de proppen met waarschijnlijk de allereerste chocoladereep ter wereld. Een proces dat niet veel later werd geperfectioneerd door de Zwitsers.
Sindsdien is er weinig veranderd. Je komt chocola nu alleen echt overal tegen. In cakes, in pudding, in duizenden soorten repen, met rozijnen, met hazelnoten, met pinda’s, op koekjes, als paashaas, in cakes, in ijs en in Duo Penotti. De reden dat mensen zo dol zijn op chocola is, naast de smaak, dat het iets met je doet. Mensen die zich ongelukkig voelen, proppen zich vaak vol met chocola. Chocola geeft je meer energie, een beetje zoals koffie dat ook doet. Er zitten bepaalde stoffen in die iets met onze hersenen doen. Niets dat gevaarlijk is, hoor. Maar het verklaart wel waarom sommige mensen niet van chocola kunnen afblijven.
Wij van Penotti verwerken alleen de beste grondstoffen: de beroemdste cacaosoorten, eerste kwaliteit melkpoeder en de nieuwe oogst hazelnoten. Alles wordt vers aangeleverd en direct verwerkt. Penotti doet in geen enkel product kunstmatige of chemische toevoegingen. Dat is tegen de principes van Penotti. Door het ontbreken van water in het product en door de bereidingswijze is een natuurlijke, lange houdbaarheid gegarandeerd. En de aluminiumverzegeling zorgt er voor dat het aroma behouden blijft.
Het eerste volk dat chocola at, waren de Maya’s. Het woord cacao komt ook uit het Maya. Al in 500 voor Christus schreven de Maya’s over cacao op hun aardewerk. Chocola werd in die dagen nog niet in repen gegeten. Ze brouwden er een bitter drankje van: gemalen cacaobonen, gemixt met water of wijn en plaatselijke kruiden zoals vanille en chili. Men geloofde dat het diarree tegenging en dat het een liefdesdrankje was. De Europeanen waren er aanvankelijk niet echt dol op. Ze vonden het meer een drankje voor varkens, zo smerig vond ze het. Bovendien werd je er niet dronken van. En ruwe Europese zeebonken werden graag dronken. Maar omstreeks 1528 zag de Spaanse veroveraar Cortez in hoe belangrijk cacao voor de Indianen was. De heerser van de Azteken, Montezuma, dronk dagelijks zo’n vijftig bekers chocoladedrank. En zijn schatkamers lagen helemaal vol met cacaobonen, die bij de Europeanen al gauw de naam ‘geldamandelen’ kregen. “Dan moet het wel wat waard zijn”, moet Cortez gedacht hebben en hij nam een paar zakken mee voor de koning van Spanje.
Waar de naam ‘chocola’ vandaan komt, is niet helemaal duidelijk. De meesten denken dat het voortkomt uit het Azteekse woord chocolatl, de naam die de Azteken aan het drankje hadden gegeven. Anderen beargumenteren dat de Spanjaarden het woord ‘chocol’ (uit het Maya) hebben gecombineerd met ‘atl’, het Azteekse woord voor water. En weer anderen beweren dat het komt van het Maya werkwoord ‘chokola’j’, dat zoveel betekent als ‘samen chocola drinken’. En daar schrijven sommige mensen dan jarenlange studies over. Je moet je immers ergens mee bezig houden. Maar hoe men ooit aan de naam ‘chocola’ is gekomen, doet er niet toe. Waar het om gaat is dat chocola al gauw begon aan zijn opmars in Spanje en de rest van Europa. In het jaar 1585 vond de eerste grote chocoladeverscheping plaats, van Veracruz naar Sevilla.
Toen de Spanjaarden voor het eerst met chocola kwamen aandraven, was het nog steeds datzelfde bittere drankje. Maar al snel vond er een belangrijke verandering plaats: de chili werd vervangen door suiker. Het nieuwe drankje werd beschouwd als een luxe die weinigen zich konden veroorloven, in de zeventiende eeuw zeer geliefd bij de Europese adel. Alleen in Engeland, waar een bredere laag van de bevolking in welvaart leefde, was het wijder verspreid. Het chocoladedrankje was voor de gewone sterveling verkrijgbaar in de nieuwe koffie- en chocoladehuizen van Londen. Al snel gingen Fransen, Engelsen en Nederlanders cacao verbouwen op hun koloniën. En zo werd chocola goedkoper en makkelijker verkrijgbaar voor het minder welvarender deel van de bevolking.
Naarmate het makkelijker verkrijgbaar werd, gingen mensen meer met de chocoladedrank doen. Al snel ging men experimenteren met cake, gebak en sorbets. Maar pas in 1828 stapte men af van de chocoladedrank. Dankzij een Nederlander nog wel. Het was de heer Conrad J. van Houten die de cacaoboon op een andere manier ging gebruiken. Met een hydraulische pers perste hij het zogenaamde cacaoboter uit de cacaoboon. Dit kon fijngeknepen worden tot een poeder dat wij cacao noemen. Van Houten voegde wat stoffen toe zodat het makkelijker met water zou mengen. Dankzij het poeder was het niet alleen veel makkelijker om een chocoladedrank te maken, het was ook veel makkelijker om het te verwerken en om mee te experimenteren. In 1849 kwam de Engelsman Joseph Storrs Fry op de proppen met waarschijnlijk de allereerste chocoladereep ter wereld. Een proces dat niet veel later werd geperfectioneerd door de Zwitsers.
Sindsdien is er weinig veranderd. Je komt chocola nu alleen echt overal tegen. In cakes, in pudding, in duizenden soorten repen, met rozijnen, met hazelnoten, met pinda’s, op koekjes, als paashaas, in cakes, in ijs en in Duo Penotti. De reden dat mensen zo dol zijn op chocola is, naast de smaak, dat het iets met je doet. Mensen die zich ongelukkig voelen, proppen zich vaak vol met chocola. Chocola geeft je meer energie, een beetje zoals koffie dat ook doet. Er zitten bepaalde stoffen in die iets met onze hersenen doen. Niets dat gevaarlijk is, hoor. Maar het verklaart wel waarom sommige mensen niet van chocola kunnen afblijven.
Wij van Penotti verwerken alleen de beste grondstoffen: de beroemdste cacaosoorten, eerste kwaliteit melkpoeder en de nieuwe oogst hazelnoten. Alles wordt vers aangeleverd en direct verwerkt. Penotti doet in geen enkel product kunstmatige of chemische toevoegingen. Dat is tegen de principes van Penotti. Door het ontbreken van water in het product en door de bereidingswijze is een natuurlijke, lange houdbaarheid gegarandeerd. En de aluminiumverzegeling zorgt er voor dat het aroma behouden blijft.
donateur
Eind jaren ’90 van de vorige eeuw zaten Bernardo en Marcello, eigenaren van Duo Penotti, in een klein creatief dipje. Ze hadden allerlei chocopasta’s op de markt gebracht, die bijna allemaal grote successen waren geworden. Maar succes gaat vervelen. Ze waren, zoals dat heet, aan een nieuwe uitdaging toe. Dagenlang zaten ze te denken en te peinzen over de stap die Duo Penotti de 21e eeuw zou moeten binnenbrengen. Ze konden echter niks verzinnen. Maar dan ook helemaal niets. En dat was nieuw voor vader en zoon Peeters.
“Het is voor het eerst in mijn leven", zei Bernardo tegen zijn zoon, "maar ik geloof toch werkelijk dat ik in een dipje zit."
"Ik ook, vader", zei Marcello die met zijn vinger een pot Duo Penotti zat leeg te likken. "Ik zit ook in een dipje. En het is niet zomaar een dipje, het is een gigantische dip. Ik zit in de grootste dip uit m’n carrière."
De twee keken het raam uit. Ze zwegen. Buiten scheen de zon en bracht een zacht briesje enige verkoeling. Een jonge moeder stond boven een kinderwagen met een rammelaar te rammelen. Een man gooide een stok in het water voor zijn hond. Twee meisjes waren aan het stoepranden. Deze mensen hadden geen last van de gigantische dip waarin Marcello zat.
Op dat moment kwam de cateringjuffrouw met soep aanzetten. Tomatencrèmesoep om precies te zijn, met wat broodstengels. Na vriendelijk bedankt te hebben, begon Bernardo meteen zijn soep te eten. "Ik mag dan wel in een dip zitten", zei hij, "honger heb ik wel."
Marcello, die nog steeds met zijn vinger uit de pot Duo Penotti zat te likken, had minder trek in hartigheden. Zonder er bij stil te staan, pakte hij een broodstengel en doopte die in de Duo Penotti. Er bleef een flinke klodder hazelnootpasta aan de broodstengel hangen. "Hmmmmm", zei Marcello, nadat ze de in Duo Penotti gedoopte broodstengel had geproefd. "We mogen dan wel in een dipje zitten, dit smaakt toch wel erg goed."
Van verbazing liet Bernardo zijn lepel in zijn soep vallen. "Maar dat is het", zei hij. "Dat is wat?", vroeg Marcello. "Dat moet ons nieuwe product worden: kleine broodstengeltjes om in Duo Penotti te dippen. Heerlijk als tussendoortje."
En zo kwamen Bernardo en Marcello hun dip te boven. Ze ontwikkelden een handige verpakking. Makkelijk om mee te nemen. Nu moesten ze het nog aan de man proberen te brengen. Toevallig bleek de persoonlijke secretaresse van Marcello bevriend te zijn met een zeer getalenteerde broodstengel. Vooral in de skate-scene van Heerhugowaard had deze broodstengel hoge ogen gegooid op de halfpipe. Dippi heette hij. "Een ideale naam voor ons nieuwe product", dacht Marcello bij zichzelf en vroeg aan zijn secretaresse of ze hem in contact kon brengen met Dippi. Dat bleek te kunnen.
Het was een mooie middag in de nazomer van 1998 toen Bernardo en Marcello de heer Dippi ontvingen op hun kantoor. Soepel kwam hij op zijn skateboardje binnenrollen. Al skatend gaf hij Bernardo en Marcello een high five, waarna hij plaatsnam in de bureaustoel van Bernardo. "De brutaliteit", dacht Bernardo. "Pittig ventje", dacht Marcello. Om een lang verhaal iets korter te maken: ze vroegen Dippi of hij het gezicht van hun nieuwe product wilde worden en of ze zijn naam mochten gebruiken. Nadat Dippi het contract had doorgelezen, zei hij er nog een nachtje over te willen slapen. "Dat is goed", zei Marcello terwijl hij uitdagend op een broodstengeltje begon te knabbelen. Dippi begreep de boodschap en tekende het contract.
En zo werd Dippi het gezicht van Duo Penotti Dippi. Om de zoveel tijd beleeft hij nu een avontuur. Aan het einde van elk avontuur wordt hij opgegeten. Maar wees gerust: hij krijgt er goed voor betaald.
“Het is voor het eerst in mijn leven", zei Bernardo tegen zijn zoon, "maar ik geloof toch werkelijk dat ik in een dipje zit."
"Ik ook, vader", zei Marcello die met zijn vinger een pot Duo Penotti zat leeg te likken. "Ik zit ook in een dipje. En het is niet zomaar een dipje, het is een gigantische dip. Ik zit in de grootste dip uit m’n carrière."
De twee keken het raam uit. Ze zwegen. Buiten scheen de zon en bracht een zacht briesje enige verkoeling. Een jonge moeder stond boven een kinderwagen met een rammelaar te rammelen. Een man gooide een stok in het water voor zijn hond. Twee meisjes waren aan het stoepranden. Deze mensen hadden geen last van de gigantische dip waarin Marcello zat.
Op dat moment kwam de cateringjuffrouw met soep aanzetten. Tomatencrèmesoep om precies te zijn, met wat broodstengels. Na vriendelijk bedankt te hebben, begon Bernardo meteen zijn soep te eten. "Ik mag dan wel in een dip zitten", zei hij, "honger heb ik wel."
Marcello, die nog steeds met zijn vinger uit de pot Duo Penotti zat te likken, had minder trek in hartigheden. Zonder er bij stil te staan, pakte hij een broodstengel en doopte die in de Duo Penotti. Er bleef een flinke klodder hazelnootpasta aan de broodstengel hangen. "Hmmmmm", zei Marcello, nadat ze de in Duo Penotti gedoopte broodstengel had geproefd. "We mogen dan wel in een dipje zitten, dit smaakt toch wel erg goed."
Van verbazing liet Bernardo zijn lepel in zijn soep vallen. "Maar dat is het", zei hij. "Dat is wat?", vroeg Marcello. "Dat moet ons nieuwe product worden: kleine broodstengeltjes om in Duo Penotti te dippen. Heerlijk als tussendoortje."
En zo kwamen Bernardo en Marcello hun dip te boven. Ze ontwikkelden een handige verpakking. Makkelijk om mee te nemen. Nu moesten ze het nog aan de man proberen te brengen. Toevallig bleek de persoonlijke secretaresse van Marcello bevriend te zijn met een zeer getalenteerde broodstengel. Vooral in de skate-scene van Heerhugowaard had deze broodstengel hoge ogen gegooid op de halfpipe. Dippi heette hij. "Een ideale naam voor ons nieuwe product", dacht Marcello bij zichzelf en vroeg aan zijn secretaresse of ze hem in contact kon brengen met Dippi. Dat bleek te kunnen.
Het was een mooie middag in de nazomer van 1998 toen Bernardo en Marcello de heer Dippi ontvingen op hun kantoor. Soepel kwam hij op zijn skateboardje binnenrollen. Al skatend gaf hij Bernardo en Marcello een high five, waarna hij plaatsnam in de bureaustoel van Bernardo. "De brutaliteit", dacht Bernardo. "Pittig ventje", dacht Marcello. Om een lang verhaal iets korter te maken: ze vroegen Dippi of hij het gezicht van hun nieuwe product wilde worden en of ze zijn naam mochten gebruiken. Nadat Dippi het contract had doorgelezen, zei hij er nog een nachtje over te willen slapen. "Dat is goed", zei Marcello terwijl hij uitdagend op een broodstengeltje begon te knabbelen. Dippi begreep de boodschap en tekende het contract.
En zo werd Dippi het gezicht van Duo Penotti Dippi. Om de zoveel tijd beleeft hij nu een avontuur. Aan het einde van elk avontuur wordt hij opgegeten. Maar wees gerust: hij krijgt er goed voor betaald.
donateur
Stel dat ze niet op dit geniale plan waren gekomen, waar moest dat dan heen 
donateur
moet ik dat allemaal gaan lezen?
dat geblaat van Jelly? Zou ik niet aan beginnen...
donateur
mijn idee
als ik lappen tekst wil lezen pak ik wel een boek ofzo
als ik lappen tekst wil lezen pak ik wel een boek ofzo
donateur
wil jij een biertje van mij?
ik heb nog iets lekkers in de koelkast staan
ik heb nog iets lekkers in de koelkast staan
oehh.. klinkt goed
bedoelde tegelijker tijd maar dat doet er niet meer toe...
maar dat doet er niet meer toe...das verleden tijd
donateur
geen ouwe koeien
tijd voor
tijd voor
donateur
nu een koppie thee graag
hoezo?
wat een geweldige verhalen 
en wat ziet Lana er vrolijk uit
en wat ziet Lana er vrolijk uit
haha
donateur
Ik moet nu weer 
wat een straf he
donateur
vreselijk 
hebben we medelijden met hem?
donateur
Flap!