ja en..mensen mogen hun reaktie geven, maar daarom hoef ik daar nog niet mee eens te zijn
Nee, maar normaal reageren kon je ook niet meer, dus waar haal JIJ het lef vandaan om te zeggen dat ik niet tegen kritiek of commentaar kan, terwijl je er het zelf niet eens mee om kunt gaan..
Wat zeggen ze ook alweer: de pot verwijd de ketel dat hij zwart ziet
zo hallo..zoek eens een leven zeg .
nogmaals ik kan wel tegen kritiek
en wat jij van mijn andwoorden vind, zal mij aan me reet roesten.
Net zoals jij heb IK ook een MENING. En als je dat niet aanstaat jammer dan...zijn genoeg mensen die het wel met me eens zijn.
want ik verander toch echt niet van mijn mening
heef niks met aandacht te maken!
ja die persoon die jij dan kent, kan ook aandacht trekkerij zijn, om na een tegenslag gelijk met zelfmoord te komen.
Waar ik bv moeite mee heb, is dat mensen zich voor bv een trein gooien, als je hoort dat die treinbestuurders jaren er na nog een trauma aan hebben over gehouden> de meeste kunnen niet eens meer aan het werk.
kijk ik heb twee mensen in mijn omgeving mee gemaakt die dus zelfmoord hebben gepleegd,
De ene was een super mooie meid die gewoon alles had (dacht iedereen) wat je maar kon wensen, een leuke baan een hele lieve vriend, leuke vrienden....
(ik was zelf toen 14 en keek onwijs tegen haar op)
De andere was een man die een dochtertje had, ook bij hem had niemand het verwacht,
Ik vond het verschrikkelijk om dit mee te maken en daarom irriteer ik mij aan mensen die het puur alleen op dat moment doen om reactie te krijgen of aandacht van een ander dat je een ander hiermee probeert te dwingen om een keuze te maken.... dan spot je er in mijn ogen mee en probeer je mensen te manipuleren.laatste aanpassing 19 mei 2006 10:34
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die denken dat de nabestaanden meer verdriet hebben dan de mens waar het daadwerkelijk om gaat.Meestal is het verdriet vergankelijk in de loop der jaren maar deze persoon zal die vergankelijkheid nooit meer voelen.Het is in en in triest dat we zo op elkaar en naar elkaar toe reageren.Iedereen ervaart het anders en dat is ook ieders goed recht.Het gaat mij er alleen om dat ik er niet tegen kan dat er hier gasten zijn die menen zelfdoders uit te moeten maken voor egoisten en er dan ook nog eens doodleuk achter aan vertellen dat ze het zo slecht zelf hebben.
Ik kan me heus voorstellen en ook nog eens meevoelen voor de mensen die ondragelijke pijn hebben mbt het verwerken van hun verlies.Maar ik denk dat er geen ergere pijn bestaat om jezelf willens en wetens van zijn/haar leven te beroven.Iedereen roept wel eens iets maar dat kan uit kwaadheid of een klein verdriet zijn.
Vanaf de 22ste januarie 2004 zal IK in ieder geval IEDEREEN serieus nemen die met dit soort uitspraken "spotten"
Hoe denken jullie over de manier van het einde maken van iemands eigen leven...
Waar ik bv moeite mee heb, is dat mensen zich voor bv een trein gooien, als je hoort dat die treinbestuurders jaren er na nog een trauma aan hebben over gehouden> de meeste kunnen niet eens meer aan het werk.
Weet je wel dat het met pillen vaak mis kan gaan en dat het een heel gruwlijke dood kan zijn?
ghe is deze "je" in dit geval degene die het gezegt heeft of degene van wie je het gekopieerd hebt
Waar ik bv moeite mee heb, is dat mensen zich voor bv een trein gooien, als je hoort dat die treinbestuurders jaren er na nog een trauma aan hebben over gehouden> de meeste kunnen niet eens meer aan het werk.
ja een injectie maar dat mag niet
depressief zijn zorgt OOK voor veel pijn
en vertel eens, wat zijn jouw ervaringen met depressies en psychische afwijkingen?
maar is meestal tijdelijk en iets waar je wat aan kan doen. Is misschien soms moeilijk, maar opgeven lost niets op in dit geval, vind ik dan.
Misschien...
Als je terminaal ziek bent en veel pijn lijdt en het leven een hel word. Dan wel ja.
Als je depressief bent met zelfmoord neigingen niet.
zoals je zelf al zegt, meestal. en als je depressief bent en elke dag al een opgave is, lijkt "tijdelijk" een lifetime.
Ja als je er niet tegen il vechten, ligt aan jezelf. Sorry klinkt misschien hard maar zo denk ik er gewoon over. Je verliest pas als je opgeeft.
Ja als je er niet tegen il vechten, ligt aan jezelf
niet iedereen vind het makkelijk om nog een zonnetje te zien tussen al die duistrnis, dat jij dat kan, goed van je, maar voor sommige maken hun gedachtes en/of gevoelens zich elke dag gek, en dat jaren lang
het is maar net wat iemand aankan, iemand die depressief is/borderline heeft/fobisch is/schyzofreen is whatever kiest daar zelf echt niet voor hoor.
Als je terminaal ziek bent en veel pijn lijdt en het leven een hel word. Dan wel ja.
Relativeren is het beste wat je op momenten dat je je klote voelt kunt doen ...(en ik weet dat dit vaak makkelijker gezegd is dan gedaan)...
Gewoon ff doorbijten
Dat is echt ergernis nummer 1! Het zijn goed bedoelde opmerkingen maar ze kunnen er niets mee en het helpt ze ook niet. Effe doorbijten, kop op, zet hem op, dat gaat helemaal niet op voor die mensen
Idd, dat je dat ertegen zegt help niets, maar als ze zichzelf overhalen om dat te doen wel.
Dat bedoel ik ook met doorbijten. Gewoon jezelf proberen sterk te houden en je er niet door laten doen. Dat gaat al veel oplossenlaatste aanpassing 19 mei 2006 19:51
maar een "normaal" iemand haalt zijn energie en kracht uit leuke dingen/vriendschappen etc. als je bijvoorbeeld zoals ik heb (gehad) een sociale fobie hebt, dan sta je in feite een beetje met je rug tegen de muur. en zo zijn er meer psychische ziektes waar je alleen maar steeds verder door uitgeput wordt
als je bijvoorbeeld zoals ik heb (gehad) een sociale fobie hebt, dan sta je in feite een beetje met je rug tegen de muur.
En hoe kan je positief denken over de toekomst als het één groot gapend en ellendieg zwart gat is?
Omdat je dat niet kan weten en er zal wel een momment komen dat je beseft dat als je zo verder blijft nixen dat het dan pas erg voor jezelf word.
Maar je hebt het uiteindelijk wel gehaald of het gaat toch al beter neem ik aan. Denk niet dat je dat behaalt hebt met wat 'zelfmedelijde', maar eerder met tegen jezelf te zeggen dat je ertegen wil knokken.
maar DAT is nou juist depressief zijn. jezelf ergens toezetten lijkt zo een gigantische opgave. en dat is niet 1 keer, dat is telkens weer, dag na dag. ga je mij dan nog vertellen dat je daar geen kracht en energie voor nodig hebt?
Dag na dag?
Iedere minuut van de dag, waarvan de seconden zo traag voorbij gaan dat het uren lijken. Het is gewoon één slopende lijdensweg