Veel leesplezier met onderstaand verslag.
Nova Viçosa deel 2
18 April 2006
Nu na zo’n 1 ½ maand terug op de ARGO hebben we ons “tropen ritme” weer
helemaal terug gevonden. Met de zon op, werken tot +1 uur, warm eten, siësta
en na de grootste hitte nog wat doen. Zo tegen zonsondergang zorgen dat je
aan boord bent omdat het hier aan de wal geen harden is vanwege de marowin
en muggen. Aan boord midden op de rivier is het dan iets beter uit te
houden.
In deze periode was het niet echt vakantie voor ons want er was veel te doen
en hebben we al een respectabele hoeveelheid werk verzet.
De lekkage waar we bij aankomst mee geconfronteerd werden bleek een
losgeschoten slang van de kuip afvoer te zijn. Een kleinigheid met grote
gevolgen. In de baks-kist, waar het regenwater in eerste instantie inliep,
was dit vermengd met epoxyhars uit een gebarste pot. De Braziliaanse hars wordt dus geleverd in een niet epoxy bestendige emballage. Afijn alles dus onder een bijna niet schoon te krijgen plakkerige derrie. Via een leidinggat is het water daarna, toen de bakskist vol was, door de kaartenla + navigatiekast de kiel in gelopen waar Wilson voor wij terug
waren ook al flink wat emmers uit geschept had. Hiermee heeft hij voorkomen
dat de motor accu onder water kwam.
Alle verzopen papierwerk zoals zeekaarten, pilots en handleidingen hebben dagen lang te drogen gehangen in het grote huis van de “Pavao’s” hier op de
wal, waarna we bladzijde voor bladzijde de schimmel voorzichtig weg geveegd
hebben.
Nadat we deze 1e problemen het hoofd hadden geboden zijn we verder gegaan met onderhoud en controle van de ARGO. We krijgen waarschijnlijk amper
betere omstandigheden. We hebben een overdekte werkplek aan de wal, een
ponton om ARGO op af te meren, we mogen het grote huis gebruiken incl.
keuken en douche en het dorp is op fiets afstand.
Het resultaat van dit alles is een nieuwe steun achter op de ARGO waar het
oude +nieuwe zonnepaneel op gemonteerd zitten. Ook Dollie is inmiddels weer
zo goed als nieuw met verbeterde roeidollen en een nieuwe bodem die we in de
peperolieverf gezet hebben, onze nieuwe anti aangroei test. verslag van het
resultaat volgt later.
Dit is een kleine greep uit de klussenlijst die we tot nu toe weggewerkt
hebben.
Je kan je voorstellen dat de bouw van de (test) windmolen van Ed onder aan
de prioriteitenlijst terecht is gekomen. Ook omdat het idee om samen met
elektronicus Wilson aan de molen te werken onmogelijk is nu hij werk zoekt
in Rio en niet langer in Nova Viçosa woont. Een heel gemis. We zijn nog wel
een weekend bij hem in Nanuque langs geweest, zo’n 3 uur met de bus
landinwaarts, om de regelaar van de zonnepanelen te laten repareren, maar nadat hij er een volle dag aan gewerkt had gaf Wilson het op en heeft hij
de volgende dag uiteindelijk een nieuwe regelaar voor ons gebouwd. Nanuque, een provincie stadje, ligt in een heuvelachtig gebied met
wonderlijke bolvormige kale rotsbergen die als reuze ballen uit het
landschap omhoog steken. De rit er naartoe voerde door een zeer gevarieerd
landschap. Het eerste stuk ging pal Zuid vlak langs de kust naar Mucuri waar
de rivier de Mucuri in zee uitmond. Vanaf Mucuri gaan we in westelijke
richting en verandert het platte kustlandschap langzaam in heuvelachtig met
grote ecaliptus bossen. Deze zijn voornamelijk voor de papier industrie
aangeplant . Veel veeboeren in de kust streek zijn overgeschakeld op
eucaliptus productie. Dichter bij Nanuque wordt het nog wat heuvelachtiger
met uitgestrekte weiden met bosjes en boerderijen. Bij het binnenrijden van
Nanuque komen we over een rivier die de Mucuri blijkt te zijn. Hier is deze
een breed snelstromende modderige rivier waarvan gezegd wordt dat die in de
zomer helder water heeft.
Wij gingen die zondag met een vriend van Wilson mee naar een waterval in de
buurt waar een picknick uitspanning gebouwd werd. Daar werden we rondgeleid
door een onwaarschijnlijk kwieke tachtiger die de leiding over dit project
had en er met vuur en enthousiasme vertelde over zijn plannen voor de bouw
van vakantie huisjes aan de oever van het stuwmeertje.
Nadat de waterschade/schimmel en elektra problemen opgelost waren en de ARGO
weer leefbaar was konden we ook weer genieten van het aan boord wonen. Buiten dit eindeloze geklus zijn er ook veel dagen met gekke gebeurtenissen
en leuke ontmoetingen in het dorp en hier op de Sitio (landgoed) van de
Pavao’s. Want een landgoed kan je het noemen. We ontdekten bij een wandeling
dat het wel een km langs de rivier doorloopt.
Zo zitten we op een ochtend in de kuip aan het ontbijt, komen er wat bootjes
aan op het vissers strandje. Op zich niet ongebruikelijk maar als er mensen
van de wal bij komen die koeien bij elkaar beginnen te drijven weten we dat
er iets staat te gebeuren. Ook de koeien hebben dat door. Er ontstaat een heen en weer gedraaf van mannen met lasso’s en nerveus door elkaar rennende
beesten. Ronaldo weet ze, te paard, behendig bij elkaar te drijven. Ronaldo is de steun en toeverlaat van Sitio, niet alleen onderhoudt hij hier
het terrein maar zorgt ook voor de drie jachten die hier liggen. Hij woont
met zijn twee kinderen (5 en 7) in een huisje op het terrein waar kippen, varkens, honden, katten en natuurlijk de koeien onder zijn zorg vallen. Het werd een hele vertoning. Om dit soort half wilde koeien te krijgen waar
je ze hebben wil is een heel gevecht. De kokospalmen werden gebruikt om de
met lasso’s gevangen beesten in bedwang te houden waarna ze getackeld en
gekneveld werden. Zo lagen er na een uurtje een stuk of twaalf koeien
kris
kras door elkaar op de hoge oever. De koeien moesten nu aan boord van de
twee kleine vissers bootjes gebracht worden.
Het leek een onmogelijke opgaaf, twaalf van die grote zware beesten aan
boord van die kleine bootjes te krijgen maar in bijna een vloeiende beweging
sleurde de mannen de beesten de helling af waarna ze vlak bij het water een
extra zet kregen en aan dek rolden. Het was een heel spektakel want zodra een koe, zwanger of niet, op het dek belandde maakte het bootje vervaarlijk
slagzij. Zo vertrokken de twaalf logees van Sitio naar hun nieuwe wei aan de
overkant van de rivier en keerde de rust terug.
We hebben ook een tripje gemaakt met ARGO naar Coroa Vermelho, een
eilandje
op 10 mijl afstand uit de kust. Met Dollie hangend in de takel plat tegen BB
aangesjord voeren we achter Luíz Pavão aan die met zijn UHURU de route
tussen de zandbanken door naar buiten wees.
Het werd een oncomfortabel tochtje. Doordat er een stevige bries uit het
zuidoosten stond, recht op de neus, waren de golven tussen de banken kort en
hoog met voor ons gevoel brekers veel te dicht bij de ARGO maar we houden voldoende water onder de kiel. Eenmaal op open zee blijven de golven te
heftig om met Dollie in deze positie te kunnen zeilen. Ze schept teveel
water. Motorzeilen blijkt ook teveel voor ons trouwe vriendinnetje en een van de hijslussen scheurt. Gelukkig blijft ze na een extra sjor actie van Ed
braaf hangen en komen we net na donker aan bij het eilandje.
De volgende dag was de zonsopgang vanachter het eilandje voor een gigantisch
koraalrif prachtig. Dit rif geeft bij laag water goede beschutting en het geluid van de brekers met grote witte koppen is indrukwekkend. Het genot van
dit alles werd in eerste instantie nog gehinderd door de noodzakelijke
reparatie aan Dollie en wat geknutsel aan de motor. Pas bij een wandeling met laag water konden we goed zien hoe groot het rif eigenlijk was. Voor we
met Dollie het strand bereikte doken er ettelijke schildpadden op. Eentje zouden we zo hebben kunnen pakken in het lage water op het koraal. Het koraal is bruin/grijs koraal met hier en daar wat oranje rood bolkoraal.
Veel kleine visjes in de poelen, wat krabben maar verder weinig leven. Het eilandje zelf wordt duidelijk vaker door toeristen en vissers bezocht gezien de lege bierblikjes en plastic troep onder een van de drie schaduw gevende bomen die het eilandje rijk is. Jammer!! Bij terugkomst op de ARGO kwam Luíz langszij liggen. Hij had twee
behoorlijke vissen weten te vangen die Rosa heerlijk klaar maakte. We
besloten het genot niet te verstoren en nog een nachtje te blijven om pas de
volgende ochtend vroeg om 04.00 uur terug naar Nova Vicosa te varen. Helaas
weer met wind pal op de neus maar we kwamen netjes met hoog water bij het zandbanken gebied aan waar we zonder problemen naar binnen voeren. Weer
terug in de kreek kon eerst het motorluik weer open om te kijken waarom de
motorklokken waren uitgevallen en de motor zo’n raar geluid maakte. Weer was
er een motorsteun los getrild die nu met een dubbele borgmoer vast gezet
werd.
Naast de al eerder genoemde kokospalmen staan er nog veel meer “lekkere”
bomen op het terrein van Sitio zoals o.a. avocado-, mango- en jamelão bomen.
Een jamelão lijkt op een klein overrijp pruimpje maar smaakt wrang
zoet/zuur. Avocado’s eten we al een paar weken maar nu zijn de jamelão ook
rijp. Vorige week plukte Sofia met moeite een emmer vol maar nu zijn de
bomen zwaar van de overrijpe zwarte vruchtjes en ligt er een tapijt van
jamelão derrie onder de bomen rond het grote huis. Het ‘regent’ nu
letterlijk jamelão bij ieder zuchtje wind. Er zijn maar weinig mensen hier
die de smaak van jamelão kunnen waarderen maar samen met onze vriendin
Cleide maakten we heerlijke jam en siroop waarmee we de boord voorraad aan
konden vullen.
Afgelopen week hadden we hier het rijk alleen. Ronaldo was met Luíz mee naar
zijn huis in Nanuque om daar de klimop te snoeien. Wij pasten hier op de
tent en voelden we ons net groot grondbezitters.
Toch kent ook dit paradijsje zijn kleine ongemakken.
Zo zijn er een soort zandvlooien die de nare gewoonte hebben om zich in je
voeten te nestelen en daar hun kroost op jouw kosten groot proberen te
brengen. ‘Bicho de pé’ oftewel ‘voetbeestje’ is de lokale naam. Na ontdekking is het niet moeilijk ze te verwijderen maar wel een vies
klusje waarna er een diep wondje achter blijft. Na de 1e twee gevallen is voetcontrole bij elkaar een dagelijkse gewoonte geworden. Ook van de
marowin, een super klein mangrove vliegje ons al bekent uit Afrika, hebben
we irritant veel last. Zonder voorzorgmaatregelen zoals stinkende muggen
wierrook of insmeren met muggenolie en het aantrekken van beschermende
kleding kan je 's avonds niet buiten zijn.
Ondanks deze “kleine” ongemakken genieten we van deze plek zolang we hier nog zijn. Ergens begin mei vertrekken we naar Salvador om de visa te verlengen met als
spannend punt het weer legaliseren van de ARGO.
Ons probleem van een permanente verblijfsvergunning is nog niet opgelost
maar we hebben nog wat potjes op het vuur staan die nog niet helemaal gaar
zijn.
Daarover en …..later meer.
Van Ysbrand kregen we het nieuws dat er in de Waterkampioen van 19 mei een
artikel verschijnt over het interieur van de TAVARE van wel 6 pagina’s incl.
foto’s. Leuk voor diegene die wat van Ed’s werk willen zien.
Lieve mensen tot zover dit verslag, na Salvador meer.
Liefs en groeten Sofia en Ed
![[img width=500 height=375 cacheid=000778a2001449e119135e051a015d2a07]http://www.mijnalbum.nl/Foto=GZEEE4YP[/img]](/images/cache/000778a2001449e119135e051a015d2a07 "Bron: http://www.mijnalbum.nl/Foto=GZEEE4YP")
![[img width=55 height=35 cacheid=000037270005776b45de61761a015d5266]http://www.click-smilies.de/sammlung0304/spezial/Fool/aaa.gif[/img]](/images/cache/000037270005776b45de61761a015d5266 "Bron: http://www.click-smilies.de/sammlung0304/spezial/Fool/aaa.gif")
