tis een gedicht van mijzelf, dus kan nie zegguh van "mooie uitspraak" ghehe, maar khebbum geschrevuh bij een turning point in muh levuh en af en toe alsk um teruglees hek nog steeds zoiets van: tjakaaaaa
Al neem je alles van me af
Schop me, sla me,
Maak me met de grond gelijk,
Vertel me keer op keer,
Dat ik helemaal niks bereik.
Draai me binnenste buiten,
Of wals dwars over me heen,
Zet me honderd keer op mijn kop,
En maak me koud als steen.
Breek me maar of kots me uit,
Laat me vallen, gooi me weg,
Scheur me uitéén, doe wat je wilt,
Maar geloof me als ik zeg.
Al scheldt je me voor alles uit,
En doe je me meer pijn dan ooit,
Al neem je alles van me af,
Mijn eigenwaarde krijg je nooit.