Niet zozeer liefdesverdriet. Wel verdriet over dat het ineens allemaal zo anders gelopen is dan ik had gehoopt. Eerst loopt de ander zo hard van stapel dat je daarvan schrikt, je wilt het zelf rustig aan doen en als je dan eindelijk zo ver bent dat je denkt "ok, nu kan er wel een tandje bij" haakt die ander ineens af omdat het te benauwd wordt
Tja, I'm not a mindreader.
En daarom ben ik wel een beetje verdrietig ja. Omdat het ook heel anders had kunnen zijn. Ik had dat tandje niet perse hoeven bijschroeven voor mezelf, deed dat ook meer voor de ander. En ja, it hurts als je een paar dagen geleden nog te horen krijgt dat je zo mooi en speicaal bent en zo lief en zo lekker...
Misschien dat er een middenweg te bewandelen is maar daarvoor is denk ik al teveel gebeurd.
Even slikken en weer doorgaan.
Even vallen en gelijk weer opstaan.
Zullen we maar denken (wish it was that easy...*sucht* )