uit het AD
’Hoe vertel je een kind van twee dat papa nooit meer wakker wordt’
UTRECHT - Emotioneel vertelt Foeke Booy zijn trieste verhaal. Tijdens het gesprek gisterochtend vroeg op trainingscomplex Zoudenbalch, met een kop koffie binnen handbereik, vallen lange stiltes.
Momenten waarop hij manmoedig zijn verdriet probeert weg te slikken, vecht tegen de alsmaar opwellende tranen en zoekt naar woorden om zijn gevoelens te uiten. De plotselinge en volkomen onverwachte dood van de pas 26-jarige David di Tommaso heeft de trainer van FC Utrecht diep geraakt. ,,Ik moet steeds maar denken aan zijn zoontje’’, klinkt het zacht uit de mond van Booy, zelf trotse vader van twee dochters. ,,Het leven gaat door, maar ergens is nu geen echtgenoot en geen vader meer. Hoe vertel je een kind van twee dat zijn papa nooit meer wakker wordt.’’
Voorzitter Jan Willem van Dop, gealarmeerd door een huisvriendin van de familie Di Tommaso, bracht Booy dinsdag even na acht uur ’s-ochtends telefonisch de onheilstijding. Samen met financieel directeur Rob Venneman, die prima Frans spreekt, troffen preses en trainer elkaar kort daarop in De Meern, bij het huis van de voetballer. ,,Zijn vrouw Audrey wilde graag dat we meegingen naar het ziekenhuis’’, vertelt Booy. De dood van David di Tommaso is daar al enige tijd eerder vastgesteld. Reanimatie tussen woning en ziekenhuis mocht niet baten.
Terug op Zoudenbalch, waar de inmiddels gewaarschuwde selectie zich op de vrije dag van de spelersgroep had verzameld, sprak Booy zijn spelers toe. ,,Dat was heel erg emotioneel’’, zegt de coach een etmaal later. ,,Hier zijn geen draaiboeken voor. Omgaan met dit soort drama’s leer je niet op de trainerscursus.’’ En met opnieuw een met tranen doorspekte stem: ,,Audrey had me een boodschap meegegeven voor de spelers. Die heb ik overgebracht.’’ En na een lange stilte: ,,Daar wil ik het bij laten. Ik zeg daar verder niets over.’’
Booy, de rest van zijn staf, de spelers, héél FC Utrecht voelt veel steun van de rest van de voetbalwereld. De reacties zijn overweldigend. Booy: ,,Het is indrukwekkend wat nu allemaal gebeurt. We zijn erg dankbaar voor al die steunbetuigingen. Primair voor de familie. Al die hartverscheurende reacties van onze supporters tonen aan dat David enorm populair was. Hij heeft helaas maar anderhalf jaar bij ons gevoetbald, maar in die korte periode heeft hij als voetballer, maar ook als mens op iedereen grote indruk gemaakt.’’
Aan voetballen wil Booy voorlopig nog niet denken. ,,Dat staat nu even op de tweede plaats. Eerst moeten we rouwen, dit niet te bevatten verlies een plek geven. David verdient een waardig afscheid. Maar we zullen de draad uiteindelijk weer moeten oppakken. Dat zal niet meevallen. De groep wordt straks dagelijks geconfronteerd met zijn afwezigheid. De impact daarvan kan ik niet overzien. Mijn gedachten zijn nu nog te veel bij zijn vrouw, zoontje en de rest van de familie.’’ Booy is vooralsnog niet van plan hulp van buiten af te zoeken om zijn spelersgroep te ondersteunen bij het rouwproces. ,,Je moet, vind ik, niet te snel grijpen naar professionele hulp’’, zegt hij. ,,Als groep zijn we hecht. De dood van David, een topsporter in de bloei van zijn leven, valt nog niet te begrijpen. Met elkaar moeten we dit verwerken. Ieder in zijn eigen tempo.’’
